This planet is Public.
You too can create your own planet.
This planet has 11 websites
Nistal
A rapaza de Galway acompañou ao Gorvia no Forum, hoxe outro viño da Quinta da Muradella vai groliño a groliño co seu son entre as herbas húmidas e as de aromas, entre os froitos silvestres e os mesmos máis gulosos, entre o pao de regaliz e a flor mollada, entre o regato apaciguado e o paso lento pero vivo, entre o corpiño que quere ficar na boca e o longo e amargoso final.
Fullatres y Culecas para los Pepes y las Pepas

Estaba hace unos días por Tauste (Zaragoza) cuando la señora del Hotel Patiaz Reina Rana (excelente lugar) me sirvió un opíparo desayuno (como todos los días que estuve), una suerte de tarta-pan dulce que solo se prepara por San José y que se suele acompañar con un tazón de chocolate.
El origen de la tarta es difuso, pero se sabe que por 1599 una fiebre tifoidea asoló la región. La gente le rezó a San José pidiendo su ayuda, por ser el marido de la madre de Dios y santo responsable de calamidades con el agua y enfermedades.
Desaparecidas las fiebres, el pueblo entero hizo voto al Santo y desde ese día todos los años se celebra una romería en la hoy destrozada ermita de Santa Ana, en las afueras de Tauste.
Cada año se lee el voto y la gente concurre con ramas de boj, que se bendicen y luego pasan a decorar las casas durante todo el año, como símbolo de protección. También se bendicen las fullatres y las culecas.
Las ramas van cogiendo un tono dorado con el paso de los días, un dorado que recuerda a la gente que se vienenya, los días de luz y calor.
El 19 de marzo solía ser el día del primer baile del año, día del estreno de las ropas primaverales y aún hoy, suele ser el día en el que se echa de nuevo agua en el Canal de Tauste, después del corte invernal, después de haber limpiado los cauces y regadíos. En definitiva, todo se prepara para la vida.
Reinventar as cidades a través do movemento
Unha das protagonistas do documental My Playground , sobre o parkour contemporáneo, Signe Hojbjerre, defíneo perfectamente:
“O que é fascinante é a forma na que a cidade se transforma, porque ti non podes cambiala fisicamente, non podes ir e mover o farol ou a escaleira, pero podes cambiar o xeito na que a miras ou na que a usas”.
Garage: a vida na fronteira da normalidade

Josie, o protagonista
Vexo Garage (2007), se cadra unha das películas irlandesas que máis notoriedade internacional tivo nos últimos anos, achégase valentemente a un problema silencioso e silenciado: o do lugar que ocupan nas sociedades, nas comunidades, aqueles individuos que teñen un pequeno retardo que non os sitúa no espazo dos discapacitados pero tampouco no das persoas normais. O director e o guionista sitúan a Josie, un home de mediana idade que sobrevive como empregado dunha gasolineira case sen clientes, nunha contorna rural, dunha pequena vila, para acentuar o seu rol de soedade. Apartados das relacións amigables normais, apartados das relacións sentimentais e sexuais, estas persoas con retardo apreciable viven unha existencia solitaria, desprazada, resignada. “Na miña cabeza non hai nada”, dille Josie ao rapaz que o seu patrón pon a colaborar. Sabemos que non é certo. Na súa cabeza hai moito: pero el mesmo prefire situarse á marxe. E sitúase á marxe porque a nosa sociedade non sabe como concederlles un espazo.
Restaurante Ateneo (Piñor, Ourense)

¿Os vamos a recomendar una estación de servicio? Pues sí, porque se come muy bien. ¿Se puede comer bien en una estación de servicio?
Me caí del mundo y no sé por dónde se entra. (Para mayores de 30)
Lo que me pasa es que no consigo andar por el mundo tirando cosas y cambiándolas por el modelo siguiente sólo porque a alguien se le ocurre agregarle una función o achicarlo un poco.
No hace tanto, con mi mujer, lavábamos los pañales de los críos, los colgábamos en la cuerda junto a otra ropita, los planchábamos, los doblábamos y los preparábamos para que los volvieran a ensuciar.
Y ellos, nuestros nenes, apenas crecieron y tuvieron sus propios hijos se encargaron de tirar todo por la borda, incluyendo los pañales.
Eloxio da X8

Eu antes tíñalle un respecto ás motos. Parecían máquinas imprevisibles, perigosas, ruidosas. Pero un día, farto dos atascos minúsculos desta cidade, que converten traxectos de dez minutos en travesías de trinta, decidín probar, chegando co verán. A Piaggio X8 chegou á miña vida a finais de xullo do 2008. E xa non me solto dela. Nunca. Neste inverno e no anterior -e ningún dos dous foi seco, que digamos- deixei de empregar a moto polo clima. Só un par de días de temporal que o vento facía que correr polo vial Clara Campoamor fora algo imprudente, a moto ficou na casa. Continuamente lle aplicamos ao noso clima, non sei por que, unha mentalidade mediterránea. Nin en Escocia, nin en Francia, con tempiños peores que o noso, a xente deixa de andar en moto por algo de chuvia ou un vento cortante. Apañei un cortaventos de barco que tiña pola casa, que resulta un abrigo térmico magnífico, e a tirar millas.
Bosque Vivo: vídeo interactivo en Castela León

OBosque Vivo é un interesante proxecto realizado en Castela-León coa técnica do vídeo interactivo. Valéndose dun axente forestal, o web explica a relevancia do sector na comunidade autónoma e as súas dificultades. É unha curiosa combinación de recursos multimedia cunha clara finalidade didáctica. Gústame moito a execución gráfica da interface da esquerda. Para tomar nota por aquí. O proxecto está financiado pola Junta de Castilla y León e desenvolvido pola Fundación Cesefor e Profor.
Aínda máis atrás cos albariños
Ao servilo provócase un efecto estraño, unha confusión dos sentidos. Estás vendo un líquido dourado, intensamente dourado, mesmo parece algo mesto aínda que despois non o sexa. Cres ver un moscatel, cres ver un viño doce repousado. Pero é un albariño. Un albariño de dez años. No último mes, algunhas veces catei con amigos albariños vellos. E aseguro, son hipnóticos, na súa cor. Xabi sacounos o outro día un albariño Dorado do 2001, un vinho verde de Monção. Dez anos de albariño. Ao probalo, claro, a confusión imposible: non é doce, senón dez anos despois, aínda moi ácido, e fresco. E pasou dos sabores cítricos propios do varietal aquén e alén Miño a tomar a personalidade algo máis encorpada dun godello.
Agora, este Dorado do 2001 sabe a mazá, a fresca mazá verde contida nun espeso raio de outono; e algo máis, pode que a mesma suxestión da cor. Apareceron en nariz notas de carburos, coma os Riesling, como se revelaran ao final o misterio e nos confirmaran que si, que a uva albariño chegou canda os monxes do Císter atravesando pireneos e mesetas, ródanos, ebros e rhins. Brancos de dez anos, conservados en botella, sen barrica. Canto nos falta por saber dos nosos varietais, unha vez superemos os nosos prexuízos e deixemos tempo ao tempo. A opción máis fácil para descubrilo, se queredes, é o excelente Contra a Parede, que comercializa a adega Eidos. O outro día probei a anada 2005. Unha gran achega.
A luz da vida de Daihei Shibata
Unha auténtica marabilla, un ensaio visual magnífico ao redor do concepto da vida que nace. É do realizador xaponés Daihei Shibata con música de Debussy. Dedícalle os cinco minutos que merece. (vía)
En Cequeril co Señor das Bestas

Dúas correntes distintas do mesmo río: o Umia. Foto: Sole
Andivemos o roteiro PRG 123, chamado da Ponte do Ramo, ao longo da parroquia de Cequeril (Cuntis). Está case recén feito por unha dinámica asociación local, Portavezal, que conseguira o apoio económico de AGADER para poñer en marcha o proxecto de amosar o mellor da súa parroquia. Trátase dun repousado camiño de case sete quilómetros que se fai con tranquilidade nunhas tres horas e medio, e no que se combinan paisaxes dun fermosísimo tramo do Umia con varios muíños rehabilitados con outros atractivos paisaxísticos, etnográficos e arqueolóxicos. Comézase na Ponte do Ramo, entre Cuntis e Cequeril, e está perfectamente sinalizado e explicado. O valciño estreito de Cequeril, encaixado entre montes altos e o Castro Sebil, é un fermoso lugar para andar e perderse. Xa había tempo que non tiveramos tempo de andar.
Xantanza en Ateneo- Un reino del buen hacer

Conocimos a Erundina y toda su familia, cuando la enredamos para la Exposición Ao Pé do Lar y a partir de ahí, la hemos adoptado.
Como las buenas esencias, viene en frasco pequeño. Tan pequeño que no le encontrábamos una chaquetilla de su tamaño para la presentación en el Fórum.
Pero cuando habla de sus platos, de sus hijos, de sus planes, le brillan tanto los ojos que pasa a medir dos metros.
Erundina y su familia encarnan todos los valores que hoy en día a veces solo se adjudican a la nueva cocina, pero que en ellos descubres, son lo que debe ser la buena cocina y punto.
Producto de primera, de mercado, de su cosecha, de su trabajo en la huerta, en los fogones y en los criaderos. Búsqueda de lo auténtico.
Cuando empecé a escribir, no sabía muy bien como trasmitir esa sensación de “éstoy en casa en día de fiesta”, que hay cuando uno llega al Ateneo, y de repente, en medio del teclado, me vino la idea. Y a ella me cojo.
No hay que dar vueltas, no hay que analizar nada.
La cocina de Erundina y su hijo Juanma, es hacer, algo que en otros es solo idea.
En tiempos de teorías y analiticas profundas y seudo sesudas, Erundina hunde las manos en la masa y en la fuente inagotable de la memoria y viste de gala la mesa. Muchos vendrán y vienen a intentar apropiarse o a intentar decir ésto o aquello, pero en definitiva el camino lo hacen, no los que opinan desde fuera, sin haberse metido jamás hasta el codo en la pota, sino los que se queman (literalmente) los dedos y las palmas. Los que tienen el regazo tibio de estar al lado de los fogones desde hace tanto tiempo, que no imaginan mejor lugar que ese.
Y todo ésto desde la humildad sincera, la que no se pregona, la que se evidencia en el orgullo de amar lo que se hace.
Se agradece tanto la ilusión abierta, sin tapujos!
Cómo esa tarde en el Fórum, en que la ausencia de un fuego adecuado que cuajara una tortilla al ron estupenda, tenía a todo el mundo en vilo, mirando como sus manos pequeñas, con mimo y casi ruego, mezclaban las claras y las yemas, con la conversación, las risas, los rezongos de Juanma y la exclamación mas auténtica de alguien que está habituada a recibir en casa dando lo mejor:
-Echale ahí un poco mas de fuego que ésta gente vino a ver algo bueno,oh.
Y asi es ir al Ateneo, es saber que desde la cocina, siempre, siempre te van a esperar con algo tan bueno, que lo único que te va a pedir el cuerpo es ir a abrazar a la cocinera.
Un gráfico sobre Eurovisión gaña os Malofiej 2010

Publicouno o diario sueco Svenska Dagbladet e titúlase How did Europe vote in last’s years Eurovision Song Contest (Como votou Europa nos últimos anos do concurso de Eurovisión). O gráfico resolve estupendamente a ‘teoría da conspiración’ dos votos entre países: obsérvase claramente que os países do Leste votan aos países do Leste, e o mesmo acontece co Oeste.
Recuperando la memoria gastronómica de Galicia
Este sábado nos sumergimos durante unas horas en la historia gastronómica de nuestro país. De la mano de Erundina Vázquez y su hijo Juanma, en el Ateneo de Piñor (Ourense) - improbable restaurante de carretera transmutado en guardián de las...
[...] Puedes leer el post completo en http://www.pantagruelsupongo.com
…e fíxose o Sol
Os habitantes de Inuvic, unha pequena vila do Ártico canadense, levaban 31 días sen ver a luz do sol. Ata o 8 de xaneiro. Un fermoso anuncio.
Restaurante O Ateneo (Piñor): dous mil anos de Historia en pratos

Erundina Vázquez e os seus fillos Sonia e Juan Manuel. Foto: Sole
Nesta casa todo ven de caste. A nai de Erudinda morreu literalmente entre os fogóns. E a súa filla, hoxe unha gran dona do oficio de dar ben de comer, coida canda o seu fillo Juan Manuel (na cociña) e Sonia (en sala) dun dos sitios máis sonados na zona do Deza e do Ribeiro para ir comer ben: o Ateneo de Piñor [localización /988 403 203]. En apariencia, un restaurante e hotel de estrada, como outros tantos. Pero só en apariencia.
Cando Pardo de Cela e Castro Valente se conectaron na ficción
Investigando sobre algúns datos novos que teño sobre Castro Valente atopeime esta curiosidade que me fixo rir. É impresionante a polisemia, a cantidade de diferentes significados, que se multiplican sobre algúns lugares hoxendía esquencidos pero que continuaron a exercer, séculos despois de abandonados, forza mesmo literaria. En 1911 o artista e crítico de arte Rafael Balsa de la Vega publicou nos números 11 e 12 de Galicia: revista regional o relato Herbón. A historia narra a relación entre dous vellos amigos, o Guardián ou Prior do Convento de Herbón e o señor de Castro Valente, do outro cabo do río Ulla, no contexto da derrota de Xoana a Beltranexa e o Mariscal Pardo de Cela e as loitas da nobreza galega por impoñerse no reino castelán. Supoño que Balsa de la Vega debeu apreciar desde abaixo do monte as ruínas da muralla, de aquela máis limpo por efecto do pastoreo que se daba alí, segundo me falan os vellos da zona. Velaquí vai a descrición:
“Sus piedras, por el monte desperdigadas y cubiertas de sedoso liquen semejan caprichosos estuches forrados de terciopelo verde, merecen la pluma de oro de Zorrilla para ser descritos (…) Sobre una planicie rodeada de azulados montes se ven las ruinas de un castillo que a mí se me antoja famoso y que, según cuentan las crónicas, se derrumbó incendiado a fines del siglo de los Reyes Católicos”.
Ese último apuntamento é estraño, trátase da primeira referencia que teño a que alí puidera haber un castelo medieval, e non creo que sexa moi fiable. En si mesmo, é o típico relato medievalista de tonos románticos moi do momento. Balsa de la Vega, por certo, foi íntimo da Pardo Bazán e deseñou canda ela o toque neorománico e neogótico do Pazo de Meirás, no que escribiu moitos dos seus textos.
Un delicioso paseo pola historia da cociña galega
Este sábado se produxo un momento marabilloso. Tivemos a ocasión de probar un pouco da historia da cociña galega. Fai unhas cantas semanas (ainda estades a tempo de o ver en Santiago, e proximamente coido que en Pontevedra) está sendo presentada no Múseo do Pobo Galego a exposición culinaria-cultural histórica Ao Pé do Lar.
Pois o que aconteceu é que nos achegamos a Piñor, en Ourense a probar a versión real dos 6 platos (deixamos forma o Arroz con Bogavante, porque case todo o mundo coñece xa o plato, dado que é tremendamente popular). Todo preparado en equipo por Erundina e o seu fillo Juanma no restaurante Ateneo. (Do que farei unha reseña aparte en outro artigo).
Hoxe o que vai é un relato, louvanza, e reportaxe forográfico da cociña galega:
O instante decisivo

Fotos: Sole
Este home que está á dereita de Marcelo Tejedor é Jacques Maximin. Aínda que nunca gozou do triestrelato Michelin, este home é un dos grandes da cociña francesa. Con el formouse Marcelo Tejedor, traballando moitos anos á súa beira en Francia. O que eu non sabía -casualidades da vida- é que foi en casa de Maximin onde vivín a miña primeira gran experiencia da alta gastronomía; non o coñecía, só procuraba un lugar elegante no que celebrar unha festa persoal. Era en Niza, no Hotel Negresco -na súa época niño de espías rusos e despois de coroneis aliados-. Celebrábase esa noite o aniversario da Libération de Niza, e sobre a badía nacían os fogos de artificio enchendo as grandes vidreiras. E aquela cea, aquela incrible cea, -mantelería pesada, cubertos de prata, tres axudantes para un sumiller, un Chateau Font du Broc que nunca máis volvín atopar- ficou na lembranza para sempre. Maximin xa non estaba alí, pero si o seu ronsel.
