PLANET BloGastrónomos Galegos

Despois da intrigante visita á muralla do Monte Aloia decateime de que estaba ante outro Castelo Baleiro, moi similar ao Castro Valente de Padrón. Unha zona escura da nosa Historia por estudar, malia conter os recintos arqueolóxicos de máis grande estensión do patrimonio histórico de Galicia, así de claro. En concreto, ao contrario do que afirmei no post do Monte Aloia, a muralla desta montaña tudense é considerablemente máis grande en estensión que a Muralla de Lugo (2 quilómetros). Esta ten máis de tres. Estamos falando destas cifras, señores.

O caso é que Xenome recomendoume un libriño no que había máis información sobre a muralla: O Tui Antigo: unha aproximación histórica-arqueolóxica, da arqueóloga Silvia González Soutelo. Nel fálase das interesantísimas evidencias sobre a mansión e o castellum Tyde, o poboamento romano deste importante porto, porta da Gallaecia. Tamén da suposta localización do pazo dos reis suevos que levaron a capital do reino ata aquí. E, por suposto, fálase da muralla. Hai unha detallada descrición, un valioso plano que localiza os elementos máis interesantes do recinto, os lugares nos que está mellor conservada e os grandes sillares de pedra suben máis de tres metros, tamén as estrañas atalaias que sobresaen da muralla, os torreóns. Recolle unha referencia ao estado no que se atopaban as ruínas no ano 1610, cando un cronista local alude a elas co mesmo misterio, distancia e ignorancia que hoxe temos respecto delas, o mesmo que acontece en Castro Valente cando aluden a el os investigadores do XIX. Ese cronista, P. Sandoval, por certo tamén fala de que a muralla ten cubos (que hoxe non se localizan, pero tamén me lembrou a Castro Valente). Pero no 1610 o cronista de Tui non sabe nada da súa orixe. Importante.

Baghdad. Foto: Stephanie Sinclair/VII

Preto de Grozny, Chechenia. Foto: Paul Lowe/Panos Pictures

Foto: Sole

Chegou por correo postal, de sorpresa, cunha carta manuscrita. O máis fermoso agasallo en moito tempo, o máis inesperado. El Practicón, Tratado completo de Cocina al alcance de todos y Aprovechamiento de Sobras, de Ángel Muro, un clásico en edición de 1913, inencontrable. Un tesouro gastronómico. Ah, e a carta. “Podía ter sido un e-mail, pero ¿a que non é o mesmo?”, dicía aquela misiva. Unha auténtica xoia bibliográfica que viaxou, como viaxou o seu dono, para axudarnos a todos, a el mesmo, a nós coa nosa vida de tolemia e axenda, a descubrir os secretos do corazón e do mundo que queda por vivir. Con silencios, con palabras, con agarimo. Grazas, Luis.

Cada vez que abrimos el buzón, recibimos cariñosas misivas de nuestro banco, Hacienda, seguridad Social, tarjetas de crédito, promociones, recibos del gas, el agua o la luz, mas una serie de folletos sobre viajes, colchones u odontólogos, pero rara, muy rara vez llega un mensjae personal, como mucho el Corte Inglés deseándote Feliz Cumpleaños o el alcalde un nuevo Año, ah y en mi barrio, el Párroco reparte bendiciones. Pero no suele haber mas.
Cuando vi en el buzón un comunicado del cartero de que debía pasar por la oficina a recoger un envío, marché a la lista de recados, agregando el “pasar por correos” como una tarea más.
Grande fue mi sorpresa al recibir una caja grande.
Soy curiosa, asi que sobre que entré al coche no lo pude resistir, abrí el paquete.
El papel que envolvía, antológico y dentro algo precioso que me hizo emocionar hasta las lágrimas.
Un sobre negro, una hoja de papel grueso, una caligrafía de nota. Los motivos, los porqués, dan igual.
Ni Manuel ni yo creemos ser merecedores de semejante regalo por el sencillo hecho de hacer lo que nos gusta.
Recibir a los amigos y mostrarles “nuestra” Galicia.
Pero amantes de los libros como somos, no podemos mas que abrazarnos y abrazar éste libro y aceptarlo con el mismo regocijo conque nos ha sido obsequiado.
Una edición de 1913 de El Practicón, Tratado completo de Cocina al alcance de todos y Aprovechamiento de Sobras que contiene las fórmulas propias y exclusivas del autor para la confección de caldos, sopas, potajes, salsas, guisados, entradas, asados, fritos,entremeses, postres y pastelería,y algunas buenas recetas de aficionados doctos y maestros cocineros antiguos y modernos con un APENDICE que comprende el arte para el mejor aprovechamiento de las sobras, las reglas para el servicio de una mesa y el modo de trinchar y comer los manjares, por ANGEL MURO
Doble alegría, un libro y una carta “a mano”. El día luce con sol, dentro y fuera de mi corazón.
Amigo Luis, ésta es tu casa, gracias, gracias.

Na Estremadura, entre Torres Vedras e a Serra de Montejunto, nas suaves encostas areosas expostas ó norte, coa brisa atlántica e a suavidade do clima nos bagos de marsanne, rousanne e arinto, o Casal Figueira Branco – Tradition 2005 … ou coma reflectir a natureza, a paisaxe do contorno.

Ven o seu primeiro aire co calor acumulado na terra (pechado na garrafa esperaba o momento de voar) a pesares do frio que lle acompaña cando é verquido no copo, deixando a presenza das pedras ventiladas pola brisa salina e os cardos agochados entre os graos de area.

Profundo, incisivo pero amplo, extenso.

Absolutamente delicioso é un libriño de 1900 impreso en Betanzos, na imprenta dos Sucesores de Castañeira, escrito por un tal Rogelio Borondo e que a xente do Anuario Brigantino -un exemplo do que eu penso que é tomar a cultura pola man- dixitalizou dentro da Biblioteca Virtual de Betanzos. O libro titúlase Memorias de un viaje improvisado (baixar en PDF) e é a crónica dunha liada monumental entre colegas. Non hai máis que ver como comeza:

Hoxe Martín Berasategui e Flavio Morganti presentaron este novo concepto de botella, o Berasategui System, en Valladolid, no corazón da Ribeira do Douro. Vin o concepto hai uns meses -cando aquelo era coma o secreto da bomba atómica- e flipei. Basicamente ese estraño “pescozo” que ten a botella na súa base fai de decantador, concentrando os posos do viño. Nun contorno de consumidores no que hai xente que lle dá algo de repelús o tema posos do viño, moitas adegas filtran o viño para evitar ese problema estético, engadindo á elaboración do viño un proceso un tanto agresivo que fica solventado con esta sinxela nova forma. A nova botella permite, ademáis, máis aplicacións, como evitar o contacto das mans que tranfiren calor á botella, etc. Esta é a típica idea que un di: “¿pero como non se me ocorreu a min?”. (vía)

O bo gusto estético desta demostración do uso de hologramas como instrumentos é bastante discutible, pero non así o impresionante da tecnoloxía. (vía)

Andivemos percorrendo o ateigado Palácio da Bolsa de Porto durante o Essência do Vinho 2010, unha cita tan indispensable para os amantes do viño como ausente de visitantes galegos (tampouco hai unha campaña de comunicación en Galicia para promocionar o evento). Creo que sentín a un señor nun acumulado corredor falar nun idioma que non fora portugués ou inglés. E non sería por viño que explorar: 350 produtores de todo o país, aínda que concentrados en dúas grandes áreas: Douro e Alentejo, con certa presenza do Ribatejo e a clamorosa ausencia dos viños do Dão (debía haber tres ou catro adegas).

O Time Explorer é unha nova aplicación web do British Museum destinada a crear un entorno lúdico ao redor de épocas históricas para os nenos. Deseñado coidadosamente en perspectiva isométrica, os xogadores deben solventar fases históricas centradas na obtención de obxectos e pezas da época. Inspirador.

DERECHOS DE LA MUJER

Cada mujer, de la raza, edad o religión que sea,
tendrá derecho a expresar libremente sus ideas,
a decidir el rumbo de sus días:
madre, artista, maestra, guerrillera.

Cada mujer, de la raza, edad o religión que sea,
arrojará al seno de la tierra la culpa,
los estigmas, para que ya no haya cenicientas.

A brétema no Monte Aloia (Tui)

Hai tempo, cando publicara fascinado no blog a localización e o enigma da enorme muralla de Castro Valente, Xenome envioume rapidamente un grupo de flickr de fotografías e un completo mapa de Google Maps doutro lugar que a el lle recordara o Castro Valente do que acababa de falar: a muralla “ciclopea” do Monte Aloia. Quedei intrigadísimo co lugar, así que aproveitamos para visitar as ruínas, que están nun parque natural situado nas proximidades de Tui [localización], esta fin de semana.

Este sábado tiven unha visita fugaz a Arcos de Valdevez, que non tiña sequeira moi claro por onde quedaba (sabía que non debía quedar moi lonxe da fronteira porque aparecía sinalado nos cruces, pero non sabía que quedaba pegado á Baixa Limia). Decidín mirar a ver que recomendaban para cenar alí:

E chamoume a atención esto:

E a verdade estivo moi ben, sinxelo, rápido e ademáis estaba xusto ó lado da Casa das Artes (que é o lugar onde se fan concertos no concello, por eso teñen na parede CD's adicados de todas as bandas portuguesas que coñezo: dende Mau Morta a GNR pasando por Clã).

A los postres de una comida familiar cayó en mis manos, casi por casualidad, una botella de Malizia, dicen que el primer vino de hielo de uvas tintas - tempranillo y garnacha - elaborado en España. Apenas 980 botellas de 375 ml han puesto las...

[...] Puedes leer el post completo en http://www.pantagruelsupongo.com

Había una vez una rana que quería ser una Rana auténtica, y todos los días se esforzaba en ello.

Os monxes hospitalarios estiveron no Castell d´Encus desde o lonxano ano de 1151 ate o 1752. Nesta zona prepirenaica da veguería do Pallars Jussá plantaron o seu viñedo entre os 850 e os 1000 metros de altura e vinificaron os seus bagos en grandes lagares escarbados na rocha. O viñedo e o viño volveron a esas terras grazas a Raúl Bobet, ex-director técnico do grupo Torres e actualmente socio de Sergi Ferrer no proxecto Ferrer-Bobet (Priorat), que chegou alí buscando o frescor fronte á evolución do clima ou cambio climático que avanza por algunhas zonas. A búsqueda non estivo mal xa que ademais das condicións desexadas atopou este pouso histórico.