This planet is Public.
You too can create your own planet.
This planet has 12 websites
Melloras técnicas importantes en Capítulo 0
Non se ven na portada, pero eran dúas melloras importantísimas e básicas a nivel técnico:
1. Post optimizados para impresión. Imprimir un post de Capítulo 0 era mortal. Como te despistaras saían sete follas inútiles da impresora. Está solucionado. Pincha no interior do post e, ao final, antes da publicidade, verás a icona dunha impresora. Aparecerá só o que figura no post e nos comentarios. Empreguei o plugin WP-Print.
2. Aínda máis importante. O buscador. O buscador nativo de Wordpress, que fai buscas simples en MySQL a través dunha miserábel consulta LIKE, non se axeitaba aos procesos de busca en Capítulo 0, porque o blog xa ten miles de entradas e un corpus de termos considerábel. Cambiei, xa que logo, ao Google Site Search: simplemente lamentábel (Google, quen te viu e quen te ve!). Examinando os rexistros das buscas que fan os usuarios de Capítulo 0, descubrín que, en gran medida, practican algo así como “memoria evocativa” sobre as súas lecturas. É dicir, empregan o buscador para recuperar “aquelo do que falou Gago aquela vez“. Tamén chegan unha chea de buscas externas. Para facervos unha idea, en total, internas e externas, 3.500 buscas nos últimos 8 días, unha barbaridade. Capítulo 0 precisaba un sistema que permitise recuperar buscas vagas ou cun alto grao de ambigüidade. O plugin Search Unleashed que estou a empregar é espectacular. Fai buscas a texto completo, permite empregar operadores lóxicos, como as aspas (exemplo “fraga da casa do gado”) e busca mesmo nos comentarios. Ademáis, é moi rápido e destaca visualmente moi ben os resultados. Unha bomba, vaia. Por certo, traducín as partes públicas do plugin ao galego. Quen estea interesado, que escriba e pásolle o ficheiro PO.
Subhasta ‘enogeek’ no Pepe Vieira

Acontecementos a todo meter. No primeiro día oficial de publicación da guía que lles outorga unha estrela Michelín, os irmáns Cannas aproveitaron para presentar hoxe en rolda de prensa no restaurante Pepe Vieira a primeira subhasta Wine & Art que realiza a distribuidora de viños vinculada ao restaurante, María Fechoría. Obras de arte vinculadas tematicamente á gastronomía (María Antonia Dans, Cabezas, unha curiosa táboa holandesa de motivos tabernarios do XVII), estraños aparellos estilo vapor-gothic vinculados á confección do viño, como ese ebulloscopio (dereita) ou a colección de tirarrollas antigos. Os lotes de viño son espectaculares e, cando menos desde que a min me interesa o viño, non lembro en Galicia unha poxa de tal calibre, con Chateau d’Yquem, ou marabillas como un Chateau Mouton Rotshchild 91, un Cheval Blanc 2002, ou un Comte Georges de Vogüe Bonnes Mares 2000, xunto outros moitos.
Vac.1
Esta terá lugar mañán ás 13 horas en Silleda, como parte do programa da Semana Verde, e contará coa presencia de dous grandes cociñeiros: Flavio Morganti e Martín Berasategui, que serán os encargados de preparar un menú con este novo produto.
Para poder achegarme ate Silleda terei que traballar na fin de semana, pero penso que é unha boa oportunidade non só para coñecer o Vac.1, senón tamén para probar o que cociñan estes dous homes, xa que ate o de agora, non tiven a ocasión de achegarme aos seus restaurantes. Sinto que Makeijan non poida vir comigo, pero alguén ten que levantar a casa...
NUEVOS PROYECTOS EN PEPE VIEIRA
Me invitan Xoán y Xosé Cannas, apenas 24 horas después de saber que han conseguido una estrella Michelin para su restaurante Pepe Vieira, a la presentación de un nuevo proyecto a la que llego sin saber demasiado del mismo.
Al llegar me encuentro con la agradable sorpresa de que han organizado una subasta. El día, además, acompaña así que entre los lotes que nos van presentando, la espectacular luz de la mañana de la Ría Pontevedra y la empanada "románica" (como la ha bautiza acertadamente Borralleira) y el café acompañado de varios dulces de la casa la sensación es estupenda. La subjetividad siempre influye en estos casos y, lo reconozco, hoy estaba todo a favor para predisponerme positivamente.
Unha colección de finais

Unha gran colección de The Ends de películas e series pode verse nesta galería de Flickr.
Vuelve el mítico espadeiro, el tinto de las Rías Baixas
“¡Ouh, espadeiro amante! ¡Ouh, roxo e quente
sangue do corazón da nosa terra!
¡Acende os corazóns dos apoucados!
¡prende lume nas almas, viño celta!”
Ramón Cabanillas, el poeta de la raza, cantó así al vino espadeiro en una composición titulada “Delante de una taza de vino espadeiro” publicada en 1917. Después de él, Álvaro Cunqueiro habló mil veces, y siempre bien, de este viejo vino gallego, que lleva décadas ausente del panorama vitivinícola.
Xornalismo especializado

Os irmáns Xoán e Xosé Cannas, socios e propietarios do restaurante Pepe Vieira, galardoado cunha estrela na Guía Michelín 2009, deben estar moi, moi asustados. ¡O nome do restaurante, a súa marca, acábase de converter nun ser humano capaz de falar con xornalistas e facerse co control do negocio!
Unha historia social dos raios X

A exposición Brought to Light Photography and the Invisible, 1840-1900, que se expón no San Francisco’s Museum of Modern Art, conta unha historia fascinante: a do xurdimento e popularización dos raios X. Os raios X revelaron, de súpeto, un fascinante mundo oculto ao que todo o mundo se puxo a mirar con curiosidade. E moitos se aplicaron en pasar pola máquina todo canto bicho se atopaban ou, no caso dos ricos e poderosos, en retratarse internamente, como esa man que ves na foto: a da esposa de Nicolas II, o último zar de Rusia. Cóntano (con fotos) en Wired.
Hendrick’s, unha xenebra con elegantes infusións
Segundo indica o seu divertido sitio oficial, a xenebra escocesa Hendrick’s é “preferida por 1 de cada 1000 bebedores de xenebra” (sic). A empresa puntualiza que está encantada, porque a Hendricks se fai de xeito artesanal, nun curioso alambique restaurado do século XIX de funcionamento peculiar e a súa técnica de marketing baséase na rareza do produto e dos seus propios entusiastas bebedores (?).
Coa xenebra pasa como coa cervexa: podes non ter practicamente nin idea aínda que che guste (o meu caso), ou podes ser un auténtico erudito da materia, non hai termo medio. Eu non entendo un pemento de xenebras pero esta é, con diferencia, a mellor que teño probado, moi por riba doutras de calidade como a Citadelle. Creo que a clave está nas infusións botánicas que lle botan ao alambique durante a destilación. Unha moi sutil de rosas e outra, máis perceptíbel, de pepino. Unha auténtica gozada, moi diferente a outras e ideal para amantes dos sabores elegantes. Se te vas facer un GT de Hendrick’s, un consello. Mellor non lle botes limón, ou non te pases con el, porque provocas que desapareza o aquel tan especial que lle dan as infusións. Pasoume o outro día, que asasinei sen piedade un par de GTs. Pola contra, un pouquiño de pepino pode prestarlle de marabilla.
A libraría infinita de Job Koelewijn

O deseñador holandés Job Koelewijn creou esta libraría que “representa o poder infinito dos libros e a aprendizaxe”. (vía)
Saña
© Colineta, 19-11-2008.- Desconozco, como casi todo el mundo, los criterios de la Guía Michelín para otorgar sus estrellas. Vaya eso por delante.
Pero tengo la sensación de que con Toñi Vicente la guía se pasó dos pueblos, porque me cuentan que Toñi no solo pierde su estrella sino que además desaparece literalmente de la guía. Para Michelín 2009, Toñi Vicente no existe, y no se me ocurre más razón para este tratamiento que el problema habido con las vieiras furtivas.
Cierto que se trata de un asunto importante. Cierto que anda de por medio la seguridad alimentaria, algo en lo que ningún restaurante puede descuidarse. Pero no menos cierto es que lo único que distingue el caso de Toñi del de otros muchos es que los pecados de ella salieron en portada de numerosos medios de comunicación y los de los demás no.
El incierto señor Don Pepe Vieira
© Colineta, 19-11-2008.- [lang_es+”El incierto señor Don Pepe Vieira” era el título de un artículo que pensaba escribir, y nunca lo hice, cuando diez cocineros gallegos fueron a enseñar sus habilidades al comedor de la ONU, en Nueva York, de la mano de la Xunta de Galicia.
Entonces se daba la circunstancia curiosa de que algunos periódicos gallegos hablaban de diez cocineros y a continuación enumeraban once nombres. Allí estaban, entre otros, Xosé Cannas y Pepe Vieira. Quede claro por adelantado que no son lo mismo.
Luciano Weinberger:Ojos de sueño y mar

Aunque en realidad se puede decir que sus ojos eran de río. De un río que frente a sus ojos envolvió en tornado un montón de peces y se los “llovió” por la calle 8 de octubre cuando iba por un mandado. Del río que le vio bañarse entre patos y barcos cargados de sal.
De sus ojos, es de lo que ahora me acuerdo, de los ojos de mi amigo Luciano.
Llegó a mi casa una mañana allá por el 2000, venía con Jorge Jesús, lo cual solo quería decir que me enredarían en algo esos dos.
Me inundaron el patio, Jorge con su risa, Luciano con su mirada y su estatura.
Su mano en mi hombro, fue el comienzo de una amistad, cruzada de encuentros en distintos puntos del planeta. Cafés en aeropuertos, cenas en restaurantes uruguayos de suelos extranjeros, correos largos.
Presentar su libro, fue adentrarme en un Paysandú que desconocía, yo que era de Avenida Salto al norte, descubrí el Paysandú de Queguay para abajo, el de la calle Brasil, el del puerto, el de la escuela 1.
Noche mágica en El Telégrafo, con Baccaro, Dantaz, Milton Nan, Jorge Jesús, el Cuco Sanchez, risas y lágrimas en relatos de palabras sencillas y magia de barrio.
Una mañana gloriosa en su escuelita de infancia, sus recuerdos de niño, sus maestras de entonces. Los niños reían y aplaudían y hasta se abrazaban de sus piernas, viendo en ese señor el reflejo de cosas que ellos aún vivían y de lo que tal vez podían llegar a ser.
Luciano es, para mi, aun ES, un hombre de ideas claras y de sueños fijos. Un hombre de valor que enfrentó el exilio por defender sus premisas. Periodista comprometido como tantos, que en los 70 se atrincheraban en las palabras. Un escritor de cartas inflamables e insufladas de aires siempre nuevos, solidarios y progresistas.
Soñaba con un país y peleaba por él.
Creo que uno de los días mas felices, lo vivió en ésta foto con Tabaré. “El sueño se acaricia” me escribió entonces “ay negra, si estuvieras aqui”. Mucho había pasado desde los tiempos en que ayudó a fundar y a fortalecer al Frente Amplio.
Sus “Otros relatos sanduceros” fue el fruto de las noches de vigilia al lado de la enfermedad que se llevó a su primera mujer, él aseguraba que ademas de cumplir una deuda pendiente, ese libro había sido una ayuda en medio del dolor.
Pero Luciano, hombre de sonreír desde los ojos, encontró a Beatriz y saber que ella estuvo alli en su último mirar, me disipa la pena de un correo que me quedó sin enviar.
Su casa en Coyoacán, supo ser la casa de cada uno de los amigos que le envié, y cada uno volvió con un presente y un “¿Cuándo vienes tu?” que nunca se cumplió.
Entre mis manos tengo su última tarjeta y un collar maya de plata y verde-azul.
Tengo sus ojos en mis manos y un negarme a decir adios, porque queda por cumplir un proyecto del que mucho hablamos, asi que Luciano, amigo del alma, de las risas largas, de los cafés, de las parrilladas, de El Entrevero, no te vas, no te has ido, porque mientras el Río Uruguay, pase sus aguas por Paysandú, tu mirada estará pasando.
Pepe Vieira obtén unha estrela Michelín e Toñi Vicente e o Playa Club perden a súa na nova edición da Guía
Segundo publica Observación Gastronómica, o blog de Philippe Regol, o restaurante Pepe Vieira Camiño da Serpe, de Sanxenxo, gañaría unha estrela Michelín na Guía Michelín 2009, que chegará ás librarías mañán. Toñi Vicente, en Santiago e o Playa Club da Coruña perderían a súa estrela. Reproduzo a lista de Regol de gañadores e perdedores de estrelas a nivel español. Veremos se se confirma e ao longo de hoxe e mañán examinaremos os resultados (hoxe todo serán filtracións, que sempre hai que manexar con coidado e mañá xa serán datos oficiais).
DOS ESTRELLAS para SERGI AROLA GASTRO.
Michelín: gana Pepe Vieira, pierden Toñi Vicente y Playa Club
© Colineta, 19-11-2008.- La pasada noche se presentó la edición 2009 de la Guía Michelín parte de los periodistas españoles especializados en información gastronómica, que se comprometieron a no publicar nada hasta hoy.
Pero las filtraciones ya comenzaron. Según las mismas Galicia pierde una y queda con ocho estrellas, pero con cambios: gana una estrella Pepe Vieira Camiño da Serpe y la pierden Toñi Vicente y Playa Club. Ahora falta la confirmación
Fondos fotográficos de Life, agora en Google

Google dixitalizou os fondos fotográficos da revista Life, millóns de imaxes, no buscador de imaxes.
VII Xantanza (I). Visita ao berce do Queixo do Cebreiro
Xa pasou o trago da organización, e aínda quedando lonxe da perfección, penso que non quedou tan mal a cousa. Vaiseme facer algo complexo resumir tanta actividade, polo que vou optar por varias entradas temáticas máis cativas, doadas de ler, e que me servirán para lembrar a xornada cando volte a elas.
Está visto que as xantanzas xa non son nada sen actividades paralelas, e para esta ocasión parecía un pecado pasar polas terras do Cebreiro e non visitar unha das súas queixerías. Por proximidade co noso destino, elixín a Queixería Xan Busto en Nullán (As Nogáis), unha das dúas da D.O.P. Queixo do Cebreiro.
Recibiunos Carmen, a matriarca que aturou pacientemente o complexo encaixe dunha caravana de mediaducia de coches, e aínda que eu esperaba que estivera sorprendida polo despregue de cámaras que acompaña aos blogastrónomos, quitounos importancia dicindo:

