This planet is Public.
You too can create your own planet.
This planet has 14 websites
A casa dos Martínez: Repetirás
Mañá imos A Coruña á IX Xantanza, onde estou seguro que os responsables do Alborada nos han dar un recital, visto o menú adiantado polo organizador de tan magno evento Sr. Foucellas . Máis quedaría cargo de conciencia se non escribira, aínda que só foran dúas liñas, do noso paso ...
Parker coroa a Raúl Pérez na súa nova lista de grandes viños
A nova lista de viños españois da Guía Parker de 95 puntos ou superior converte a Raúl Pérez, o enólogo do Bierzo que traballa moito en Galicia, definitivamente no enólogo de ouro da viticultura do Estado, unha persoa capaz de levar un viño ata o top do gusto internacional definido por Parker. Cinco viños de Raúl Pérez están entre os 40 seleccionados por Jay Miller -que é quen realmente cata os viños do Estado español e Portugal para a guía- e un deles, El Pecado, do Bierzo, obtén 98 puntos, non sei moi ben por que. Malia iso, Pérez é un dos enólogos máis brillantes, capaz de conseguir darlle unha identidade recuperada e brillante, orixinal e aberta, aos viños do noroeste da península.
Aquí vai a lista (non leva tildes porque é tal e como a publicaron en The Wine Advocate):
Pingus 2006: 99 puntos
IX Xantanza no restaurante Alborada: viramos cara terras coruñesas
Hoxe celebraremos a IX Xantanza de Blogastrónomos no Restaurante Alborada da Coruña. Viramos cara terras coruñesas para tomar o pulso á cociña deste afamado local coruñés; temos estado haberá cousa dun ano, con Chus e César, e é un magnífico restaurante. Seguro que o menú desta volta non defrauda. E aquí estaremos para contalo.
El 'post' del Vermouth
De la misma manera que hay una hora para tomar el vermouth: la hora del vermú (aunque luego te tomes unas cervezas o una copa de vino blanco, se dice genericamente 'ir a tomar un vermú'); vamos a hacer un post sobre el vermouth.
Y vamos a hablar sobre los mejores vermouths españoles (en la modesta opinión del que escribe):
Vermouth Martinez Lacuesta
La primera vez que supe de este vermouth fue a través de unos carteles de estos de los años 30 que adornaban las paredes de un bar. Unos de estos carteles que ponen de adorno para dar un aire retro. Pero por mucho cartel no había vermut en el bar. Así que pensé que tal vez fué un producto de hace muchos años que luego desapareció.
Un párroco moi preciso

Foto: Sole
No monumental santuario de Augasantas, en Ponte Caldelas, un párroco que fixo unha reforma na igrexa consignou deste xeito o momento da inauguración ou da finalización da obra. Só me queda unha pregunta: ¿que tempo habería o 23 de agosto de 1906 ás catro da tarde?
Vexetarianos

O equívoco anuncio deste restaurante (especialmente ambíguo en inglés) di: “Servimos (a) vexetarianos. Simplemente dinos como queres que chos preparemos“.
TEMPORADA TURÍSTICA: EN TODAS PARTES CUECEN HABAS
Andan estos días revolucionados, en una Italia en plena temporada turística, por la cuenta escandalosa que un restaurante turístico romano decidió endosarle a dos japoneses. Al final no sé a cual de los dos les habrá salido más caro.
La escena, una terraza en una calle cercana a Piazza Navona, en plena temporada alta. Dos turistas japoneses que probablemente ceden al encanto de un camarero que, amable, les enseña la carta y los va conduciendo a una mesa. El restaurante, porque creo que esos datos hay que darlos, el Ristorante Passetto
A HISTORY OF SCOTLAND
Saliéndome, como tantas otras veces, de los temas gastronómicos, no puedo resistirme a hacer una recomendación que estoy seguro de que te interesará si te gustan los temas históricos.
No puedo negar que he sentido una sana envidia al ver los capítulos de A History of Scotland, una estupenda serie de documentales históricos producida por la BBC. No entro en su rigor histórico. Algunos académicos la han tachado de sensacionalista y desde fuera de Escocia se ha hablado de que resulta excesivamente nacionalista (El capítulo 4, titulado Language is Power, ha levantado ampollas). Puede ser. No conozco la historia escocesa lo suficiente como para juzgar. Ahora bien, no olvidemos que no es una tesis doctoral sino un programa educativo y que, mientras las tesis doctorales, por muy rigurosas que sean, no suelen llegar al gran público este tipo de programas, si tienen gancho, si lo hacen. Y de eso se trata. La serie puede ser un poco "peliculera" si se quiere, pero nadie ha dicho todavía que no se ciña a la realidad. Es posible que sus conclusiones o que sus dramatizaciones sean un tanto efectistas, pero es que ese efectismo funciona bien en este tipo de programas.
EN VERYCOCINAR.COM
El Diario del un Gourmet de Provincias ha sido hoy el blog comentado en Ver y Cocinar, una interesante plataforma de TV gastronómica en internet. Puede verse en este enlace, a partir del minuto 04:35 del video.
Gracias por tener en cuenta lo que se dice en este espacio personal.
Contenido publicado originalmente en http://gourmetymerlin.blogspot.com. Si lo encuentras publicado sin acreditar autoría estás ante un sitio pirata
COCINANDO CON EL LAVAVAJILLAS
Parece que tras el escándalo del pasado mes de marzo, que le obligó a cerrar temporalmente su restaurante, el cocinero Heston Blumenthal ha decidido volver con fuerzas renovadas, o al menos que se siga hablando de él.
Sabía de la utlización de todo tipo de instrumental de laboratorio en la cocina, desde campanas de vacío a centrifugadoras, emisores de ultrasonidos y, últimamente, hasta sondas Raman. Pero Blumenthal acaba de hacer pública una serie de recetas en las que la tecnología más doméstica se convierte en utensilio de cocina. Desde fresas glaseadas en una sandwichera a peras cocinadas utilizando un lavavajillas como cámara de vapor a temperatura controlada. No es la primera vez que se atreve con esta técnica culinara sui generis, ya que hace unos años propuso una serie de recetas de chocolate aireado con la ayuda de un aspirador doméstico y unas bolsas de vacío.
A banda deseñada é arte, só que máis divertida

Unha divertida e irreverente campaña publicitaria para o Museo Nazionale del Fumetto, en Lucca (Italia). (vía)
IX XANTANZA
Después de unos meses desde que la VIII Xantanza se celebrase en el restaurante Galileo, hemos llegado por fin a las fechas de la tradicional convocatoria que desde hace unos años los Blogastrónomos Galegos organizamos a comienzos del verano.
En esta ocasión, siguiendo nuestra norma de ir variando zonas geográficas y estilos, nos acercaremos a disfrutar de la cocina del restaurante coruñés Alborada, cuyo cocinero Luis Veira será el representante del Noroeste en el concurso Cocinero del Año 2010.
IX Xantanza: el reto llega al Alborada
Precedida por la fantástica velada con Flavio Morganti en la VIII edición, y con el paso no oficial por Casa Gerardo todavía en la memoria, el restaurante coruñés Alborada se enfrenta al reto de ser el anfitrión de la IX Xantanza, de recibir a unos...
[...] Puedes leer el post completo en http://www.pantagruelsupongo.com
Tres tapas do Santiago (é)Tapas que debes probar (1)

Fume barbacoa, Revolto Paisano e Chícharos con callos de bacallau
Xa tiven oportunidade de ir degustando algunhas das tapas do Santiago (é)Tapas 09, aínda que non tantas como quixera. A vista de paxaro (aínda só probei uns oito ou nove locais), coincido con Colineta en que o nivel mellorou, especialmente por abaixo, e hai unha media de calidade e de esforzo superior á da anterior convocatoria. É difícil escoller, pero por agora hai tres tapas que quero compartir convosco porque están de vicio, e a ver se o luns que vén aínda publico outro post de recomendacións.
Don't try this at home
Dicía hai uns días o Gourmet que nos programas de televisión sobre cociña todo adoita saír ben á primeira, nunca manchan e dispoñen de todos os ingredientes que precisan á man, por exóticos ou caros que sexan. Nos blogs acontece algo semellante. O que publicamos do que cociñamos soen ser os acertos. Pero polo camiño quedaron en silencio os desastres: coulants que se rompen, suflés e biscoitos que non suben, carnes que se queiman ou peixes que despois de que os limpemos quedan reducidos á cuarta parte do seu tamaño. A todos nos pasa. Pero procuramos non contalo. Nin fotografalo. A min hai uns meses non me gustou nadiña unha sopa de cebola que preparei, por exemplo, e tiven que tirala, pero polo xeral as cousas quedan ben, máis ou menos presentables.
Vén isto a conto por mor dunha noticia que publica The Guardian sobre as notas á marxe que escribía nos seus libros de cociña a gran Elizabeth David. Curiosamente, moitas son negativas, sobre ingredientes confusos ou pratos descritos como o que non son. A culminación é unha receita para unha ensalada que define como o prato máis noxento. Fíxome gracia porque creo que todos podemos lembrar aquela vez na que nos puxeron diante algo intragable. Eu teño na memoria o presunto polo á laranxa que me preparou un compañeiro de piso na carreira, e que resultou ser polo ao pomelo. Ou outro colega de fatigas universitarias que experimentou cuns espaguetis con plátano cando menos bastante desagradables.
Alguén se anima cos seus desastres gastronómicos, propios ou alleos?
Lerele: viva Chantada y olé…
Reconozco que cuándo lo vi la primera impresión fue a poner cara de espanto. ¡A quien se le ocurre fabricar en Galicia “tinto de verano”, un producto típicamente madrileño! ¡Y a quien se le ocurre vestir de lunares sevillanos a una bebida fabricada en Chantada y llamarle Lerele!. Era inevitable un post sobre el asunto. Pero [...]
As gardianas dos Museos de Arte rusos

Andy Freeberg fixo esta divertida serie sobre as Gardianas dos Museos de Arte rusos. (Máis fotos)
IMAGEN, ¿QUÉ IMAGEN?
Una de mis obsesiones en el terreno de la gastronomía es la de la creación de una imagen de marca, algo reconocible y personal que nos identifique ante el público, que nos distinga de otros, que hable de nosotros, de lo que ofrecemos y de cómo lo enfocamos y que se convierta en un atractivo. No es fácil. Crear una imagen que de algún modo nos defina y cale en el público es una tarea complicada que no siempre sale como uno querría.
Y en eso baso algunas de mis intervenciones públicas y de mis escritos últimamente. Creo firmemente que, dentro del momento dorado que vive la gastronomía española, el sector gallego solo podrá marcar la diferencia cuando sea capaz de construirse una imagen de marca, cuando asuma sus hechos diferenciales y los entienda como un potencial que, sin separarla de la imagen internacional de la cocina española la sitúe de un modo un poco más concreto, de la misma manera que ya ocurre con la cocina vasca o catalana.
Precisamente cuando estoy a vueltas con este tema me entero via Colineta de que una empresa de nombre tan de aquí como Sidrería Galega, con sede en Chantada (Lugo), acaba de sacar al mercado dos nuevos productos: Sangría y Tinto de Verano que se comercializarán bajo la marca Lerele. Puede verse aquí y aquí.
Cuestión de tiempos
Esto de hacer dos rutas de tapas diarias (mediodía y noche) acaba con cualquiera y no voy a ser yo menos. Llevo alrededor de 70 tapas en cuatro días y ya me van entrando ganas de que el reloj acelere un poco su ritmo para poder comer una sopita caliente el próximo sábado, si es [...]
