<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<feed xmlns="http://www.w3.org/2005/Atom">
  <title>Planetaki Planet BloGastr&#243;nomos Galegos</title>
  <link href="http://www.planetaki.com/bgg" rel="alternate"/>
  <updated>2009-09-25T13:35:46+00:00</updated>
  <id>planetaki.com:2210</id>
  <author>
    <name>Planetaki - Planet BloGastr&#243;nomos Galegos</name>
    <email>hello@planetaki.com</email>
  </author>
  <entry>
    <title>Serie infogr&#225;fica sobre ritmos circadianos</title>
    <updated>2010-02-09T08:03:31+00:00</updated>
    <published>2010-02-09T07:38:09+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:62626594</id>
    <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/02/09/serie-infografica-sobre-ritmos-circadianos/" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/62626594" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/circadian_1.jpg" onload="resizeImage( this )" alt=""/&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Matt Kursmark realizou &lt;a href="http://www.mattkursmark.com/print-infographics.php" target="_blank"&gt;esta serie infogr&#225;fica&lt;/a&gt; sobre ritmos circadianos e jetlag como traballo de clase. Est&#225; magn&#237;fica. &lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/circadian_1.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/circadian_2.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Matt Kursmark realizou &lt;a href="http://www.mattkursmark.com/print-infographics.php" target="_blank"&gt;esta serie infogr&#225;fica&lt;/a&gt; sobre ritmos circadianos e jetlag como traballo de clase. Est&#225; magn&#237;fica. &lt;/p&gt;</content>
    <source>
      <id>http://www.manuelgago.org/blog/?p=9816</id>
      <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/02/09/serie-infografica-sobre-ritmos-circadianos/" rel="alternate"/>
      <title>Serie infogr&#225;fica sobre ritmos circadianos</title>
      <updated>2010-02-09T08:03:31+00:00</updated>
      <rights>&#169;</rights>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Unha flor m&#225;xica nas ru&#237;nas de San Miguel de Couselo</title>
    <updated>2010-02-07T21:59:23+00:00</updated>
    <published>2010-02-07T21:40:54+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:62413393</id>
    <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/02/07/unha-flor-maxica-nas-ruinas-de-san-miguel-de-couselo/" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/62413393" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/couselo_1.jpg" onload="resizeImage( this )" alt=""/&gt;&lt;br/&gt;&lt;em&gt;A ubicaci&#243;n das ru&#237;nas de San Miguel de Couselo. Fotos: Sole&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Un texto de 1609 que levaba meses intrig&#225;ndome:&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/couselo_1.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;em&gt;A ubicaci&#243;n das ru&#237;nas de San Miguel de Couselo. Fotos: Sole&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Un texto de 1609 que levaba meses intrig&#225;ndome:&lt;/p&gt;
&lt;blockquote&gt;&lt;p&gt;&amp;#8220;San Miguel de Goncelo, monasterio antiqu&#237;simo que, seg&#250;n dicen, &lt;strong&gt;fu&#233; de los primeros que hubo en Galicia;&lt;/strong&gt; est&#225; media legua de Caldas de Rey y tres leguas de Pontevedra, en una monta&#241;a asper&#237;sima. Anej&#243;se a San Martin el a&#241;o de mil y trescientos y nouenta; est&#225; ahora la iglesia en pie y vense las ruinas de los claustros, que est&#225;n haciendo demostraci&#243;n de una grande antig&#252;edad&amp;#8221;.&lt;/p&gt;&lt;/blockquote&gt;
&lt;p&gt;O Padre Yepes, na s&#250;a Historia Xeral dos Bieitos, deixounos escrito a existencia deste mosteiro, do que os frades conservaban na s&#250;a tradici&#243;n oral que fora dos primeiros en ser creados no reino de Galicia. Un mosteiro cun claustro, ou ao melor alg&#250;n m&#225;is, pero sometido &#225; ru&#237;na absoluta xa hai catrocentos anos. Na viaxe &#225; Alta Idade Media na que levamos metidos varios meses quixemos buscar o lugar. Lera isto nun texto que escribira H&#233;itor Picallo nunha revista de arqueolox&#237;a e quedara co conto. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Por riba de Couselo suben ladeiras ata o monte Xesteira e a Foxa Vella. Al&#237; enriba est&#225; a Pedra da Aguia, e un Monte Castelo ao que a&#237;nda non subimos. A media ladeira, as supostas ru&#237;nas do mosteiro. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;-Non o van atopar -d&#237;xonos un home.&lt;br /&gt;
-Onde est&#225; s&#243; o sabemos os de ac&#243; -d&#237;xonos unha muller. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Por fortuna, atopamos a Manolo. Montouse connosco no coche e un pouco m&#225;is e non damos sa&#237;do da pista de terra que leva ao lugar, anegada polos torrentes de auga deste inverno. Ao car&#243;n da estrada chegabamos ao &lt;em&gt;Masteiro&lt;/em&gt;, que &#233; as&#237; como co&#241;ecen o lugar na aldea de San Miguel de Couselo. Unhas terrazas entre dous r&#237;os, pr&#243;ximas a unha fermosa fervenza, no medio do pi&#241;eiral. Eis &lt;a href="http://maps.google.es/maps/ms?ie=UTF8&amp;hl=es&amp;oe=UTF8&amp;num=200&amp;start=396&amp;msa=0&amp;msid=116032577529155518220.00000111d78e2747569d4&amp;ll=42.678902,-8.574228&amp;spn=0.031613,0.068922&amp;t=h&amp;z=14" target="_blank"&gt;a localizaci&#243;n&lt;/a&gt;. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;-Aqu&#237; estaba a igrexa vella, pero xa non se ve nada -di Manolo.&lt;br /&gt;
-Vese, vese -cont&#233;stolle, met&#233;ndome entre as silveiras. Hai plataformas, vultos p&#233;treos baixo a frouma, e un cami&#241;o fondo que leva a ningures, machacado por a pista de terra que pasa por riba do mosteiro.&lt;br /&gt;
-Antes, por ese cami&#241;o onde est&#225;s -apunta Manolo- sub&#237;an aos defuntos en padiola para os soterraren aqu&#237;. Unha vez os portadores tropezaron e caeu o morto, con tan mala fortuna que quedou sentado mirando para os acompa&#241;antes. A xente colleu tal medo que escapou. Destoutra banda da pista -sinalou para enriba- morreu unha moza, Consuelo, hai 20 anos. Envorcou co tractor. E desa banda da dereita est&#225; unha finca &#225; que lle chaman os Bens de San Xo&#225;n. Ch&#225;manlle as&#237; porque ti agora non ves nada, s&#243; ves pi&#241;eiros, pero al&#237; estaba a cabeceira da igrexa, e hab&#237;a unha capela dedicada a San Xo&#225;n, e do&#225;rona para que se puideran celebrar as festas de San Xo&#225;n e as romer&#237;as al&#237;. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Observamos o bosque, o bosque pechado e mesto, onde Manolo debuxa coa man os espazos que el nunca viu, que xa non exist&#237;an cando el era neno. O abraiante &#233; como na tradici&#243;n oral est&#225; moi clara a localizaci&#243;n e a estrutura do edificio que non vemos. El m&#237;rao a trav&#233;s da tradici&#243;n oral. Tremendo. Por seguilo, tentamos imaxinar unha antiga igrexa rom&#225;nica, se cadra do s&#233;culo XII, e as xentes que nela se soterraban e as festas que se celebraban. S&#243; vemos carballos, pi&#241;eiros, frouma, silvas. &#201; o mosteiro invisible, a&#237;nda cravado na tradici&#243;n popular. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;De aqu&#237; baix&#225;ronse as pedras -apunta Manolo, para a igrexa actual de San Miguel. No adro da igrexa a&#237;nda queda algo, e outras lev&#225;ronas. Logo, ao baixarmos, vemos este capitel tirado no adro. Unha peza do mosteiro invisible de Couselo. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/couselo_2.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Pero Manolo tarda en contarnos unha lenda fascinante dese mosteiro que el ve como se estivera erguido, cos muros de pedra e os arcos dos claustros e os parroquianos e n&#243;s s&#243; imaxinamos lendo as sombras na terra. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/couselo_3.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;-No momento entre a noite e o d&#237;a, nese momento que vai abrir o d&#237;a, aqu&#237; hab&#237;a unha flor, no medio da fraga. E esa flor abr&#237;ase s&#243; nese momento, e logo volv&#237;ase pechar. As&#237; o v&#237;a a xente de Couselo que &#237;a traballar ao monte. E esa flor sinalaba o sitio no que estaba soterrado un corpo santo. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Baixamos picar algo a Cuntis. Nunha taberni&#241;a preto das termas comemos croquetas e croca. A taberneira &#233; &#237;ntima do historiador local, H&#233;itor Picallo. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;-Estar&#237;amos encantados de convidalo a un caf&#233; se el quixese vir. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;H&#233;itor vive preto do bar e baixa a falar cuns case desco&#241;ecidos interesados na historia local. Senta na mesa e conversamos, acompa&#241;ando as palabras cun agasallo de saborosas flores de entroido para acompa&#241;ar os caf&#233;s. Das s&#250;as palabras xorden moitos m&#225;is mosteiros invisibles, antigos cenobios mixtos da terra de Cuntis. Ficamos enganchados nas s&#250;as palabras. Volveremos a Cuntis. &lt;/p&gt;</content>
    <source>
      <id>http://www.manuelgago.org/blog/?p=9800</id>
      <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/02/07/unha-flor-maxica-nas-ruinas-de-san-miguel-de-couselo/" rel="alternate"/>
      <title>Unha flor m&#225;xica nas ru&#237;nas de San Miguel de Couselo</title>
      <updated>2010-02-07T21:59:23+00:00</updated>
      <rights>&#169;</rights>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Journey to the end of Coal: un webdocumental realmente interactivo</title>
    <updated>2010-02-07T15:10:33+00:00</updated>
    <published>2010-02-07T12:01:02+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:62377473</id>
    <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/02/07/journey-to-the-end-of-coal-un-webdocumental-realmente-interactivo/" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/62377473" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/end_coal.jpg" onload="resizeImage( this )" alt=""/&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;em&gt;
      &lt;a href="http://doclab.voyageauboutducharbon.com/" target="_blank"&gt;Journey to the end of Coal&lt;/a&gt;
    &lt;/em&gt; &#233; un excelente documental web dirixido por Samuel Bollendorf e Abel S&#233;gr&#233;tin que narra a historia das minas de carb&#243;n chinesas. O documental, planteado como unha trama hipertextual que mestura audio de ambientaci&#243;n, v&#237;deo, fotograf&#237;a dentro dunha navegaci&#243;n hipertextual, &#233; un exemplo de que se pode facer gran documentalismo conseguindo que sexa o usuario o que conduza a historia.&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/end_coal.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;em&gt;&lt;a href="http://doclab.voyageauboutducharbon.com/" target="_blank"&gt;Journey to the end of Coal&lt;/a&gt;&lt;/em&gt; &#233; un excelente documental web dirixido por Samuel Bollendorf e Abel S&#233;gr&#233;tin que narra a historia das minas de carb&#243;n chinesas. O documental, planteado como unha trama hipertextual que mestura audio de ambientaci&#243;n, v&#237;deo, fotograf&#237;a dentro dunha navegaci&#243;n hipertextual, &#233; un exemplo de que se pode facer gran documentalismo conseguindo que sexa o usuario o que conduza a historia.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;em&gt;Grazas, P&#237;a!&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;</content>
    <source>
      <id>http://www.manuelgago.org/blog/?p=9793</id>
      <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/02/07/journey-to-the-end-of-coal-un-webdocumental-realmente-interactivo/" rel="alternate"/>
      <title>Journey to the end of Coal: un webdocumental realmente interactivo</title>
      <updated>2010-02-07T15:10:33+00:00</updated>
      <rights>&#169;</rights>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Ao P&#233; do Lar: destino la alegr&#237;a</title>
    <updated>2010-02-07T13:25:21+00:00</updated>
    <published>2010-02-07T11:34:21+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:62367389</id>
    <link href="http://soledadfelloza.com/la-caja/?p=2546" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/62367389" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;&lt;img src="http://soledadfelloza.com/la-caja/wp-content/uploads/2010/02/camelia.jpg" onload="resizeImage( this )" alt=""/&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Hace mas o menos unas treinta horas, mi coraz&#243;n estuvo a prueba.&lt;br/&gt;
Hac&#237;a mucho, mucho tiempo que no lat&#237;a tan fuerte.&lt;br/&gt;
Inaugurar la exposici&#243;n era para Manuel, para mi y para todo el equipo de personas que estan detr&#225;s, ver la primera mirada, la primera reacci&#243;n, o&#237;r el primer comentario.&lt;br/&gt;
Y ese cosquilleo nos pon&#237;a alas en los pies el viernes a la tarde.&lt;br/&gt;
Como artista que soy, tengo c&#225;balas que me indican que algo va a estar bien. Creo en los gestos, creo en esos abrecaminos que iluminan.&lt;br/&gt;
Cuando me llam&#243; Esperanza, avis&#225;ndome que llegaba y corrimos con el personal del Museo a recibirles, tuve el primero. Con el paso firme de sus 82 a&#241;os baj&#243; del coche &lt;a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Xos%C3%A9_Neira_Vilas" target="_blank"&gt;Neira Vilas&lt;/a&gt; y me sonri&#243; con calma, detr&#225;s baj&#243; &lt;a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Avelino_Pousa_Antelo" target="_blank"&gt;Avelino Pousa Antelo&lt;/a&gt; que desde sus 96 a&#241;os rescat&#243; su sonrisa mas galante y me pas&#243; de la mano de Esperanza unas hermosas camelias blancas.&lt;br/&gt;
De la oscuridad del parque, de donde ven&#237;a de dar un paseo, lleg&#243; el alcalde, viendo que estaba en el borde de una antigua fuente, evitando que alguno de los reci&#233;n llegados cayera dentro, se puso a mi lado sonriendo &#8220;ahora estas de guardia de tr&#225;fico? dijo y entre risas entramos todos al museo.&lt;br/&gt;
Dentro ya hab&#237;a un hormiguero de personas, quienes hab&#237;an sido fotografiadas en sus lareiras y cocinas, me saludaban con cari&#241;o. Todos guap&#237;simos, de peluquer&#237;a y estreno luciendo sus mejores galas. Un d&#237;a de fiesta. Parec&#237;an ni&#241;os, nerviosos esperando el momento de ver como &#8220;hab&#237;an quedado&#8221; y yo tambi&#233;n lo estaba, anhelando que se sintieran a gusto, que se sintieran lindos, lindos al verse all&#237;, en las paredes colgados.&lt;br/&gt;
Una camelia, fue hacia mi pecho y la otra a la solapa de Manuel. Al subir, veo con alegr&#237;a y desesperaci&#243;n que ya no hay casi sitio en uno y otro lado del claustro, la gente comienza a llenar tambi&#233;n la escalera.&lt;br/&gt;
En primera fila, ya est&#225; don &lt;a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Isaac_D%C3%ADaz_Pardo" target="_blank"&gt;Isaac Diaz Pardo&lt;/a&gt;, presidente del Patronato del Museo, el doctor &lt;a href="http://www.adn.es/cultura/20090611/NWS-2106-Valcarcel-Carballas-Castelao-Medalla-Marcos.html" target="_blank"&gt;Garc&#237;a Al&#233;n&lt;/a&gt; y la querida &lt;a href="http://www.escritoras.com/escritoras/escritora.php?i=-152024905" target="_blank"&gt;Helena Villar&lt;/a&gt;. Una parte important&#237;sima de la cultura y la literatura gallega nos estan acompa&#241;ando. Y eso que hay quien aun cree que las cocinas no son arte, que la gastronom&#237;a no puede ser un hecho cultural de nivel.&lt;br/&gt;&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;&lt;img src="http://soledadfelloza.com/la-caja/wp-content/uploads/2010/02/camelia.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Hace mas o menos unas treinta horas, mi coraz&#243;n estuvo a prueba.&lt;br /&gt;
Hac&#237;a mucho, mucho tiempo que no lat&#237;a tan fuerte.&lt;br /&gt;
Inaugurar la exposici&#243;n era para Manuel, para mi y para todo el equipo de personas que estan detr&#225;s, ver la primera mirada, la primera reacci&#243;n, o&#237;r el primer comentario.&lt;br /&gt;
Y ese cosquilleo nos pon&#237;a alas en los pies el viernes a la tarde.&lt;br /&gt;
Como artista que soy, tengo c&#225;balas que me indican que algo va a estar bien. Creo en los gestos, creo en esos abrecaminos que iluminan.&lt;br /&gt;
Cuando me llam&#243; Esperanza, avis&#225;ndome que llegaba y corrimos con el personal del Museo a recibirles, tuve el primero. Con el paso firme de sus 82 a&#241;os baj&#243; del coche &lt;a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Xos%C3%A9_Neira_Vilas" target="_blank"&gt;Neira Vilas&lt;/a&gt; y me sonri&#243; con calma, detr&#225;s baj&#243; &lt;a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Avelino_Pousa_Antelo" target="_blank"&gt;Avelino Pousa Antelo&lt;/a&gt; que desde sus 96 a&#241;os rescat&#243; su sonrisa mas galante y me pas&#243; de la mano de Esperanza unas hermosas camelias blancas.&lt;br /&gt;
De la oscuridad del parque, de donde ven&#237;a de dar un paseo, lleg&#243; el alcalde, viendo que estaba en el borde de una antigua fuente, evitando que alguno de los reci&#233;n llegados cayera dentro, se puso a mi lado sonriendo &amp;#8220;ahora estas de guardia de tr&#225;fico? dijo y entre risas entramos todos al museo.&lt;br /&gt;
Dentro ya hab&#237;a un hormiguero de personas, quienes hab&#237;an sido fotografiadas en sus lareiras y cocinas, me saludaban con cari&#241;o. Todos guap&#237;simos, de peluquer&#237;a y estreno luciendo sus mejores galas. Un d&#237;a de fiesta. Parec&#237;an ni&#241;os, nerviosos esperando el momento de ver como &amp;#8220;hab&#237;an quedado&amp;#8221; y yo tambi&#233;n lo estaba, anhelando que se sintieran a gusto, que se sintieran lindos, lindos al verse all&#237;, en las paredes colgados.&lt;br /&gt;
Una camelia, fue hacia mi pecho y la otra a la solapa de Manuel. Al subir, veo con alegr&#237;a y desesperaci&#243;n que ya no hay casi sitio en uno y otro lado del claustro, la gente comienza a llenar tambi&#233;n la escalera.&lt;br /&gt;
En primera fila, ya est&#225; don &lt;a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Isaac_D%C3%ADaz_Pardo" target="_blank"&gt;Isaac Diaz Pardo&lt;/a&gt;, presidente del Patronato del Museo, el doctor &lt;a href="http://www.adn.es/cultura/20090611/NWS-2106-Valcarcel-Carballas-Castelao-Medalla-Marcos.html" target="_blank"&gt;Garc&#237;a Al&#233;n&lt;/a&gt; y la querida &lt;a href="http://www.escritoras.com/escritoras/escritora.php?i=-152024905" target="_blank"&gt;Helena Villar&lt;/a&gt;. Una parte important&#237;sima de la cultura y la literatura gallega nos estan acompa&#241;ando. Y eso que hay quien aun cree que las cocinas no son arte, que la gastronom&#237;a no puede ser un hecho cultural de nivel.&lt;br /&gt;
&lt;img src="http://soledadfelloza.com/la-caja/wp-content/uploads/2010/02/inauguracion2.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Miro por encima del mar de cabezas y sonr&#237;o al ver tantas caras conocidas y sonr&#237;o tambi&#233;n a decenas que no conozco.&lt;br /&gt;
Luego, lo normal en &#233;stas circunstancias, las palabras de autoridades, los agradecimientos, los planes para el futuro de &#233;ste trabajo. O&#237;mos con regocijo, de parte de Carlos Vila, gerente de Galicia Calidade la voluntad de que Ao P&#233; do Lar no solo est&#233; en Santiago sino que recorra mas ciudades.&lt;br /&gt;
Re&#237;mos con ternura y respeto, ante las palabras de don Isaac, que reflexiona sobre lo que pensar&#225; la gente cuando vea las lareiras y la sonrisa se vuelve carcajada ante su &amp;#8220;como les gusta comer a &#233;stos gallegos!&amp;#8221;&lt;br /&gt;
Me emocion&#233; hasta las l&#225;grimas con las palabras de Manuel, cuando agradeci&#243; a cada uno de los miembros del equipo su dedicaci&#243;n amorosa a &#233;ste proyecto, &#233;l dice que nosotros fuimos mas que necesarios, yo creo que &#233;l ha sido imprescindible, como buen c&#225;pitan nos marc&#243; el rumbo, sorte&#243; escollos, resisti&#243; embates y nos ha tra&#237;do a puerto. Y eso hizo que el trabajo de los dem&#225;s fuera mas sencillo, es f&#225;cil, navegar cuando el tim&#243;n lo lleva alguien que sabe la ruta.&lt;br /&gt;
Una de las cosas que tuvimos como premisa al comenzar &#233;ste trabajo era que quer&#237;amos mostrar el interior de las cocinas gallegas desde una mirada respetuosa, exenta de todo folklorismo y con mucha admiraci&#243;n y sentimiento. Quer&#237;amos recrear la vida normal, y descubrimos que en cada im&#225;gen la gente r&#237;e, la gente est&#225; alegre. Tan alegres como si ese fuera su destino.&lt;br /&gt;
Y fue inevitable en ese momento, mientras abrazaba a unos y otros, mientras les ve&#237;a correr por los pasillos en pos de la receta 5 o la 2, mientras se hac&#237;an fotos al lado de &amp;#8220;su&amp;#8221; foto, mientras me &amp;#8220;rega&#241;aban&amp;#8221;, porque hab&#237;a que haber quitado tal cacharro, o puesto una planta, fue inevitable, digo, pensar en unos versos de don Mario Benedetti, &amp;#8220;defender la alegr&#237;a como una trinchera,&lt;br /&gt;
defender la alegr&#237;a como una bandera&lt;br /&gt;
defenderla del rayo y la melancol&#237;a&lt;br /&gt;
de los ingenuos y de los canallas&lt;br /&gt;
de la ret&#243;rica y los paros cardiacos&lt;br /&gt;
de las endemias y las academias &amp;#8221;&lt;br /&gt;
Est&#225;bamos en el Museo do Pobo Galego y no imagino mejor sitio para albergar, los sentimientos, las emociones que alli se viv&#237;an. Con los ojos h&#250;medos, la hija de la se&#241;ora Otilia me dec&#237;a, mi mam&#225; est&#225; en el Museo do Pobo!como quien dice, el recinto donde late la cultura del gallego.&lt;br /&gt;
En el F&#243;rum Gastron&#243;mico, se le pregunta a la gente cuando fue la &#250;ltima vez que tuvieron maripositas en el est&#243;mago, la se&#241;ora Lola, ojos negros brillando me dec&#237;a apret&#225;ndo fuerte mi mano &amp;#8220;te&#241;o unha cousa aqui no peito de ver o lagar tan bonito na foto&amp;#8221; y con el practicismo de una madre gallega, buscando soluci&#243;n a ese sentimiendo agreg&#243; r&#225;pido &amp;#8220;tes que vir a casa a comer las filloas e che fago mais contos de eses que che gustan&amp;#8221;&lt;br /&gt;
El espacio se nos qued&#243; peque&#241;o, no solo por la cantidad de gente que duplicaba lo previsto en las estimaciones mas optimistas, sino porque hab&#237;a algo que ocupaba mas espacio, y eso era el sentimiento y la emoci&#243;n que nos embargaba a todos y nos hac&#237;a fundirnos en abrazos largos.&lt;br /&gt;
Al despedirnos, los hac&#237;amos con alegr&#237;a, porque &#233;sto no hace mas que empezar.&lt;br /&gt;
Mi&#241;a casi&#241;a, meu lar,&lt;br /&gt;
		&#161;cantas onci&#241;as&lt;br /&gt;
		de ouro me vals!&lt;br /&gt;
Rosal&#237;a, resum&#237;a en este  verso precioso, lo que es para un gallego su hogar, algo que va mas all&#225; de dinero, sino que es el res&#250;men de las vidas de sus antepasados y de sus descendientes, es la memoria y el sentir que se perpet&#250;an en la lumbre que se enciende y que mantiene viva la identidad de un pueblo. Y mientras est&#233; encendido un fuego, y a su lado un pote con caldo, habr&#225; penas, pero en esa rueda siempre vuelve la alegr&#237;a compartida.&lt;br /&gt;
La camelia de esa noche duerme entra las p&#225;ginas del libro de la exposici&#243;n, entre la lareira de Esperanza y la se&#241;ora Fina.&lt;/p&gt;</content>
    <source>
      <id>http://soledadfelloza.com/la-caja/?p=2546</id>
      <link href="http://soledadfelloza.com/la-caja/?p=2546" rel="alternate"/>
      <title>Ao P&#233; do Lar: destino la alegr&#237;a</title>
      <updated>2010-02-07T13:25:21+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Ao p&#233; do lar: a importancia dos acenos</title>
    <updated>2010-02-07T12:00:34+00:00</updated>
    <published>2010-02-07T10:58:42+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:62362813</id>
    <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/02/07/ao-pe-do-lar-a-importancia-dos-acenos/" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/62362813" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/convidados.jpg" onload="resizeImage( this )" alt=""/&gt;&lt;br/&gt;&lt;em&gt;Isaac D&#237;az Pardo en primeiro plano. Detr&#225;s: Carlos Vila. Sentados, de esquerda a dereita, Luciano Garc&#237;a Al&#233;n, Carlos Garc&#237;a Mart&#237;nez, Xos&#233; Neira Vilas e Avelino Pousa Antelo. Foto: Sole&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class="drop_cap"&gt;C&lt;/span&gt;oido que a primeira exposici&#243;n e o primeiro museo que eu visitei foi o Museo do Pobo Galego. Como tantos escolares, foi durante unha visita a Santiago. O que m&#225;is me sorprendeu foi a enorme dorna xeiteira que estaba na sala de pesca. Eu era un neno, pero a sensaci&#243;n, con todos os trasmallos, aparellos, anz&#243;s, poutadas da sala, foi de sorpresa. &#191;Por que estaban dentro de vitrinas os obxectos que se usaban na mi&#241;a vila? &#191;Non gardaban cousas valiosas os museos, obras de arte, pinturas antigas?&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/convidados.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;em&gt;Isaac D&#237;az Pardo en primeiro plano. Detr&#225;s: Carlos Vila. Sentados, de esquerda a dereita, Luciano Garc&#237;a Al&#233;n, Carlos Garc&#237;a Mart&#237;nez, Xos&#233; Neira Vilas e Avelino Pousa Antelo. Foto: Sole&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;span class="drop_cap"&gt;C&lt;/span&gt;oido que a primeira exposici&#243;n e o primeiro museo que eu visitei foi o Museo do Pobo Galego. Como tantos escolares, foi durante unha visita a Santiago. O que m&#225;is me sorprendeu foi a enorme dorna xeiteira que estaba na sala de pesca. Eu era un neno, pero a sensaci&#243;n, con todos os trasmallos, aparellos, anz&#243;s, poutadas da sala, foi de sorpresa. &#191;Por que estaban dentro de vitrinas os obxectos que se usaban na mi&#241;a vila? &#191;Non gardaban cousas valiosas os museos, obras de arte, pinturas antigas?&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Te&#241;o un compa&#241;eiro de traballo que est&#225; convencido de que en Galicia s&#243; se musealiza aquelo que est&#225; a piques de desaparecer. &#201; unha visi&#243;n moi atinada do fen&#243;meno dos centros de interpretaci&#243;n, pero tam&#233;n creo que, moitas veces, non s&#243; sinalan que algo vai desaparecer; &#225;s veces pode indicar que vai cambiar de estado. Os obxectos do pasado poden perder algunhas das s&#250;as funci&#243;ns no presente, pero preservar outras (coma o valor simb&#243;lico). Cando eu de pequeno vin unha dorna xeiteira no Museo do Pobo Galego, como tantas que empregaron durante s&#233;culos os meus devanceiros para ga&#241;ar a vida, cobrei raz&#243;n de que esa barca, canda os outros obxectos da sala, formaba parte dun sentido coherente. De que a cultura non era s&#243; aquelo que aparec&#237;a nos suplementos dos xornais ou da televisi&#243;n. E de que n&#243;s mesmos, n&#243;s e calquera outro pobo, tam&#233;n somos cultura polo simple feito de ser homes e mulleres, con independencia da nosa condici&#243;n e nacencia. Ao mirar poutadas e nasas sen uso real pero nun lugar tan importante, de s&#250;peto todo aquelo tam&#233;n se convertiu en &lt;em&gt;importante&lt;/em&gt;, provocando o que os antrop&#243;logos denominan &lt;em&gt;transferencia simb&#243;lica&lt;/em&gt;. Por iso o Museo do Pobo &#233; unha peza fundamental para a recuperaci&#243;n cultural de Galicia. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Vintepico anos despois de aquela visita, comisario a mi&#241;a primeira exposici&#243;n no primeiro museo que eu co&#241;ec&#237;n, o da enigm&#225;tica escaleira en espiral. E dec&#225;tome de que o que quixemos facer coa exposici&#243;n non deixa de ser tentar unha ollada, unha reescritura do &lt;em&gt;n&#243;s mesmos&lt;/em&gt;, obrig&#225;ndonos a remirar o noso arredor con dignidade, coa cabeza ben alta, axudando a ver como un concepto algo que estaba disperso. O venres, durante a multitudinaria inauguraci&#243;n de &lt;em&gt;Ao p&#233; do Lar&lt;/em&gt; -os nosos coraz&#243;ns nunca estar&#225;n o abondo agradecidos ante tanto interese de xente tan diversa- o que percib&#237;n entre as mareas de xente que percorr&#237;an os corredores foi orgullo. Por al&#237; paseaban as moitas familias que durante a produci&#243;n nos deixaran entrar nos seus &#225;mbitos dom&#233;sticos m&#225;is &#237;ntimos. Eles, a s&#250;a foto, estaba no coraz&#243;n simb&#243;lico da cultura popular do pa&#237;s. Coas miradas h&#250;medas. Sent&#237;ndose parte da Historia -e que m&#225;is ten se escribimos Historia con mai&#250;sculas ou min&#250;sculas. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Pero hai unha foto que non figura na exposici&#243;n e que &#233; moi importante: a que abre este post. Durante a preparaci&#243;n do evento, unha significativa parte do noso traballo durante a semana previa foi argallar con Esperanza e Pedro a presenza na exposici&#243;n dos &lt;em&gt;velli&#241;os&lt;/em&gt;. Despois, con Xurxo e o comprometido equipo do Museo do Pobo preparar o acceso ao primeiro andar deles e con Ana e o seu equipo de relaci&#243;ns p&#250;blicas a disposici&#243;n das s&#250;as cadeiras na primeira fila. E al&#237; chegaron eles. Don Avelino Pousa Antelo, Don Xos&#233; Neira Vilas, Don Luciano Garc&#237;a-Al&#233;n e Don Isaac D&#237;az Pardo. Eles son a memoria viva da nosa cultura, persoas valentes e xenerosas que mantiveron aceso o facho das nosas lingua e cultura durante d&#233;cadas, moitas delas ben escuras, e que exerceron de aut&#233;nticas pontes humanas entre abismos de dificultades. Ao car&#243;n deles, tam&#233;n estaba outra figura fundamental da nosa cultura contempor&#225;nea, Helena Villar, &#225; que liamos para que fora unha valiosa integrante do equipo pedag&#243;xico da exposici&#243;n. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Queriamos, precisabamos que estiveran al&#237; connosco, como mestres, av&#243;s silandeiros que foron para esta exposici&#243;n. O seu exemplo vital valeu para estimularnos a conectar o saber ilustrado co popular, a que por riba de calquera vaidade persoal est&#225; o traballar con ledicia para un proxecto que &#233; moito m&#225;is grande ca n&#243;s mesmos, pero do que somos parte. Por iso esa foto, de todas as desa marabillosa noite no Museo do Pobo Galego, &#233; unha das m&#225;is importantes. E por iso eu lles quero agradecer publicamente, tan emocionado como o estaba a noite do venres, o esforzo da s&#250;a presenza. &lt;/p&gt;</content>
    <source>
      <id>http://www.manuelgago.org/blog/?p=9760</id>
      <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/02/07/ao-pe-do-lar-a-importancia-dos-acenos/" rel="alternate"/>
      <title>Ao p&#233; do lar: a importancia dos acenos</title>
      <updated>2010-02-07T12:00:34+00:00</updated>
      <rights>&#169;</rights>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Ao Pe do Lar. Un traballo de recuperaci&#243;n da nosa memoria gastron&#243;mica</title>
    <updated>2010-02-06T21:27:43+00:00</updated>
    <published>2010-02-06T19:43:00+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:62301169</id>
    <link href="http://acitc.blogaliza.org/2010/02/06/ao-pe-do-lar-un-traballo-de-recuperacion-da-nosa-memoria-gastronomica/" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/62301169" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;&lt;a href="http://www.aopedolar.com/" target="_blank"&gt;Ao p&#233; do lar&lt;/a&gt; &#233; unha exposici&#243;n enmarcada como actividade paralela ao &lt;a href="http://www.forumsantiago.com" target="_blank"&gt;F&#243;rum Santiago 2010&lt;/a&gt;, que se pode disfrutar deica o vindeiro 7 de marzo no &lt;a href="http://www.museodopobo.es/" target="_blank"&gt;Museo do Pobo Galego&lt;/a&gt;.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;a href="http://acitc.blogaliza.org/files/2010/02/Ao_pe_do_lar_lareira.jpg" target="_blank"&gt;
      &lt;img class="size-medium wp-image-805 aligncenter" title="Ao Pe do Lar. Lareira no Museo do Pobo Galego" src="http://acitc.blogaliza.org/files/2010/02/Ao_pe_do_lar_lareira-300x179.jpg" height="179" onload="resizeImage( this )" alt="" width="300"/&gt;
    &lt;/a&gt;&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;&lt;a href="http://www.aopedolar.com/" target="_blank"&gt;Ao p&#233; do lar&lt;/a&gt; &#233; unha exposici&#243;n enmarcada como actividade paralela ao &lt;a href="http://www.forumsantiago.com" target="_blank"&gt;F&#243;rum Santiago 2010&lt;/a&gt;, que se pode disfrutar deica o vindeiro 7 de marzo no &lt;a href="http://www.museodopobo.es/" target="_blank"&gt;Museo do Pobo Galego&lt;/a&gt;.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;a href="http://acitc.blogaliza.org/files/2010/02/Ao_pe_do_lar_lareira.jpg" target="_blank"&gt;&lt;img class="size-medium wp-image-805 aligncenter" title="Ao Pe do Lar. Lareira no Museo do Pobo Galego" src="http://acitc.blogaliza.org/files/2010/02/Ao_pe_do_lar_lareira-300x179.jpg" height="179" onload="resizeImage( this )" alt="" width="300" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Fomos convidados &#225; inauguraci&#243;n onte ao ser&#225;n, onde nos atopamos con alg&#250;ns dos seus &lt;a href="http://www.aopedolar.com/index.php/acerca-de" target="_blank"&gt;responsables&lt;/a&gt;, entre eles &lt;a href="http://www.google.es/url?sa=t&amp;source=web&amp;ct=res&amp;cd=1&amp;ved=0CAYQFjAA&amp;url=http%3A%2F%2Fwww.manuelgago.org%2Fblog%2F&amp;ei=ZMJtS5DLAsbKjAf2ks31BQ&amp;usg=AFQjCNGLihBLjpT1yMAazfWGksbExoFt7g&amp;sig2=vaXdoDt2aW4ZWFpjh8TYEw" target="_blank"&gt;Manuel Gago&lt;/a&gt;, &lt;a href="http://soledadfelloza.com/la-caja/" target="_blank"&gt;Soledad Felloza&lt;/a&gt; e &lt;a href="http://www.colineta.com" target="_blank"&gt;Miguel Vila&lt;/a&gt;, transmit&#237;ndolles os nosos parab&#233;ns (que reiteramos) e aproveitando para percorrela e aprender. Pedag&#243;xica e lixeira pero con moito fondo &#233; o mellor xeito de describila na mi&#241;a opini&#243;n.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;a href="http://acitc.blogaliza.org/files/2010/02/Ao_pe_do_lar_Manuel_Gago.jpg" target="_blank"&gt;&lt;img class="size-medium wp-image-804 aligncenter" title="Ao_pe_do_lar_Manuel_Gago" src="http://acitc.blogaliza.org/files/2010/02/Ao_pe_do_lar_Manuel_Gago-300x179.jpg" height="179" onload="resizeImage( this )" alt="" width="300" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Amablemente recibimos como agasallo o libro da exposici&#243;n, con todas as imaxes e receitas da mesma. A&#237;nda que xa levamos un tempo o&#237;ndo falar deste asunto e co&#241;eciamos algunhas das historias, ver o conxunto &#233; como compor un crebacabezas, onde cada an&#233;cdota escoitada atopa o seu lugar. E para os m&#225;is reticentes s&#243; direi, que o traballo de recuperaci&#243;n de seis&#160; receitas desaparecidas ou a piques de selo, xa paga a pena. Calquera visitante pode sair con elas, e preparalas no seu fogar&#160; nun caderno.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;S&#243; faltaba a do misterioso licor decimon&#243;nico. Haber&#225; quen se anime co Risolio? O tempo dir&#225;&amp;#8230;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Quedoume &lt;a href="http://www.aopedolar.com/index.php/videos" target="_blank"&gt;gravar o v&#237;deo&lt;/a&gt;, pero igual me animo e lle dou&#160; un repaso. Voltando de Santiago, fixemos unha paradi&#241;a na &lt;a href="http://elblogdeacasadosmartinez.blogspot.com/" target="_blank"&gt;Casa dos Mart&#237;nez&lt;/a&gt; esas receitas tam&#233;n desaparecen&amp;#8230; do pratos.&lt;/p&gt;
&lt;a href="http://chuza.org/submit.php?url= http://acitc.blogaliza.org/2010/02/06/ao-pe-do-lar-un-traballo-de-recuperacion-da-nosa-memoria-gastronomica/" target="_blank"&gt;&lt;img title="Ch&amp;uacute;zame!" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/chuza.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="Chuzame!" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://www.facebook.com/share.php?u=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/06/ao-pe-do-lar-un-traballo-de-recuperacion-da-nosa-memoria-gastronomica/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Facebook" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/facebook.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Facebook" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://del.icio.us/post?title=&amp;url=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/06/ao-pe-do-lar-un-traballo-de-recuperacion-da-nosa-memoria-gastronomica/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A del.icio.us" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/delicious.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A del.icio.us" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://www.technorati.com/search/http://acitc.blogaliza.org/2010/02/06/ao-pe-do-lar-un-traballo-de-recuperacion-da-nosa-memoria-gastronomica/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Technorati" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/technorati.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Technorati" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://tec.fresqui.com/post?url=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/06/ao-pe-do-lar-un-traballo-de-recuperacion-da-nosa-memoria-gastronomica/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Fresqui" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/fresqui.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Fresqui" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://meneame.net/login.php?return=/submit.php?url=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/06/ao-pe-do-lar-un-traballo-de-recuperacion-da-nosa-memoria-gastronomica/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Men&amp;eacute;ame" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/meneame.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Men&amp;eacute;ame" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://digg.com/submit?phase=2&amp;url=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/06/ao-pe-do-lar-un-traballo-de-recuperacion-da-nosa-memoria-gastronomica/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Digg" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/digg.jpg" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Digg" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://reddit.com/submit?url=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/06/ao-pe-do-lar-un-traballo-de-recuperacion-da-nosa-memoria-gastronomica/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Reddit" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/reddit.png" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Reddit" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://twitter.com/home?status=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/06/ao-pe-do-lar-un-traballo-de-recuperacion-da-nosa-memoria-gastronomica/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Twitter" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/twitter.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Twitter" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://www.myspace.com/Modules/PostTo/Pages/?u=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/06/ao-pe-do-lar-un-traballo-de-recuperacion-da-nosa-memoria-gastronomica/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A MySpace" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/myspace.png" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A MySpace" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://barrapunto.com/submit.pl?href=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/06/ao-pe-do-lar-un-traballo-de-recuperacion-da-nosa-memoria-gastronomica/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Barrapunto" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/barrapunto.png" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Barrapunto" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://www.google.com/bookmarks/mark?op=edit&amp;output=popup&amp;bkmk=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/06/ao-pe-do-lar-un-traballo-de-recuperacion-da-nosa-memoria-gastronomica/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Google" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/google.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Google" /&gt;&lt;/a&gt;</content>
    <source>
      <id>http://acitc.blogaliza.org/?p=803</id>
      <link href="http://acitc.blogaliza.org/2010/02/06/ao-pe-do-lar-un-traballo-de-recuperacion-da-nosa-memoria-gastronomica/" rel="alternate"/>
      <title>Ao Pe do Lar. Un traballo de recuperaci&#243;n da nosa memoria gastron&#243;mica</title>
      <updated>2010-02-06T21:27:43+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Ao p&#233; do lar</title>
    <updated>2010-02-06T19:45:54+00:00</updated>
    <published>2010-02-06T18:53:00+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:62295208</id>
    <link href="http://www.blogoteca.com/depinchos/index.php?cod=79242" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/62295208" rel="full"/>
    <content type="html">&lt;div align="justify"&gt;Levaba xa tempo &lt;a href="http://soledadfelloza.com/la-caja/" class="tEnlac" target="_blank"&gt;Sole&lt;/a&gt; coment&#225;ndome cousas deste proxecto, e polo blog de &lt;a href="http://manuelgago.org/" class="tEnlac" target="_blank"&gt;Manuel&lt;/a&gt;, &#237;a vendo algo do que andaban a facer. Cando despois da derradeira xantanza alg&#250;ns prolongamos a xornada co ritual do gin-tonic, os dous segu&#237;ronnos falando do tema, ensin&#225;ndonos as fotos que no seu tel&#233;fono m&#243;bil levaban da criatura e cun brillo especial nos ollos, como o futuro pai que espera temoroso pero cheo de ilusi&#243;n o nacemento do seu fillo. &lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
O parto foi onte, e al&#243; nos fomos, a felicitar aos pais da criatura: &lt;a href="http://www.manuelgago.org/" class="tEnlac" target="_blank"&gt;Manuel Gago&lt;/a&gt; como comisario da exposici&#243;n e &lt;a href="http://soledadfelloza.com/" class="tEnlac" target="_blank"&gt;Soledad Felloza&lt;/a&gt; en produci&#243;n e fotograf&#237;a. Tam&#233;n saudamos ao t&#237;o &lt;a href="http://www.colineta.com/" class="tEnlac" target="_blank"&gt;Miguel Vila&lt;/a&gt;, que participou na parte de recuperaci&#243;n de receitas. Porque &lt;a href="http://www.aopedolar.org/" class="tEnlac" target="_blank"&gt;Ao p&#233; do lar&lt;/a&gt; &#233; un paseo pola historia das nosas coci&#241;as, e do que nelas se coce.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Pode verse no &lt;a href="http://www.museodopobo.es/" class="tEnlac" target="_blank"&gt;Museo do Pobo Galego&lt;/a&gt; ata o 7 de marzo, como unha das actividades que se desenrolar&#225; coincidindo co &lt;a href="http://www.forumsantiago.com/sql/index.asp?idm=es&amp;web=sa&amp;eve=zz" class="tEnlac" target="_blank"&gt;Forum Gastron&#243;mico&lt;/a&gt; que ter&#225; lugar neste mes de febreiro. &lt;/div&gt;</content>
    <source>
      <id>http://www.blogoteca.com/depinchos/index.php?cod=79242</id>
      <link href="http://www.blogoteca.com/depinchos/index.php?cod=79242" rel="alternate"/>
      <title>Ao p&#233; do lar</title>
      <updated>2010-02-06T19:45:54+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Vi&#241;a Caneiro</title>
    <updated>2010-02-06T23:32:32+00:00</updated>
    <published>2010-02-06T18:37:00+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:62296954</id>
    <link href="http://viticulturista.blogaliza.org/2010/02/06/vina-caneiro/" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/62296954" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;Un vi&#241;o de vi&#241;a, de vila, de orixe, de caste&#8230; vi&#241;o que desde a esencia de seu transcende, si, M&#225;is Al&#225;&#8230; so con mirar&#160;a&#160;sua cari&#241;a brillante,&#160;inspirando&#160;coma un suspiro as notas&#160;dos seus airi&#241;os, bicando suavemente o seu corpi&#241;o ate sentilo ben dentro,&#160;chegando, a modi&#241;o, un a un, aos praceres que garda &#8230;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/02/caneiro.jpg" target="_blank"&gt;
      &lt;img class="alignright size-thumbnail wp-image-2269" title="caneiro" src="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/02/caneiro-150x150.jpg" height="150" onload="resizeImage( this )" alt="" width="150"/&gt;
    &lt;/a&gt;&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;Un vi&#241;o de vi&#241;a, de vila, de orixe, de caste&amp;#8230; vi&#241;o que desde a esencia de seu transcende, si, M&#225;is Al&#225;&amp;#8230; so con mirar&#160;a&#160;sua cari&#241;a brillante,&#160;inspirando&#160;coma un suspiro as notas&#160;dos seus airi&#241;os, bicando suavemente o seu corpi&#241;o ate sentilo ben dentro,&#160;chegando, a modi&#241;o, un a un, aos praceres que garda &amp;#8230;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/02/caneiro.jpg" target="_blank"&gt;&lt;img class="alignright size-thumbnail wp-image-2269" title="caneiro" src="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/02/caneiro-150x150.jpg" height="150" onload="resizeImage( this )" alt="" width="150" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Fino,&#160;(diferente&#160;a&#160;ese &lt;em&gt;vino fino&lt;/em&gt;&#160;que outros tradicionalmente adosaronn ao seu nome), sutil finura, vertical, incisivo, chega rectil&#237;neo mesturando especiarias finas e froita ennegrecida e baias ceibes no campo&amp;#8230; con finura, cubertas nunha, outra vez, fina envoltura, veo mineral de tal&#160;sutilidade que el soi&#241;o desfaise en segundos, sen que nos deamos conta, deixando paso &#225;s cores m&#225;is vivas da fruita vermella e da flor sobre a herba empedrada.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Saboroso, goloso, fresco&amp;#8230;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;seda transparente ao vento fresco, asi recorre o padal, e coma o aire perfumado das suas roupaxes fica en nos o seu recordo&amp;#8230;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;fino frescor iluminando o espazo todo, o pasado e o futuro, o interior e o exterior&amp;#8230;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;em&gt;brutal de borracheira, indefensa, &lt;/em&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;em&gt;!Quen te collera! &lt;/em&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;em&gt;burlandote de min, a fermosa trenza&lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/02/sedoso.jpg" target="_blank"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;em&gt;Oh! quen bebera&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/02/sedoso.jpg" target="_blank"&gt;&lt;img class="alignnone size-thumbnail wp-image-2267" title="sedoso" src="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/02/sedoso-150x150.jpg" height="150" onload="resizeImage( this )" alt="" width="150" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&#160;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/02/sedoso.jpg" target="_blank"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/02/caneiro.jpg" target="_blank"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;em&gt;P.S.&lt;/em&gt; Desde que&#160;me chamaron para&#160;a cata no&#160;&lt;a href="http://www.forumsantiago.com/sql/index.asp?idm=es&amp;web=sa&amp;eve=zz" target="_blank"&gt;Forum&lt;/a&gt; Gastron&#243;mico de Santiago&#160;o&#160;primeiro vi&#241;o que&#160;me veu a mente&#160;para ela&#160;foi o Vi&#241;a Caneiro, falara do tema&#160;hai meses con&#160;&lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/2009/09/08/vina-do-lobo/" target="_blank"&gt;Ram&#243;n Losada&lt;/a&gt;&#160;&amp;#8230;&#160;pero agora non hai (&#191;?). &amp;#8220;Normalmente&amp;#8221; cando hai so &#233; posibel atopalo&#160;detr&#225;s do solpor.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;em&gt;Os versos son de Rimbaud e as fotos non sei&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;</content>
    <source>
      <id>http://viticulturista.blogaliza.org/?p=2266</id>
      <link href="http://viticulturista.blogaliza.org/2010/02/06/vina-caneiro/" rel="alternate"/>
      <title>Vi&#241;a Caneiro</title>
      <updated>2010-02-06T23:32:32+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Ao Pe do Lar</title>
    <updated>2010-02-04T21:22:32+00:00</updated>
    <published>2010-02-04T21:41:00+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:62017956</id>
    <link href="http://feedproxy.google.com/~r/laconada/~3/GqZLeJgm7oI/ao-pe-do-lar.html" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/62017956" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;&lt;img src="http://lh6.ggpht.com/_rRXeI7tcDAk/S2sw1zPTKkI/AAAAAAAAC5Q/g2GU4JdoCvE/s800/casa-otilia.png" height="364" onload="resizeImage( this )" alt="Lareira en Casa Otilia" width="500"/&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Aviso a navegantes, larpeiros, interesados na cultura galega e curiosos en xeral. Esta fin de semana se vai a inagurar en Santiago (Museo do Pobo Galego) a exposici&#243;n: &lt;a href="http://www.aopedolar.org/" target="_blank"&gt;Ao P&#233; do Lar&lt;/a&gt;. &lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;img src="http://lh6.ggpht.com/_rRXeI7tcDAk/S2sw1zPTKkI/AAAAAAAAC5Q/g2GU4JdoCvE/s800/casa-otilia.png" height="364" onload="resizeImage( this )" alt="Lareira en Casa Otilia" width="500" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Aviso a navegantes, larpeiros, interesados na cultura galega e curiosos en xeral. Esta fin de semana se vai a inagurar en Santiago (Museo do Pobo Galego) a exposici&#243;n: &lt;a href="http://www.aopedolar.org/" target="_blank"&gt;Ao P&#233; do Lar&lt;/a&gt;. &lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Pareceme unha tarefa interesant&#237;sima, na que se fala da relaci&#243;n de Galicia ca coci&#241;a, que de sempre foi unha relaci&#243;n co lume: a lareira existe dende &#233;poca dos castros e ata fai moi ben pouco (e en alg&#250;n caso a&#237;nda o segue a ser) era a t&#233;cnica favorita para coci&#241;ar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;As&#237; que lembrade: dende o 5 de Febreiro ata o 7 de Marzo, a esposici&#243;n permanecer&#225; aberta.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;img src="http://lh4.ggpht.com/_rRXeI7tcDAk/S2sw2Gx4HjI/AAAAAAAAC5U/GmHZNJhATKo/s800/costrada-tradi.png" height="204" onload="resizeImage( this )" alt="Costrada: unha receta tradicional galega que ven sendo a mega-empanada" width="280" /&gt;&lt;img src="http://lh4.ggpht.com/_rRXeI7tcDAk/S2sw2R-b62I/AAAAAAAAC5Y/5e_C1pweui8/s800/costrada-mod.png" height="226" onload="resizeImage( this )" alt="Recreaci&#243;n moderna do plato de costrada no restaurante Maruja Lim&#243;n" width="280" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Unha das cousas que a todo o mundo nos ha deixar impresionados vai ser a historia da &lt;a href="http://www.aopedolar.com/index.php/pratos-con-memoria" target="_blank"&gt;costrada&lt;/a&gt;, que ven sendo a mega-empanada: pescado, carne, pescado, carne. Un plato para xente de moi b&#243; dente.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Unha das cousas m&#225;is interesantes de esta exposici&#243;n &#233; que en paralelo varios restaurantes de Santiago van a ofrecer versi&#243;ns de estes pratos: &lt;a href="http://www.aopedolar.com/index.php/pratos-con-memoria" target="_blank"&gt;Pratos con Memoria&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;M&#225;is informaci&#243;n:&lt;br /&gt;&lt;a href="http://www.aopedolar.com/" target="_blank"&gt;http://www.aopedolar.com/&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;a href="http://www.forumsantiago.com/sql/index.asp?idm=es&amp;web=sa&amp;eve=zz" target="_blank"&gt;http://www.forumsantiago.com/&lt;/a&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img src="https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7373604395640814987-3060115080009820671?l=www.laconada.com" height="1" onload="resizeImage( this )" alt="" width="1" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/laconada/~4/GqZLeJgm7oI" height="1" onload="resizeImage( this )" width="1" /&gt;</content>
    <source>
      <id>tag:blogger.com,1999:blog-7373604395640814987.post-3060115080009820671</id>
      <link href="http://feedproxy.google.com/~r/laconada/~3/GqZLeJgm7oI/ao-pe-do-lar.html" rel="alternate"/>
      <title>Ao Pe do Lar</title>
      <updated>2010-02-04T21:22:32+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Recuerdos al calor de la lumbre</title>
    <updated>2010-02-04T07:48:41+00:00</updated>
    <published>2010-02-04T06:50:06+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:61906986</id>
    <link href="http://soledadfelloza.com/la-caja/?p=2536" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/61906986" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;&lt;object height="411" width="620"&gt;
      &lt;param name="allowfullscreen" value="true"/&gt;
      &lt;param name="allowscriptaccess" value="always"/&gt;
      &lt;param name="movie" value="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=9162923&amp;amp;server=vimeo.com&amp;amp;show_title=1&amp;amp;show_byline=1&amp;amp;show_portrait=0&amp;amp;color=00ADEF&amp;amp;fullscreen=1"/&gt;
      &lt;embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=9162923&amp;amp;server=vimeo.com&amp;amp;show_title=1&amp;amp;show_byline=1&amp;amp;show_portrait=0&amp;amp;color=00ADEF&amp;amp;fullscreen=1" height="411" width="620"/&gt;
    &lt;/object&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;a href="http://vimeo.com/9162923" target="_blank"&gt;Ao p&#233; do lar: As coci&#241;as da xente&lt;/a&gt; from &lt;a href="http://vimeo.com/aopedolar" target="_blank"&gt;Exposici&#243;n Ao p&#233; do lar&lt;/a&gt; on &lt;a href="http://vimeo.com" target="_blank"&gt;Vimeo&lt;/a&gt;.&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;&lt;object height="411" width="620"&gt;&lt;param name="allowfullscreen" value="true" /&gt;&lt;param name="allowscriptaccess" value="always" /&gt;&lt;param name="movie" value="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=9162923&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=0&amp;color=00ADEF&amp;fullscreen=1" /&gt;&lt;embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=9162923&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=0&amp;color=00ADEF&amp;fullscreen=1" height="411" width="620"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;
&lt;p&gt;&lt;a href="http://vimeo.com/9162923" target="_blank"&gt;Ao p&#233; do lar: As coci&#241;as da xente&lt;/a&gt; from &lt;a href="http://vimeo.com/aopedolar" target="_blank"&gt;Exposici&#243;n Ao p&#233; do lar&lt;/a&gt; on &lt;a href="http://vimeo.com" target="_blank"&gt;Vimeo&lt;/a&gt;.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Mientras cocinamos a fuego lento, contamos historias, trabajamos, jugamos, hacemos vida al lado del hogar.&lt;br /&gt;
Cada uno de nosotros tiene un recuerdo, una emoci&#243;n, una an&#233;cdota de alguna cocina de su vida.&lt;br /&gt;
Esos recuerdos se recopilan en la exposici&#243;n, al final, mediante un sencillo mecanismo de &amp;#8220;Encender-apagar&amp;#8221; cada uno de los visitantes, nos puede contar &amp;#8220;su lareira&amp;#8221;, su cocina de hierro, de butano, hornillo, microndas,etc. Hay regalos de Vi&#241;a Costeira para quien participe.&lt;br /&gt;
Todos podemos ser parte de  Ao P&#233; do lar!&lt;br /&gt;
Muchas gracias a Xurxo, Javier, Esperanza, Manuel, Avelino, Noa, Vicente, &#193;lex e Lorena , por su colaboraci&#243;n, para ser la muestra que les anime a &amp;#8220;contar&amp;#8221;&lt;/p&gt;&lt;/p&gt;</content>
    <source>
      <id>http://soledadfelloza.com/la-caja/?p=2536</id>
      <link href="http://soledadfelloza.com/la-caja/?p=2536" rel="alternate"/>
      <title>Recuerdos al calor de la lumbre</title>
      <updated>2010-02-04T07:48:41+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>XI Xantanza (e II). Casa Marcelo e o men&#250; festival</title>
    <updated>2010-02-03T23:39:48+00:00</updated>
    <published>2010-02-03T21:23:10+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:61862686</id>
    <link href="http://acitc.blogaliza.org/2010/02/03/xi-xantanza-e-ii-casa-marcelo-e-o-menu-festival/" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/61862686" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;Levo case 5 horas a editar o v&#237;deo e non lle atopo xeito. Canso xa de pelear con el queda as&#237;. Agardo que cando menos, transmita algo do que vivimos os blogastr&#243;nomos nesa xornada do 23 de xaneiro, a continuaci&#243;n da &lt;a href="http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/" target="_blank"&gt;primeira parte no Abastos 2.0&lt;/a&gt;. No&lt;a href="http://www.tagzania.com/pt/casa-marcelo/" target="_blank"&gt;Restaurante de Marcelo&lt;/a&gt; estreamos adega, tomamos o men&#250; festival con alg&#250;ns cl&#225;sicos e outros novos, e pasamos uns momentos fant&#225;sticos en boa compa&#241;a. Nin m&#225;is nin menos o que se espera dunha Xantanza.&lt;br/&gt;
Era&lt;a href="http://acitc.blogaliza.org/2007/10/08/deica-logo-marcelo" target="_blank"&gt; a segunda vez que pasaba por Casa Marcelo&lt;/a&gt;. Desfrutade. Visitade Casa Marcelo.&lt;br/&gt;&lt;code&gt;
&lt;object type="application/x-shockwave-flash" height="350" width="425" data="http://www.youtube.com/v/Fnd-iqC-Rxo"&gt;
	&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Fnd-iqC-Rxo"/&gt;&lt;param name="wmode"/&gt;&lt;/object&gt;&lt;/code&gt;&lt;br/&gt;
O ambiente do local &#233; acolledor pero non o mellor para plasmalo graficamente. E non, non o digo como desculpa. Un non da para m&#225;is.&lt;br/&gt;
Outras visi&#243;ns da xornada:&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Por certo, nos cr&#233;ditos esquec&#237;n a m&#250;sica. O tema &#233; &lt;strong&gt;Pol&#237;ticas de inverno&lt;/strong&gt; por &lt;strong&gt;Hannon Ausse&lt;/strong&gt; do album &lt;strong&gt;Summtranses&lt;/strong&gt;. Podes atopalo &lt;a href="http://aregueifanetlabel.blogspot.com/2009/12/hanom-ausse-summtranses-2009.html" target="_blank"&gt;aqu&#237;, na Regueifa&lt;/a&gt;.&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;Levo case 5 horas a editar o v&#237;deo e non lle atopo xeito. Canso xa de pelear con el queda as&#237;. Agardo que cando menos, transmita algo do que vivimos os blogastr&#243;nomos nesa xornada do 23 de xaneiro, a continuaci&#243;n da &lt;a href="http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/" target="_blank"&gt;primeira parte no Abastos 2.0&lt;/a&gt;. No&lt;a href="http://www.tagzania.com/pt/casa-marcelo/" target="_blank"&gt;Restaurante de Marcelo&lt;/a&gt; estreamos adega, tomamos o men&#250; festival con alg&#250;ns cl&#225;sicos e outros novos, e pasamos uns momentos fant&#225;sticos en boa compa&#241;a. Nin m&#225;is nin menos o que se espera dunha Xantanza.&lt;br /&gt;
Era&lt;a href="http://acitc.blogaliza.org/2007/10/08/deica-logo-marcelo" target="_blank"&gt; a segunda vez que pasaba por Casa Marcelo&lt;/a&gt;. Desfrutade. Visitade Casa Marcelo.&lt;br /&gt;
&lt;code&gt;
&lt;object type="application/x-shockwave-flash" height="350" width="425" data="http://www.youtube.com/v/Fnd-iqC-Rxo"&gt;
	&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Fnd-iqC-Rxo" /&gt;
	&lt;param name="wmode" /&gt;
&lt;/object&gt;&lt;/code&gt;&lt;br /&gt;
O ambiente do local &#233; acolledor pero non o mellor para plasmalo graficamente. E non, non o digo como desculpa. Un non da para m&#225;is.&lt;br /&gt;
Outras visi&#243;ns da xornada:&lt;/p&gt;
&lt;ul&gt;
&lt;li&gt;&lt;a href="http://www.laconada.com/2010/01/casa-marcelo-acolle-xi-xantanza.html" target="_blank"&gt;Laconada&lt;/a&gt; &amp;#8230;&lt;a href="http://feedproxy.google.com/~r/laconada/~3/MsaxmyFd0DU/o-menu-da-xantanza-en-casa-marcelo.html" target="_blank"&gt;e dous&lt;/a&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;a href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/01/24/xi-xantanza-compostelaneando-entre-a-praza-de-abastos-e-a-rua-das-hortas/" target="_blank"&gt;Cap&#237;tulo 0&lt;/a&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;a href="http://feedproxy.google.com/~r/PantagruelSupongo/~3/I_hlksZHcCI/casa-marcelo-santiago-la-ansiada-sede.html" target="_blank"&gt;Pantagruel supongo&lt;/a&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;&lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/2010/01/26/xantanza-compostela-marcelo/" target="_blank"&gt;O Vitic&#243;logo dos Bagos&lt;/a&gt;&lt;/li&gt;
&lt;li&gt;A convidada especial &lt;a href="http://berta-salado.blogspot.com/2010/01/xi-xantanza-de-los-blogastronomos.html" target="_blank"&gt;El sabor de lo salado&lt;/a&gt;&lt;/li&gt;
&lt;/ul&gt;
&lt;p&gt;Por certo, nos cr&#233;ditos esquec&#237;n a m&#250;sica. O tema &#233; &lt;strong&gt;Pol&#237;ticas de inverno&lt;/strong&gt; por &lt;strong&gt;Hannon Ausse&lt;/strong&gt; do album &lt;strong&gt;Summtranses&lt;/strong&gt;. Podes atopalo &lt;a href="http://aregueifanetlabel.blogspot.com/2009/12/hanom-ausse-summtranses-2009.html" target="_blank"&gt;aqu&#237;, na Regueifa&lt;/a&gt;.&lt;/p&gt;
&lt;a href="http://chuza.org/submit.php?url= http://acitc.blogaliza.org/2010/02/03/xi-xantanza-e-ii-casa-marcelo-e-o-menu-festival/" target="_blank"&gt;&lt;img title="Ch&amp;uacute;zame!" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/chuza.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="Chuzame!" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://www.facebook.com/share.php?u=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/03/xi-xantanza-e-ii-casa-marcelo-e-o-menu-festival/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Facebook" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/facebook.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Facebook" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://del.icio.us/post?title=&amp;url=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/03/xi-xantanza-e-ii-casa-marcelo-e-o-menu-festival/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A del.icio.us" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/delicious.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A del.icio.us" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://www.technorati.com/search/http://acitc.blogaliza.org/2010/02/03/xi-xantanza-e-ii-casa-marcelo-e-o-menu-festival/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Technorati" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/technorati.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Technorati" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://tec.fresqui.com/post?url=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/03/xi-xantanza-e-ii-casa-marcelo-e-o-menu-festival/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Fresqui" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/fresqui.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Fresqui" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://meneame.net/login.php?return=/submit.php?url=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/03/xi-xantanza-e-ii-casa-marcelo-e-o-menu-festival/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Men&amp;eacute;ame" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/meneame.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Men&amp;eacute;ame" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://digg.com/submit?phase=2&amp;url=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/03/xi-xantanza-e-ii-casa-marcelo-e-o-menu-festival/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Digg" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/digg.jpg" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Digg" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://reddit.com/submit?url=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/03/xi-xantanza-e-ii-casa-marcelo-e-o-menu-festival/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Reddit" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/reddit.png" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Reddit" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://twitter.com/home?status=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/03/xi-xantanza-e-ii-casa-marcelo-e-o-menu-festival/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Twitter" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/twitter.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Twitter" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://www.myspace.com/Modules/PostTo/Pages/?u=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/03/xi-xantanza-e-ii-casa-marcelo-e-o-menu-festival/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A MySpace" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/myspace.png" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A MySpace" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://barrapunto.com/submit.pl?href=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/03/xi-xantanza-e-ii-casa-marcelo-e-o-menu-festival/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Barrapunto" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/barrapunto.png" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Barrapunto" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://www.google.com/bookmarks/mark?op=edit&amp;output=popup&amp;bkmk=http://acitc.blogaliza.org/2010/02/03/xi-xantanza-e-ii-casa-marcelo-e-o-menu-festival/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Google" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/google.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Google" /&gt;&lt;/a&gt;</content>
    <source>
      <id>http://acitc.blogaliza.org/?p=793</id>
      <link href="http://acitc.blogaliza.org/2010/02/03/xi-xantanza-e-ii-casa-marcelo-e-o-menu-festival/" rel="alternate"/>
      <title>XI Xantanza (e II). Casa Marcelo e o men&#250; festival</title>
      <updated>2010-02-03T23:39:48+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Ao p&#233; do Lar: As coci&#241;as da xente</title>
    <updated>2010-02-03T10:18:59+00:00</updated>
    <published>2010-02-03T07:28:10+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:61758172</id>
    <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/02/03/ao-pe-do-lar-as-cocinas-da-xente/" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/61758172" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;&lt;span class="drop_cap"&gt;E&lt;/span&gt;n &lt;em&gt;Ao P&#233; do Lar&lt;/em&gt;, cremos que a historia das coci&#241;as &#233; a nosa historia. De xeito &lt;em&gt;literal&lt;/em&gt;, adem&#225;is. Cando cami&#241;es pola expo, ir&#225;s avanzando no tempo ata hoxend&#237;a. E ao chegares &#225; actualidade, a exposici&#243;n convertirase nun discurso oral, a historias que te contar&#225;n directamente a ti, ou en historias que ti nos poder&#225;s contar directamente a n&#243;s. A vida destas coci&#241;as, ausente dos grandes discursos hist&#243;ricos, sempre foi as&#237;: un rumor, unha conversa, un exercicio de memoria. Nunha gran pantalla, persoas coma ti ou coma min contar&#225;n unha lembranza das coci&#241;as. Algo tan sinxelo ten un valor antropol&#243;xico alt&#237;simo. Ti ves a persoa, imaxinas a s&#250;a xeraci&#243;n ou a s&#250;a idade, e en poucos minutos descubres todas as transformaci&#243;ns tecnol&#243;xicas do s&#233;culo XX e as que est&#225;n vindo no XXI. Este pequeno v&#237;deo que editamos &#233; un pequeno trailer do que al&#237; se ver&#225;. E resultou emocionante gravalo, ver como de s&#250;peto, no momento no que os entrevistados comezaban a lembrar, a s&#250;a cara cambiaba, e se tornaba visiblemente m&#225;is tranquila e afable. &#191;Quen di que a memoria non &#233; importante?&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Eles son o principio da cadea. A idea &#233; que a sigas ti. Unha c&#225;mara disposta nun lado deixarate gravar a t&#250;a propia lembranza da coci&#241;a. E eses v&#237;deos se ir&#225;n incorporando paulatinamente a esa gran pantalla e &#225;&lt;a href="http://www.aopedolar.org" target="_blank"&gt; web de &lt;em&gt;Ao p&#233; do lar&lt;/em&gt;&lt;/a&gt;, tecendo un gran mural vivo da nosa memoria destes espazos dom&#233;sticos e multiplicando as voces sobre este lugar. Non &#233; necesario contarnos unha tese de doutoramento. Precisamos historias sinxelas, e non necesariamente gastron&#243;micas. Unha persoa que aparec&#237;a por al&#237;, Songoku, os bocadillos de nocilla e chourizo ou o fr&#237;o de inverno, a t&#250;a avoa, un amigo, os deberes, unha noticia que co&#241;eciches al&#237;&#8230; S&#243; pedimos que sexa unha lembranza relevante para ti. &lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;object height="411" width="620"&gt;&lt;param name="allowfullscreen" value="true" /&gt;&lt;param name="allowscriptaccess" value="always" /&gt;&lt;param name="movie" value="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=9162923&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=0&amp;color=00ADEF&amp;fullscreen=1" /&gt;&lt;embed type="application/x-shockwave-flash" src="http://vimeo.com/moogaloop.swf?clip_id=9162923&amp;server=vimeo.com&amp;show_title=1&amp;show_byline=1&amp;show_portrait=0&amp;color=00ADEF&amp;fullscreen=1" height="411" width="620"&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;span class="drop_cap"&gt;E&lt;/span&gt;n &lt;em&gt;Ao P&#233; do Lar&lt;/em&gt;, cremos que a historia das coci&#241;as &#233; a nosa historia. De xeito &lt;em&gt;literal&lt;/em&gt;, adem&#225;is. Cando cami&#241;es pola expo, ir&#225;s avanzando no tempo ata hoxend&#237;a. E ao chegares &#225; actualidade, a exposici&#243;n convertirase nun discurso oral, a historias que te contar&#225;n directamente a ti, ou en historias que ti nos poder&#225;s contar directamente a n&#243;s. A vida destas coci&#241;as, ausente dos grandes discursos hist&#243;ricos, sempre foi as&#237;: un rumor, unha conversa, un exercicio de memoria. Nunha gran pantalla, persoas coma ti ou coma min contar&#225;n unha lembranza das coci&#241;as. Algo tan sinxelo ten un valor antropol&#243;xico alt&#237;simo. Ti ves a persoa, imaxinas a s&#250;a xeraci&#243;n ou a s&#250;a idade, e en poucos minutos descubres todas as transformaci&#243;ns tecnol&#243;xicas do s&#233;culo XX e as que est&#225;n vindo no XXI. Este pequeno v&#237;deo que editamos &#233; un pequeno trailer do que al&#237; se ver&#225;. E resultou emocionante gravalo, ver como de s&#250;peto, no momento no que os entrevistados comezaban a lembrar, a s&#250;a cara cambiaba, e se tornaba visiblemente m&#225;is tranquila e afable. &#191;Quen di que a memoria non &#233; importante?&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Eles son o principio da cadea. A idea &#233; que a sigas ti. Unha c&#225;mara disposta nun lado deixarate gravar a t&#250;a propia lembranza da coci&#241;a. E eses v&#237;deos se ir&#225;n incorporando paulatinamente a esa gran pantalla e &#225;&lt;a href="http://www.aopedolar.org" target="_blank"&gt; web de &lt;em&gt;Ao p&#233; do lar&lt;/em&gt;&lt;/a&gt;, tecendo un gran mural vivo da nosa memoria destes espazos dom&#233;sticos e multiplicando as voces sobre este lugar. Non &#233; necesario contarnos unha tese de doutoramento. Precisamos historias sinxelas, e non necesariamente gastron&#243;micas. Unha persoa que aparec&#237;a por al&#237;, Songoku, os bocadillos de nocilla e chourizo ou o fr&#237;o de inverno, a t&#250;a avoa, un amigo, os deberes, unha noticia que co&#241;eciches al&#237;&amp;#8230; S&#243; pedimos que sexa unha lembranza relevante para ti. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Neste proxecto contamos coa colaboraci&#243;n de Vi&#241;a Costeira, que se prestou entusiasmada a participar na exposici&#243;n. Cada semana sortearemos &lt;a href="http://www.vinoribeiro.com/tienda.php" target="_blank"&gt;sete estupendos packs de Colecci&#243;n Costeira&lt;/a&gt; (tres bos vi&#241;os do Ribeiro) entre todos os diferentes participantes da semana. As&#237; que vai pensando a t&#250;a historia e c&#243;ntanola ao final de &lt;em&gt;Ao p&#233; do lar. Memorias de coci&#241;a&lt;/em&gt;. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;em&gt;Moitas grazas a Xurxo, Javier, Esperanza, Manuel, Avelino, Noa, Vicente, &#193;lex e Lorena pola s&#250;a colaboraci&#243;n! &lt;/em&gt;&lt;/p&gt;</content>
    <source>
      <id>http://www.manuelgago.org/blog/?p=9751</id>
      <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/02/03/ao-pe-do-lar-as-cocinas-da-xente/" rel="alternate"/>
      <title>Ao p&#233; do Lar: As coci&#241;as da xente</title>
      <updated>2010-02-03T10:18:59+00:00</updated>
      <rights>&#169;</rights>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Ao p&#233; do lar: arqueolog&#237;a de la cocina gallega</title>
    <updated>2010-02-01T00:42:15+00:00</updated>
    <published>2010-01-31T21:56:00+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:61364019</id>
    <link href="http://feedproxy.google.com/~r/PantagruelSupongo/~3/DWupXct1my0/ao-pe-do-lar-arqueologia-de-la-cocina.html" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/61364019" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;En el marco de las actividades que rodean al F&#243;rum Gastron&#243;mico Santiago 2010, el pr&#243;ximo viernes 5 de febrero, en el Museo do Pobo Galego, se inaugura la exposici&#243;n Ao p&#233; do lar, una exploraci&#243;n de los or&#237;genes de la gastronom&#237;a gallega a partir de...&lt;/p&gt;&lt;p&gt;[...] Puedes leer el post completo en http://www.pantagruelsupongo.com&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=DWupXct1my0:u-ckCuIa6Yw:yIl2AUoC8zA" target="_blank"&gt;
      &lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=yIl2AUoC8zA" border="0" onload="resizeImage( this )"/&gt;
    &lt;/a&gt;&lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=DWupXct1my0:u-ckCuIa6Yw:63t7Ie-LG7Y" target="_blank"&gt;
      &lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=63t7Ie-LG7Y" border="0" onload="resizeImage( this )"/&gt;
    &lt;/a&gt;&lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=DWupXct1my0:u-ckCuIa6Yw:7Q72WNTAKBA" target="_blank"&gt;
      &lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=7Q72WNTAKBA" border="0" onload="resizeImage( this )"/&gt;
    &lt;/a&gt;&lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=DWupXct1my0:u-ckCuIa6Yw:V_sGLiPBpWU" target="_blank"&gt;
      &lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?i=DWupXct1my0:u-ckCuIa6Yw:V_sGLiPBpWU" border="0" onload="resizeImage( this )"/&gt;
    &lt;/a&gt;&lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=DWupXct1my0:u-ckCuIa6Yw:qj6IDK7rITs" target="_blank"&gt;
      &lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=qj6IDK7rITs" border="0" onload="resizeImage( this )"/&gt;
    &lt;/a&gt;&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">En el marco de las actividades que rodean al F&#243;rum Gastron&#243;mico Santiago 2010, el pr&#243;ximo viernes 5 de febrero, en el Museo do Pobo Galego, se inaugura la exposici&#243;n Ao p&#233; do lar, una exploraci&#243;n de los or&#237;genes de la gastronom&#237;a gallega a partir de...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[...] Puedes leer el post completo en http://www.pantagruelsupongo.com&lt;div class="feedflare"&gt;
&lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=DWupXct1my0:u-ckCuIa6Yw:yIl2AUoC8zA" target="_blank"&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=yIl2AUoC8zA" border="0" onload="resizeImage( this )" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=DWupXct1my0:u-ckCuIa6Yw:63t7Ie-LG7Y" target="_blank"&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=63t7Ie-LG7Y" border="0" onload="resizeImage( this )" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=DWupXct1my0:u-ckCuIa6Yw:7Q72WNTAKBA" target="_blank"&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=7Q72WNTAKBA" border="0" onload="resizeImage( this )" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=DWupXct1my0:u-ckCuIa6Yw:V_sGLiPBpWU" target="_blank"&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?i=DWupXct1my0:u-ckCuIa6Yw:V_sGLiPBpWU" border="0" onload="resizeImage( this )" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=DWupXct1my0:u-ckCuIa6Yw:qj6IDK7rITs" target="_blank"&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=qj6IDK7rITs" border="0" onload="resizeImage( this )" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;/div&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/PantagruelSupongo/~4/DWupXct1my0" height="1" onload="resizeImage( this )" width="1" /&gt;</content>
    <source>
      <id>tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-6835249007876576382</id>
      <link href="http://feedproxy.google.com/~r/PantagruelSupongo/~3/DWupXct1my0/ao-pe-do-lar-arqueologia-de-la-cocina.html" rel="alternate"/>
      <title>Ao p&#233; do lar: arqueolog&#237;a de la cocina gallega</title>
      <updated>2010-02-01T00:42:15+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Ao P&#233; do Lar- permitidme un beso al ego</title>
    <updated>2010-01-31T22:37:01+00:00</updated>
    <published>2010-01-31T19:44:34+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:61350473</id>
    <link href="http://soledadfelloza.com/la-caja/?p=2530" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/61350473" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;&lt;img src="http://soledadfelloza.com/la-caja/wp-content/uploads/2010/01/casa_mendez.jpg" onload="resizeImage( this )" alt=""/&gt;&lt;br/&gt;&lt;em&gt;Casa M&#233;ndez en San Fiz de Asma (Chantada) Una de las fotos que mas quiero de la Exposici&#243;n, hacer &#233;sta foto entre el humo y la ausencia de luz fue de locos, pero lo mas duro fue coordinar el parkinson de los dos abuelos, cuando no me temblaba uno, lo hac&#237;a el otro, medir era cuestion de suerte y verdad. Asi qued&#243;&lt;/em&gt;. &lt;/p&gt;&lt;p&gt;La primera c&#225;mara de fotos con la que tuve relaci&#243;n, era una Dacora alemana. Era de mi padre y permanec&#237;a en su estuche cerrada a cal y canto para los ni&#241;os, lo que la hac&#237;a mas atractiva a&#250;n.&lt;br/&gt;
Por avatares de pobrezas y empe&#241;os, la c&#225;mara desapareci&#243; de mi casa a poco de morir &#233;l, asi que no pude nunca hacer una foto con ella.&lt;br/&gt;
Con los a&#241;os me compr&#233; una Fuji, con la que la mayor&#237;a de las fotos no las llegu&#233; a disparar, porque era tan caro revelar que prefer&#237;a encuadrar con ella  mil cosas y disparar solo en las imprescindibles. Miraba con envidia malsana las c&#225;maras de algunos amigos y me desesperaba por una.&lt;br/&gt;
Al llegar la &#233;poca digital lleg&#243; a mis manos una Nikon Coldpix con la que me puse las botas. Luego vino la Lumix, con una &#243;ptica Leica que me limpi&#243; la mirada y en unos a&#241;os la Nikon D80 que me oblig&#243; a comprar discos duros para almacenar tanta im&#225;gen. Y ahora mi D300 con la que aun mantenemos un t&#243;rrido romance.&lt;br/&gt;
El tiempo transcurrido entre la primera y la &#250;ltima no ha sido suficiente como para que me sienta &#8220;fot&#243;grafa&#8221;. Asi que cuando con Gago empezamos a gestar &#8220;Ao P&#233; do lar&#8221; yo ten&#237;a claro que mi rol ser&#237;a la producci&#243;n, la investigaci&#243;n de recursos, la coordinaci&#243;n did&#225;ctica alrededor del cuento y disparar alguna foto de las &#8220;menores&#8221; de la Expo, el miedo y la inseguridad me hac&#237;an so&#241;ar con alguna otra cosa, pero todo quedaba en eso, en so&#241;ar que un d&#237;a me sentir&#237;a preparada para eso.&lt;br/&gt;
Contar a trav&#233;s de fotograf&#237;as 2000 a&#241;os de cocinas gallegas, me parec&#237;a algo demasiado serio como para ser yo quien retratara esas im&#225;genes por mi tan queridas y conocidas en nuestros pateos por aldeas y campos gallegos.&lt;br/&gt;
Si a eso se le suma que el equipo se empez&#243; a conformar con historiadores, periodistas, poetas, maestros, actores, dise&#241;adores y dem&#225;s, yo ve&#237;a cada vez con mas respeto, el aparente sencillo gesto de apretar un disparador.&lt;br/&gt;
La Exposici&#243;n, en la parte fotogr&#225;fica hablando, cuenta con im&#225;genes de gran formato, dos metros veinte y otras de ochenta cm o de un metro. Ya me conformaba yo con hacer las fotos de las recetas y alguna de las de a metro.&lt;br/&gt;
Circunstancias de &#250;ltimo momento, dieron por tierra mis planes, Maribel Ruiz de Erenchun, la autora del libro &#8220;Un d&#237;a en la vida de El Bulli&#8221; realiz&#243; siete fotos durante la semana que pas&#243; con nosotros y donde se enamor&#243; de Galicia, las restantes, unas cuarenta recayeron en mi mano.&lt;br/&gt;
Para que voy a mentir, no pegu&#233; ojo la v&#237;spera de la primera salida. Me pas&#233; la noche con el manual de la c&#225;mara y un libro de fotograf&#237;a (Cazadores de luz) al lado.&lt;br/&gt;
Tal vez la vigilia, o la necesidad que es madre de toda ciencia hizo que entre la lluvia torrencial y el frio inclemente, la foto saliera a la primera.&lt;br/&gt;
 Con una salvedad, no estaba en RAW! Acostumbrada como estoy a andar a monte haciendo fotos para el blog, que se deben procesar con rapidez y sin demasiadas exigencias, rara vez paso a ese formato.&lt;br/&gt;
Menos mal que los monjes de Sobrado tienen infinita paciencia y se pudo volver a empezar.&lt;br/&gt;
Cuando llegu&#233;, el Hermano Pepe se disculp&#243; de que por enfermedad ese d&#237;a solo hab&#237;a tres monjes, &#233;l, que era el mediano, el Hermano Manuel (80 y pico), el mayor y el hermano Pedro, que solo ten&#237;a un problema, hab&#237;a dudas sobre si parecer&#237;a gallego&#8230;porque es coreano!.&lt;br/&gt;
Pero all&#225; nos fuimos a la lareira y entre los aires helados que corr&#237;an y las recomendaciones al hermano Pedro para que mirara hacia el lado opuesto de la c&#225;mara, para que se notara menos (lo de ser coreano), sali&#243; la foto.&lt;br/&gt;
Si hay algo que he aprendido (entre decenas de cosas) en &#233;stos meses de ardua producci&#243;n es que es maravilloso tratar con monjes y monjas. El tiempo para ellos se ha detenido, y es real, alli no hay prisas, tu llamas, explicas porqu&#233;, amablemente te preguntan, respondes, inquieren, se interesan y cuando llevas media hora hablando, te dice la dulce voz:- Muy interesante, voy a pasarle con el Abad, que es quien puede decidir sobre &#233;stas cuestiones, yo soy el Hermano portero.&lt;br/&gt;
Y asi vuelves a comenzar tu conversaci&#243;n y con suerte alli se resuelve, pero puede pasar que aun debas repetir todo mas veces. Y no me import&#243;, de veras, que en medio de las prisas y nervios, tuviera que hacer esa pausa.&lt;br/&gt;
Era como coger aire y seguir.&lt;br/&gt;
Hay mil an&#233;cdotas detr&#225;s de cada foto, an&#233;cdotas que iremos contando, pero el denominador com&#250;n, ha sido la generosidad. Gentes que ni nos conoc&#237;an, nos abrieron su casa, su cocina, su vida. Nos contaron sus historias y nos abrieron botellas de aguardiente,mientras nos obligaban a picar algun choricito de los que se ahumaban en las lareiras.&lt;br/&gt;
Hemos hecho un viaje de cinco meses al interior de los interiores y hemos comprobado que es cierto, que mientras hemos cocinado a fuego lento, a &#8220;lume mansa&#8221;, hemos hablado, hemos cantado, hemos contado. Hoy nuestra vida se rige por el &#8220;clinc&#8221; del microndas, y solo decimos, hola,marcho,adios&#8230;&lt;br/&gt;
Meterse en las lareiras y cocinas de hierro, ha sido comprender que pueden convivir los distintos ritmos de vida, el del trabajo arduo y el de la pausa al lado del fuego, la le&#241;a y inducci&#243;n al lado, los costillares cur&#225;ndose y el arc&#243;n que guarda pollos.&lt;br/&gt;
Siempre me dicen que el gallego es &#8220;cerrado&#8221;, yo solo he encontrado puertas y ventanas abiertas, tal vez sea porque asi he llegado yo, dispuesta a dar y recibir, a escuchar, aprender y agradecer!&lt;br/&gt;
En &#233;ste tiempo de maravillas, claro que hubo alguna amargura, sino la hubiera no podr&#237;amos saborear las mieles, pero hoy esas cosas quedaron atr&#225;s, cuando Gago a la hora del desayuno, me trajo la prensa.&lt;br/&gt;
Alli, en los principales peri&#243;dicos del pa&#237;s, a dos p&#225;ginas, a todo color, estaban mis fotos.&lt;br/&gt;
Los actores de teatro tenemos un momento m&#225;gicamente ef&#237;mero, donde vemos el resultado de un trabajo bien hecho, es el minuto de los aplausos que se mantienen y te hacen correr al tel&#243;n y volver varias veces a saludar y luego ver como se acallan y poco a poco la gente marcha con un trocito de ti.&lt;br/&gt;
 Llevo sobre los escenarios desde los 6 a&#241;os, y aun siento como el est&#243;mago se me estruja cada vez que sube el tel&#243;n, abrir hoy las p&#225;ginas del diario, fue como asomarme a un proscenio alt&#237;simo del que deb&#237;a saltar. Pero de repente, el foso desapareci&#243; y todo estaba, como tantas veces, a mano.&lt;br/&gt;
Hoy es un d&#237;a en que estoy un poco boba, donde cada cierto tiempo me asomo a mirar y se me llenan los ojos de l&#225;grimas, porque aunque queda mucho, mucho, mucho por aprender y aun no me atrevo a llamarme fot&#243;grafa, me siento orgullosa de mi misma, de haber vencido miedos y de transitar &#233;ste nuevo camino de contar historias.&lt;br/&gt;
A partir del 5 de febrero, en el Museo do Pobo Galego, en &lt;a href="http://www.aopedolar.com/" target="_blank"&gt;Ao P&#233; do Lar&lt;/a&gt;, podr&#225;n comprobar por vosotros mismos, si es cierto lo que digo&lt;br/&gt;
A Xabier Castro, gracias por los textos que hicieron brotar las im&#225;genes, a Miguel Vila por investigar y recuperar las recetas que magistralmente interpretaron Erundina Vazquez e In&#233;s Abril, a Silvia Canabal y Xoan Castro por su excelente trabajo infogr&#225;fico, a Cris y Olga por sus traducciones a Helena Villar y Berta L&#243;pez por su sabidur&#237;a, a Paula Carballeira, Quico Cadaval, C&#225;ndido Paz&#243; y Avelino Gonzalez por sus historias, a Marcelo Tejedor por sus sabores en la Memoria, a Tono Mugico por ser escudero a capa y espada, a Pep Palau y Jauma Von Arend por creer en el proyecto y a Manuel Gago por ser y por haberme obligado a sentir que puedo ser.&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;&lt;img src="http://soledadfelloza.com/la-caja/wp-content/uploads/2010/01/casa_mendez.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;em&gt;Casa M&#233;ndez en San Fiz de Asma (Chantada) Una de las fotos que mas quiero de la Exposici&#243;n, hacer &#233;sta foto entre el humo y la ausencia de luz fue de locos, pero lo mas duro fue coordinar el parkinson de los dos abuelos, cuando no me temblaba uno, lo hac&#237;a el otro, medir era cuestion de suerte y verdad. Asi qued&#243;&lt;/em&gt;. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;La primera c&#225;mara de fotos con la que tuve relaci&#243;n, era una Dacora alemana. Era de mi padre y permanec&#237;a en su estuche cerrada a cal y canto para los ni&#241;os, lo que la hac&#237;a mas atractiva a&#250;n.&lt;br /&gt;
Por avatares de pobrezas y empe&#241;os, la c&#225;mara desapareci&#243; de mi casa a poco de morir &#233;l, asi que no pude nunca hacer una foto con ella.&lt;br /&gt;
Con los a&#241;os me compr&#233; una Fuji, con la que la mayor&#237;a de las fotos no las llegu&#233; a disparar, porque era tan caro revelar que prefer&#237;a encuadrar con ella  mil cosas y disparar solo en las imprescindibles. Miraba con envidia malsana las c&#225;maras de algunos amigos y me desesperaba por una.&lt;br /&gt;
Al llegar la &#233;poca digital lleg&#243; a mis manos una Nikon Coldpix con la que me puse las botas. Luego vino la Lumix, con una &#243;ptica Leica que me limpi&#243; la mirada y en unos a&#241;os la Nikon D80 que me oblig&#243; a comprar discos duros para almacenar tanta im&#225;gen. Y ahora mi D300 con la que aun mantenemos un t&#243;rrido romance.&lt;br /&gt;
El tiempo transcurrido entre la primera y la &#250;ltima no ha sido suficiente como para que me sienta &amp;#8220;fot&#243;grafa&amp;#8221;. Asi que cuando con Gago empezamos a gestar &amp;#8220;Ao P&#233; do lar&amp;#8221; yo ten&#237;a claro que mi rol ser&#237;a la producci&#243;n, la investigaci&#243;n de recursos, la coordinaci&#243;n did&#225;ctica alrededor del cuento y disparar alguna foto de las &amp;#8220;menores&amp;#8221; de la Expo, el miedo y la inseguridad me hac&#237;an so&#241;ar con alguna otra cosa, pero todo quedaba en eso, en so&#241;ar que un d&#237;a me sentir&#237;a preparada para eso.&lt;br /&gt;
Contar a trav&#233;s de fotograf&#237;as 2000 a&#241;os de cocinas gallegas, me parec&#237;a algo demasiado serio como para ser yo quien retratara esas im&#225;genes por mi tan queridas y conocidas en nuestros pateos por aldeas y campos gallegos.&lt;br /&gt;
Si a eso se le suma que el equipo se empez&#243; a conformar con historiadores, periodistas, poetas, maestros, actores, dise&#241;adores y dem&#225;s, yo ve&#237;a cada vez con mas respeto, el aparente sencillo gesto de apretar un disparador.&lt;br /&gt;
La Exposici&#243;n, en la parte fotogr&#225;fica hablando, cuenta con im&#225;genes de gran formato, dos metros veinte y otras de ochenta cm o de un metro. Ya me conformaba yo con hacer las fotos de las recetas y alguna de las de a metro.&lt;br /&gt;
Circunstancias de &#250;ltimo momento, dieron por tierra mis planes, Maribel Ruiz de Erenchun, la autora del libro &amp;#8220;Un d&#237;a en la vida de El Bulli&amp;#8221; realiz&#243; siete fotos durante la semana que pas&#243; con nosotros y donde se enamor&#243; de Galicia, las restantes, unas cuarenta recayeron en mi mano.&lt;br /&gt;
Para que voy a mentir, no pegu&#233; ojo la v&#237;spera de la primera salida. Me pas&#233; la noche con el manual de la c&#225;mara y un libro de fotograf&#237;a (Cazadores de luz) al lado.&lt;br /&gt;
Tal vez la vigilia, o la necesidad que es madre de toda ciencia hizo que entre la lluvia torrencial y el frio inclemente, la foto saliera a la primera.&lt;br /&gt;
 Con una salvedad, no estaba en RAW! Acostumbrada como estoy a andar a monte haciendo fotos para el blog, que se deben procesar con rapidez y sin demasiadas exigencias, rara vez paso a ese formato.&lt;br /&gt;
Menos mal que los monjes de Sobrado tienen infinita paciencia y se pudo volver a empezar.&lt;br /&gt;
Cuando llegu&#233;, el Hermano Pepe se disculp&#243; de que por enfermedad ese d&#237;a solo hab&#237;a tres monjes, &#233;l, que era el mediano, el Hermano Manuel (80 y pico), el mayor y el hermano Pedro, que solo ten&#237;a un problema, hab&#237;a dudas sobre si parecer&#237;a gallego&amp;#8230;porque es coreano!.&lt;br /&gt;
Pero all&#225; nos fuimos a la lareira y entre los aires helados que corr&#237;an y las recomendaciones al hermano Pedro para que mirara hacia el lado opuesto de la c&#225;mara, para que se notara menos (lo de ser coreano), sali&#243; la foto.&lt;br /&gt;
Si hay algo que he aprendido (entre decenas de cosas) en &#233;stos meses de ardua producci&#243;n es que es maravilloso tratar con monjes y monjas. El tiempo para ellos se ha detenido, y es real, alli no hay prisas, tu llamas, explicas porqu&#233;, amablemente te preguntan, respondes, inquieren, se interesan y cuando llevas media hora hablando, te dice la dulce voz:- Muy interesante, voy a pasarle con el Abad, que es quien puede decidir sobre &#233;stas cuestiones, yo soy el Hermano portero.&lt;br /&gt;
Y asi vuelves a comenzar tu conversaci&#243;n y con suerte alli se resuelve, pero puede pasar que aun debas repetir todo mas veces. Y no me import&#243;, de veras, que en medio de las prisas y nervios, tuviera que hacer esa pausa.&lt;br /&gt;
Era como coger aire y seguir.&lt;br /&gt;
Hay mil an&#233;cdotas detr&#225;s de cada foto, an&#233;cdotas que iremos contando, pero el denominador com&#250;n, ha sido la generosidad. Gentes que ni nos conoc&#237;an, nos abrieron su casa, su cocina, su vida. Nos contaron sus historias y nos abrieron botellas de aguardiente,mientras nos obligaban a picar algun choricito de los que se ahumaban en las lareiras.&lt;br /&gt;
Hemos hecho un viaje de cinco meses al interior de los interiores y hemos comprobado que es cierto, que mientras hemos cocinado a fuego lento, a &amp;#8220;lume mansa&amp;#8221;, hemos hablado, hemos cantado, hemos contado. Hoy nuestra vida se rige por el &amp;#8220;clinc&amp;#8221; del microndas, y solo decimos, hola,marcho,adios&amp;#8230;&lt;br /&gt;
Meterse en las lareiras y cocinas de hierro, ha sido comprender que pueden convivir los distintos ritmos de vida, el del trabajo arduo y el de la pausa al lado del fuego, la le&#241;a y inducci&#243;n al lado, los costillares cur&#225;ndose y el arc&#243;n que guarda pollos.&lt;br /&gt;
Siempre me dicen que el gallego es &amp;#8220;cerrado&amp;#8221;, yo solo he encontrado puertas y ventanas abiertas, tal vez sea porque asi he llegado yo, dispuesta a dar y recibir, a escuchar, aprender y agradecer!&lt;br /&gt;
En &#233;ste tiempo de maravillas, claro que hubo alguna amargura, sino la hubiera no podr&#237;amos saborear las mieles, pero hoy esas cosas quedaron atr&#225;s, cuando Gago a la hora del desayuno, me trajo la prensa.&lt;br /&gt;
Alli, en los principales peri&#243;dicos del pa&#237;s, a dos p&#225;ginas, a todo color, estaban mis fotos.&lt;br /&gt;
Los actores de teatro tenemos un momento m&#225;gicamente ef&#237;mero, donde vemos el resultado de un trabajo bien hecho, es el minuto de los aplausos que se mantienen y te hacen correr al tel&#243;n y volver varias veces a saludar y luego ver como se acallan y poco a poco la gente marcha con un trocito de ti.&lt;br /&gt;
 Llevo sobre los escenarios desde los 6 a&#241;os, y aun siento como el est&#243;mago se me estruja cada vez que sube el tel&#243;n, abrir hoy las p&#225;ginas del diario, fue como asomarme a un proscenio alt&#237;simo del que deb&#237;a saltar. Pero de repente, el foso desapareci&#243; y todo estaba, como tantas veces, a mano.&lt;br /&gt;
Hoy es un d&#237;a en que estoy un poco boba, donde cada cierto tiempo me asomo a mirar y se me llenan los ojos de l&#225;grimas, porque aunque queda mucho, mucho, mucho por aprender y aun no me atrevo a llamarme fot&#243;grafa, me siento orgullosa de mi misma, de haber vencido miedos y de transitar &#233;ste nuevo camino de contar historias.&lt;br /&gt;
A partir del 5 de febrero, en el Museo do Pobo Galego, en &lt;a href="http://www.aopedolar.com/" target="_blank"&gt;Ao P&#233; do Lar&lt;/a&gt;, podr&#225;n comprobar por vosotros mismos, si es cierto lo que digo&lt;br /&gt;
A Xabier Castro, gracias por los textos que hicieron brotar las im&#225;genes, a Miguel Vila por investigar y recuperar las recetas que magistralmente interpretaron Erundina Vazquez e In&#233;s Abril, a Silvia Canabal y Xoan Castro por su excelente trabajo infogr&#225;fico, a Cris y Olga por sus traducciones a Helena Villar y Berta L&#243;pez por su sabidur&#237;a, a Paula Carballeira, Quico Cadaval, C&#225;ndido Paz&#243; y Avelino Gonzalez por sus historias, a Marcelo Tejedor por sus sabores en la Memoria, a Tono Mugico por ser escudero a capa y espada, a Pep Palau y Jauma Von Arend por creer en el proyecto y a Manuel Gago por ser y por haberme obligado a sentir que puedo ser.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Mas versiones en&lt;a href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/01/31/ao-pe-do-lar-memorias-de-cocina-unha-celebracion-da-gastronomia-galega-e-das-suas-cocinas/" target="_blank"&gt; Cap&#237;tulo 0&lt;/a&gt; y en &lt;a href="http://www.colineta.com/2010/01/31/aventura/" target="_blank"&gt;Colineta&lt;/a&gt;. Versi&#243;n impresa de El Faro de Vigo, La Voz de Galicia y Galicia Hoxe.&lt;/p&gt;</content>
    <source>
      <id>http://soledadfelloza.com/la-caja/?p=2530</id>
      <link href="http://soledadfelloza.com/la-caja/?p=2530" rel="alternate"/>
      <title>Ao P&#233; do Lar- permitidme un beso al ego</title>
      <updated>2010-01-31T22:37:01+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Ao p&#233; do lar. Memorias de coci&#241;a: unha celebraci&#243;n da gastronom&#237;a galega e das s&#250;as coci&#241;as</title>
    <updated>2010-01-31T13:42:37+00:00</updated>
    <published>2010-01-31T12:54:48+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:61307934</id>
    <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/01/31/ao-pe-do-lar-memorias-de-cocina-unha-celebracion-da-gastronomia-galega-e-das-suas-cocinas/" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/61307934" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/aope_1.jpg" onload="resizeImage( this )" alt=""/&gt;&lt;br/&gt;&lt;em&gt;Casa do Zapateiro. Cerceda (A Coru&#241;a). Foto: Maribel Ruiz de Erenchun. &lt;/em&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class="drop_cap"&gt;O&lt;/span&gt;nte enviouse a primeira nota de prensa e hoxe os cadernos centrais de La Voz de Galicia e o Faro de Vigo publican hoxe, na edici&#243;n dominical, con d&#250;as planas a toda cor sobre a exposici&#243;n &lt;em&gt;Ao p&#233; do lar. Memorias de coci&#241;a&lt;/em&gt;. As&#237; que xa vos podemos contar en que andivemos metidos con todas as nosas forzas, a nosa pel e o noso esp&#237;rito durante todos estes meses. Anota antes de comezar: &lt;strong&gt;Museo do Pobo Galego, entre o 5 de febreiro e o 7 de marzo&lt;/strong&gt;. Al&#237; estar&#225; aberta a exposici&#243;n &lt;em&gt;Ao p&#233; do Lar, memorias de coci&#241;a&lt;/em&gt;. A inauguraci&#243;n ser&#225; no Museo do Pobo Galego o 5 de febreiro, venres, &#225;s 19:30 h. Para n&#243;s ser&#225; un inmenso pracer que esteas connosco ese d&#237;a. &lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/aope_1.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;em&gt;Casa do Zapateiro. Cerceda (A Coru&#241;a). Foto: Maribel Ruiz de Erenchun. &lt;/em&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;span class="drop_cap"&gt;O&lt;/span&gt;nte enviouse a primeira nota de prensa e hoxe os cadernos centrais de La Voz de Galicia e o Faro de Vigo publican hoxe, na edici&#243;n dominical, con d&#250;as planas a toda cor sobre a exposici&#243;n &lt;em&gt;Ao p&#233; do lar. Memorias de coci&#241;a&lt;/em&gt;. As&#237; que xa vos podemos contar en que andivemos metidos con todas as nosas forzas, a nosa pel e o noso esp&#237;rito durante todos estes meses. Anota antes de comezar: &lt;strong&gt;Museo do Pobo Galego, entre o 5 de febreiro e o 7 de marzo&lt;/strong&gt;. Al&#237; estar&#225; aberta a exposici&#243;n &lt;em&gt;Ao p&#233; do Lar, memorias de coci&#241;a&lt;/em&gt;. A inauguraci&#243;n ser&#225; no Museo do Pobo Galego o 5 de febreiro, venres, &#225;s 19:30 h. Para n&#243;s ser&#225; un inmenso pracer que esteas connosco ese d&#237;a. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/aope_2.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;em&gt; Casa Otilia (Meixide, A Veiga, Ourense). Foto: Sole Felloza&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;
&lt;h3&gt;&#191;Que &#233; Ao p&#233; do Lar, memorias de coci&#241;a?&lt;br /&gt;
&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;Descubrir, explorar e comprender o longo proceso  de formaci&#243;n da gastronom&#237;a galega e dos seus pratos durante m&#225;is de dous mil anos de Historia &#233; o obxectivo da exposici&#243;n &lt;em&gt;Ao p&#233; do lar. Memorias de coci&#241;a,&lt;/em&gt; que do 5 de febreiro ao 7 de marzo de 2010 poderase visitar no Museo do Pobo Galego, en Santiago de Compostela.  A exposici&#243;n, na que colaboraron m&#225;is de 200 persoas de todo o pa&#237;s, &#233; promovida por Turismo de Santiago e o F&#243;rum Gastron&#243;mico, conta co patrocinio de Galicia Calidade e a colaboraci&#243;n especial da Fundaci&#243;n Caixa Galicia. A trav&#233;s de imaxes, sons, cheiros e sabores, os visitantes experimentar&#225;n en Santiago de Compostela dous mil anos de historia gastron&#243;mica de Galicia cun programa diverso de actividades gastron&#243;micas e espect&#225;culos ao redor da exposici&#243;n &lt;em&gt;Ao p&#233; do lar. Memorias de coci&#241;a&lt;/em&gt;. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/aope_3.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;em&gt;A Coci&#241;a dos Tres Arcos do Mosteiro de Oseira. Foto: Maribel Ruiz de Erenchun&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/aope_4.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;em&gt;Lareira renacentista do Pazo de Santa Mari&#241;a do Castro de Amarante (Antas de Ulla, Lugo). Foto: Sole Felloza&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;
&lt;h3&gt;A exposici&#243;n&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;A coci&#241;a como espazo dom&#233;stico de elaboraci&#243;n de alimentos e como un lugar central da cultura galega centra a exposici&#243;n, que se poder&#225; ver no Museo do Pobo Galego durante todo o mes de febreiro. Fotograf&#237;as de gran formato, recreaci&#243;ns 3D, infograf&#237;as, paneis interactivos e audiovisuais levar&#225;n ao visitante pola evoluci&#243;n hist&#243;rica da gastronom&#237;a galega, desde a Idade do Ferro ata a modernidade e ao longo de toda Galicia. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;O f&#237;o condutor desta viaxe temporal ser&#225;n os retratos de interiores dom&#233;sticos de toda Galicia, realizados polas fot&#243;grafas Maribel Ruiz de Erenchun e Soledad Felloza. Os visitantes poder&#225;n apreciar a diversidade xeogr&#225;fica e temporal das antigas coci&#241;as a&#237;nda en uso, que son retratadas cos seus propietarios, porque nelas se conformou a gastronom&#237;a galega que hoxe co&#241;ecemos. E ao car&#243;n destes retratos documentais, os visitantes poder&#225;n explorar as achegas culinarias e alimentarias de cada &#233;poca, ata conformar o que hoxe co&#241;ecemos como gastronom&#237;a galega.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;A exposici&#243;n pretende amosar a evoluci&#243;n destes singulares espazos dom&#233;sticos que son as coci&#241;as galegas ao longo da nosa Historia, e facer reflexionar sobre como a nosa gastronom&#237;a &#233; un complexo e dilatado proceso cultural que se vai conformando ao longo de s&#233;culos.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.aopedolar.org/wp-content/uploads/2010/01/costrada.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;em&gt;Costrada tradicional (Erundina V&#225;zquez) e reinterpretada (In&#233;s Abril). Fotos: Sole Felloza&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;
&lt;h3&gt;Pratos con memoria: un I+D hist&#243;rico para os restaurantes de Galicia&lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;A exposici&#243;n contou cun equipo de investigaci&#243;n que fixo unha procura documental e de campo ao redor de pratos de diferentes &#233;pocas da historia galega e que hoxe, en moitos casos, est&#225;n practicamente desaparecidos. As coci&#241;eiras Erundina V&#225;zquez (Restaurante Ateneo de Pi&#241;or) e In&#233;s Abril (Restaurante Maruja Lim&#243;n, Vigo), baixo a coordinaci&#243;n do xornalista Miguel Vila recrearon para Ao p&#233; do lar receitas de diferentes &#233;pocas que se poden consultar e recoller na exposici&#243;n e que os visitantes poder&#225;n recoller e coleccionar nunha carpeta que se entrega ao inicio da mostra. Pratos como as papas pegas, a costrada, os bert&#243;ns recheos, o cap&#243;n con ostras ou a tortilla ao ron percorren m&#225;is de dous mil anos de gastronom&#237;a galega en sabores.   &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Ao mesmo tempo, a exposici&#243;n contar&#225; cun programa espec&#237;fico e orixinal de divulgaci&#243;n gastron&#243;mica, que conecta a divulgaci&#243;n cultural coa promoci&#243;n hostaleira e tur&#237;stica. Tras impartir un curso de formaci&#243;n espec&#237;fica con estas receitas, sete restaurantes compostel&#225;ns ofrecer&#225;n, durante o tempo de apertura da exposici&#243;n, os pratos recuperados para a ocasi&#243;n. Son os restaurantes Abastos 2.0, Acio, Calder&#243;n, Garum, El Mercadito, o De Profundis &amp;#8211; Hotel Monumento San Francisco e Pedro Roca. Poder&#225;s solicitar estes pratos, que xa quedaron f&#243;ra da carta da maior parte dos restaurantes do pa&#237;s, e que nos conectan cunha gastronom&#237;a secular. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;O domingo 21 tam&#233;n se poder&#225; asistir no F&#243;rum Gastron&#243;mico (recinto de Amio) a un obradoiro das coci&#241;eiras Erundina V&#225;zquez e In&#233;s Abril, conducidas por Miguel Vila, para aprender en vivo como facer estas receitas hist&#243;ricas. &lt;/p&gt;
&lt;h3&gt;Espect&#225;culos da exposici&#243;n &lt;/h3&gt;
&lt;p&gt;&lt;strong&gt;As Noites Contadas e Marcelo Tejedor: comer a vida  &lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;A exposici&#243;n contar&#225;  cun &lt;a href="http://www.aopedolar.com/index.php/contos-ao-pe-do-lar" target="_blank"&gt;programa de espect&#225;culos noturnos&lt;/a&gt;, as &lt;em&gt;Noites Contadas&lt;/em&gt;. Un reducido grupo de 30 persoas asistir&#225;n a espect&#225;culos nocturnos de narrativa oral ao redor dunha lareira recreada especificamente para as representaci&#243;ns, cando pechan as portas do Museo. Quico Cadaval (11 de febreiro), Avelino Gonz&#225;lez (18 de febreiro), C&#225;ndido Paz&#243; (25 de febreiro) e Paula Carballeira (10 de febrero), ser&#225;n os encargados de recrear para os asistentes o ambiente e as tem&#225;ticas das historias contadas ao redor do lume. Con eles, pret&#233;ndese que os asistentes comprendan o contexto cultural vinculado a estes espazos dom&#233;sticos.   &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;O chef Marcelo Tejedor realizar&#225; un espect&#225;culo moi especial: &lt;em&gt;Marcelo Tejedor: comer a vida&lt;/em&gt;. Tejedor, nestes momentos o chef galego m&#225;is reco&#241;ecido internacionalmente, narrar&#225; a partir da s&#250;a biograf&#237;a as grandes transformaci&#243;ns da alimentaci&#243;n e da gastronom&#237;a en Galicia nas &#250;ltimas tres d&#233;cadas. Acompa&#241;ada do DJ Javier Rial, Tejedor emprender&#225; unha viaxe biogr&#225;fica e intimista con fotograf&#237;as, m&#250;sica e pratos que os asistentes poder&#225;n degustar desde a s&#250;a infancia en Vigo ata o momento no que abre o seu restaurante na r&#250;a das Hortas, en Santiago. O espect&#225;culo Marcelo Tejedor: comer a vida celebrarase o 17 de febreiro &#225;s 20:15. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Todos os espect&#225;culos son gratu&#237;tos, pero &lt;strong&gt;&#233; preciso reserva previa&lt;/strong&gt;. P&#243;dese facer a trav&#233;s do sitio web da exposici&#243;n: www.aopedolar.com ou enviando un correo electr&#243;nico a &lt;strong&gt;info@aopedolar.com&lt;/strong&gt;, indicando que espect&#225;culo e en que data se quere asistir e agardando a confirmaci&#243;n por parte da organizaci&#243;n.  &lt;strong&gt;S&#243; hai 30 prazas para os espect&#225;culos das Noites Contadas e 40 prazas para o de Marcelo Tejedor&lt;/strong&gt;. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;strong&gt;O cat&#225;logo&lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
Canda a exposici&#243;n, poder&#225;s dispor dun coidado cat&#225;logo en galego, espa&#241;ol e ingl&#233;s que recolle as magn&#237;ficas fotograf&#237;as da exposici&#243;n, as receitas e todos os textos hist&#243;ricos. &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;strong&gt;Un amplo programa did&#225;ctico para escolares&lt;/strong&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;A exposici&#243;n tam&#233;n contar&#225; cun programa did&#225;ctico espec&#237;fico para colexios, que polas ma&#241;&#225;s dispor&#225;n de visitas guiadas na exposici&#243;n e espect&#225;culos adaptados &#225;s diferentes idades. O obxectivo do programa did&#225;ctico &#233; amosarlle aos nenos as caracter&#237;sticas das coci&#241;as e das relaci&#243;ns sociais que nelas se dan, as&#237; como amosarlles como se formou a alimentaci&#243;n. O programa did&#225;ctico conta co asesoramento cient&#237;fico da Fundaci&#243;n Dieta Atl&#225;ntica da Universidade de Santiago de Compostela.   &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;strong&gt;O equipo &lt;/strong&gt;&lt;br /&gt;
A exposici&#243;n est&#225;  comisariada polo xornalista e profesor da USC Manuel Gago, que conta canda el cun equipo de expertos integrado por Soledad Felloza na coordinaci&#243;n de produci&#243;n, fotograf&#237;a e did&#225;ctica, polo historiador Xavier Castro, encargado dos contidos hist&#243;ricos da exposici&#243;n, Maribel Ruiz de Erenchun na fotograf&#237;a, as&#237; como as profesoras Helena Villar e Berta P&#233;rez canda Paula Carballeira no equipo did&#225;ctico e os infografistas Silvia Canabal e Juan Castro na recreaci&#243;n 3D de espazos.  O xornalista Miguel Vila, canda as coci&#241;eiras Erundina V&#225;zquez (coci&#241;a tradicional), do restaurante Ateneo de Pi&#241;or (Ourense) e In&#233;s Abril (coci&#241;a moderna) do restaurante Maruja Lim&#243;n de Vigo, encarg&#225;ronse da recuperaci&#243;n e reinterpretaci&#243;n de receitas. &lt;/p&gt;</content>
    <source>
      <id>http://www.manuelgago.org/blog/?p=9734</id>
      <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/01/31/ao-pe-do-lar-memorias-de-cocina-unha-celebracion-da-gastronomia-galega-e-das-suas-cocinas/" rel="alternate"/>
      <title>Ao p&#233; do lar. Memorias de coci&#241;a: unha celebraci&#243;n da gastronom&#237;a galega e das s&#250;as coci&#241;as</title>
      <updated>2010-01-31T13:42:37+00:00</updated>
      <rights>&#169;</rights>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Pago de Bemil</title>
    <updated>2010-01-31T10:50:29+00:00</updated>
    <published>2010-01-31T10:29:07+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:61294031</id>
    <link href="http://viticulturista.blogaliza.org/2010/01/31/pago-de-bemil/" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/61294031" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;&lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/01/bemil.jpg" target="_blank"&gt;
      &lt;img class="alignnone size-medium wp-image-2249" title="bemil" src="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/01/bemil-300x207.jpg" height="207" onload="resizeImage( this )" alt="" width="300"/&gt;
    &lt;/a&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;O Pago de Bemil &#233; un pequeno vi&#241;edo de unha hect&#225;rea reco&#241;ecido coma ecol&#243;xico polo consello regulador da agricultura ecol&#243;xica, dato moi importante este nos tempos que andamos, tan importante coma que se faga un vi&#241;o co froito dun so vi&#241;edo respectando as&#237; a s&#250;a esencia, a&#237;nda que so de para 4.000 botellas, e non remate mesturado con outros de caracter&#237;sticas ou calidades diferentes incluso inferiores, tam&#233;n &#233; significativo elaborar un vi&#241;o branco en Galiza con vocaci&#243;n de durar no tempo, pero o que remata por dar outra dimensi&#243;n, un outro m&#225;is al&#225;, &#233; o feito&#160;de ter o privilexio de estar &#243; car&#243;n ou protexido pola Igrexa rom&#225;nica do s&#233;culo XII de &lt;em&gt;Santa Mar&#237;a de Bemil&lt;/em&gt;, no concello de Caldas de Reis, porque&#8230; sabemos que estas edificaci&#243;ns est&#225;n situadas en lugares especiais&#8230; e que entre o ceo e a terra hai algo m&#225;is, e que todo pasa pero tam&#233;n fica&#8230;&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;&lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/01/bemil.jpg" target="_blank"&gt;&lt;img class="alignnone size-medium wp-image-2249" title="bemil" src="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/01/bemil-300x207.jpg" height="207" onload="resizeImage( this )" alt="" width="300" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;O Pago de Bemil &#233; un pequeno vi&#241;edo de unha hect&#225;rea reco&#241;ecido coma ecol&#243;xico polo consello regulador da agricultura ecol&#243;xica, dato moi importante este nos tempos que andamos, tan importante coma que se faga un vi&#241;o co froito dun so vi&#241;edo respectando as&#237; a s&#250;a esencia, a&#237;nda que so de para 4.000 botellas, e non remate mesturado con outros de caracter&#237;sticas ou calidades diferentes incluso inferiores, tam&#233;n &#233; significativo elaborar un vi&#241;o branco en Galiza con vocaci&#243;n de durar no tempo, pero o que remata por dar outra dimensi&#243;n, un outro m&#225;is al&#225;, &#233; o feito&#160;de ter o privilexio de estar &#243; car&#243;n ou protexido pola Igrexa rom&#225;nica do s&#233;culo XII de &lt;em&gt;Santa Mar&#237;a de Bemil&lt;/em&gt;, no concello de Caldas de Reis, porque&amp;#8230; sabemos que estas edificaci&#243;ns est&#225;n situadas en lugares especiais&amp;#8230; e que entre o ceo e a terra hai algo m&#225;is, e que todo pasa pero tam&#233;n fica&amp;#8230;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/01/benito.jpg" target="_blank"&gt;&lt;img class="alignnone size-medium wp-image-2250" title="benito" src="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/01/benito-300x150.jpg" height="150" onload="resizeImage( this )" alt="" width="300" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;A adega &lt;em&gt;&lt;strong&gt;Sucesores de Benito Santos&lt;/strong&gt;&lt;/em&gt;, situada a 500 m. do mar en Vilanova de Arousa, practica e defende o cultivo en harmon&#237;a coa natureza e a elaboraci&#243;n por separado dos vi&#241;os de cada finca, con este &lt;strong&gt;Pago de Bemil&lt;/strong&gt; (&lt;strong&gt;05&lt;/strong&gt;) ademais un vi&#241;o branco que sae o mercado tres anos despois da s&#250;a anada pudendo ser mercado cinco anos despois sen que pase nada ou pase que nos atopemos cun vi&#241;o branco m&#225;is complexo pero mantendo o frescor de seu.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;em&gt;Paseo gran&#237;tico de transfondo salino, &lt;/em&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;em&gt;un cardo mari&#241;o nas dunas, &lt;/em&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;em&gt;a distancia&#160;trae a froita escarchada co seu punto guloso &lt;/em&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;em&gt;acompa&#241;ados&#160;das ortigas cami&#241;o da casi&#241;a. &lt;/em&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;em&gt;Equilibrado en boca, &lt;/em&gt;&lt;em&gt;seco no seu primeiro saudo &lt;/em&gt;&lt;em&gt;pero&#160;de&#160;conversa fresca e agarimosa,&#160;&lt;/em&gt;&lt;em&gt;deixando na despedida&#160;unha sensaci&#243;n salina, recordos do paseo,&#160;que marca a identidade da s&#250;a orixe.&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;</content>
    <source>
      <id>http://viticulturista.blogaliza.org/?p=2248</id>
      <link href="http://viticulturista.blogaliza.org/2010/01/31/pago-de-bemil/" rel="alternate"/>
      <title>Pago de Bemil</title>
      <updated>2010-01-31T10:50:29+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Enumerando praceres con David de Jorge</title>
    <updated>2010-01-30T00:35:49+00:00</updated>
    <published>2010-01-29T21:41:01+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:61141158</id>
    <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/01/29/entrevistado-por-david-de-jorge/" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/61141158" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/david_de_jorge.jpg" onload="resizeImage( this )" alt=""/&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;span class="drop_cap"&gt;S&lt;/span&gt;eguimos con autobombo. David de Jorge &lt;a href="http://www.daviddejorge.com/2010/01/29/manuel-gago/" target="_blank"&gt;f&#237;xome esta entrevista&lt;/a&gt; sobre todo tipo de praceres. Quedou ben chula. Por certo, que acaba de comezar o seu novo programa de televisi&#243;n en ETB-2: &lt;em&gt;Robin-Food: Atrac&#243;n a Mano Armada&lt;/em&gt;. Xa puiden ver alg&#250;n episodio e est&#225; xenial (e non o digo por devolver o pase). &lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/david_de_jorge.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;span class="drop_cap"&gt;S&lt;/span&gt;eguimos con autobombo. David de Jorge &lt;a href="http://www.daviddejorge.com/2010/01/29/manuel-gago/" target="_blank"&gt;f&#237;xome esta entrevista&lt;/a&gt; sobre todo tipo de praceres. Quedou ben chula. Por certo, que acaba de comezar o seu novo programa de televisi&#243;n en ETB-2: &lt;em&gt;Robin-Food: Atrac&#243;n a Mano Armada&lt;/em&gt;. Xa puiden ver alg&#250;n episodio e est&#225; xenial (e non o digo por devolver o pase). &lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;em&gt;Grazas, mozo!&lt;/em&gt;&lt;/p&gt;</content>
    <source>
      <id>http://www.manuelgago.org/blog/?p=9730</id>
      <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/01/29/entrevistado-por-david-de-jorge/" rel="alternate"/>
      <title>Enumerando praceres con David de Jorge</title>
      <updated>2010-01-30T00:35:49+00:00</updated>
      <rights>&#169;</rights>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Come e Fala ga&#241;a o Premio &#193;lvaro Cunqueiro de Xornalismo Gastron&#243;mico</title>
    <updated>2010-01-30T00:35:49+00:00</updated>
    <published>2010-01-29T21:35:26+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:61141159</id>
    <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/01/29/come-e-fala-gana-o-premio-alvaro-cunqueiro-de-xornalismo-gastronomico/" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/61141159" rel="full"/>
    <content type="html">&lt;p&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src="http://www.manuelgago.org/blog/wp-content/uploads/jose_manuel_radio_galega.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;br /&gt;
&lt;em&gt;Jos&#233; Manuel Garc&#237;a&lt;br /&gt;
&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span class="drop_cap"&gt;P&lt;/span&gt;ois si. Soub&#233;molo onte e a&#237;nda non houbo tempo para postear. Come e Fala, o programa gastron&#243;mico da Radio Galega, no que colaboro, ga&#241;ou o &#193;lvaro Cunqueiro deste ano. Unha boa cousa, merc&#233; &#225;s artes do condutor e director do programa, Jos&#233; Manuel Garc&#237;a, un home din&#225;mico e inquedo onde os haxa, e cunha curiosidade innata. Se sumamos que o ano pasado cun grupo de alumnos da Facultade de CC. da Comunicaci&#243;n ga&#241;amos &lt;a href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2009/01/23/coas-nosas-mans-premio-nacional-de-periodismo-alvaro-cunqueiro-a-mellor-web-gastronomica/" target="_blank"&gt;na categor&#237;a de mellor web gastron&#243;mico&lt;/a&gt;, para o vindeiro pedirei que o premio sexa un xantar co propio &#193;lvaro Cunqueiro, estea onde estea. &#191;A que molaba?&lt;/p&gt;</content>
    <source>
      <id>http://www.manuelgago.org/blog/?p=9724</id>
      <link href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/01/29/come-e-fala-gana-o-premio-alvaro-cunqueiro-de-xornalismo-gastronomico/" rel="alternate"/>
      <title>Come e Fala ga&#241;a o Premio &#193;lvaro Cunqueiro de Xornalismo Gastron&#243;mico</title>
      <updated>2010-01-30T00:35:49+00:00</updated>
      <rights>&#169;</rights>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Yayo Daporta para arrancar el 2010</title>
    <updated>2010-02-04T01:30:57+00:00</updated>
    <published>2010-01-29T17:51:00+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:61882559</id>
    <link href="http://feedproxy.google.com/~r/laconada/~3/mfmN1saXbGg/yayo-daporta-para-arrancar-el-2010.html" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/61882559" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;Estas Navidades tuvimos de visita en Galicia la secci&#243;n parisina de Laconada. &#191;Que mejor ocasi&#243;n que aprovechar para celebrar una cena especial? La elecci&#243;n fue visitar &lt;a href="http://www.yayodaporta.com/" target="_blank"&gt;Yayo Daporta&lt;/a&gt; en Cambados(ya han pasado muchos a&#241;os desde mi anterior visita, y ya tardaba un poco).&lt;/p&gt;&lt;p&gt;El restaurante tiene una p&#225;gina web muy completa (&lt;a href="http://www.yayodaporta.com/" target="_blank"&gt;Yayo Daporta&lt;/a&gt;) en la que se explica la localizaci&#243;n, la manera de hacer reservas (tiene muy pocas mesas as&#237; que es muy recomendable reservar con antelaci&#243;n) y las diferentes opciones de men&#250;:  El &lt;a href="http://www.yayodaporta.com/estrella.html" target="_blank"&gt;men&#250; estrella&lt;/a&gt;, el m&#225;s largo. Un &lt;a href="http://www.yayodaporta.com/m-degustacion.html" target="_blank"&gt;men&#250; degustaci&#243;n&lt;/a&gt; de 8 platos. Y tambien ofrece un &lt;a href="http://www.yayodaporta.com/mcarta.html" target="_blank"&gt;men&#250; a la carta&lt;/a&gt; la opci&#243;n escoger 2 primeros, segundo y postre.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;img src="http://lh3.ggpht.com/_rRXeI7tcDAk/S2MgMcKOacI/AAAAAAAAC4s/XP4O2fkxcw0/s800/2009-YayoDaporta.jpg" height="800" onload="resizeImage( this )" alt="Men&amp;#xFA; degustaci&amp;#xF3;n en Yayo Daporta (Cambados): albari&amp;#xF1;o, huevo frito con patata y chorizo, sopa de caldo gallego, alubias pochas con cocochas de merluza, mejillones en tempura, bacalao confitado, solomillo de ternera, infusion de frutos rojos con helado de queso fresco" width="507"/&gt;&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">Estas Navidades tuvimos de visita en Galicia la secci&#243;n parisina de Laconada. &#191;Que mejor ocasi&#243;n que aprovechar para celebrar una cena especial? La elecci&#243;n fue visitar &lt;a href="http://www.yayodaporta.com/" target="_blank"&gt;Yayo Daporta&lt;/a&gt; en Cambados(ya han pasado muchos a&#241;os desde mi anterior visita, y ya tardaba un poco).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El restaurante tiene una p&#225;gina web muy completa (&lt;a href="http://www.yayodaporta.com/" target="_blank"&gt;Yayo Daporta&lt;/a&gt;) en la que se explica la localizaci&#243;n, la manera de hacer reservas (tiene muy pocas mesas as&#237; que es muy recomendable reservar con antelaci&#243;n) y las diferentes opciones de men&#250;:  El &lt;a href="http://www.yayodaporta.com/estrella.html" target="_blank"&gt;men&#250; estrella&lt;/a&gt;, el m&#225;s largo. Un &lt;a href="http://www.yayodaporta.com/m-degustacion.html" target="_blank"&gt;men&#250; degustaci&#243;n&lt;/a&gt; de 8 platos. Y tambien ofrece un &lt;a href="http://www.yayodaporta.com/mcarta.html" target="_blank"&gt;men&#250; a la carta&lt;/a&gt; la opci&#243;n escoger 2 primeros, segundo y postre.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;img src="http://lh3.ggpht.com/_rRXeI7tcDAk/S2MgMcKOacI/AAAAAAAAC4s/XP4O2fkxcw0/s800/2009-YayoDaporta.jpg" height="800" onload="resizeImage( this )" alt="Men&#250; degustaci&#243;n en Yayo Daporta (Cambados): albari&#241;o, huevo frito con patata y chorizo, sopa de caldo gallego, alubias pochas con cocochas de merluza, mejillones en tempura, bacalao confitado, solomillo de ternera, infusion de frutos rojos con helado de queso fresco" width="507" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El men&#250; que tomamos nosotros fue el &lt;a href="http://www.yayodaporta.com/m-degustacion.html" target="_blank"&gt;men&#250; degustaci&#243;n&lt;/a&gt;, que es algo diferente al que aparece ahora mismo en la p&#225;gina web as&#237; que relato los platos que lo componen:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;COCKTAIL DE ALBARI&#209;O&lt;br /&gt;HUEVO FRITO DE CODORNIZ, PATATA Y CHORIZO&lt;br /&gt;SOPA DE CALDO GALLEGO&lt;br /&gt;ALUBIAS POCHAS CON COCOCHAS DE MERLUZA AL PIL PIL&lt;br /&gt;MEJILLONES EN TEMPURA SOBRE CRUJIENTE DE ARROZ Y ALGAS CON ESPUMA DE SU COCCI&#211;N&lt;br /&gt;BACALAO CONFITADO A BAJA TEMPERATURA CON CALLOS DE BACALAO&lt;br /&gt;SOLOMILLO DE TERNERA GALLEGA CON SALSA DE FOIE-GRAS Y MILHOJAS DE PATATA Y BACON&lt;br /&gt;INFUSI&#211;N DE FRUTOS ROJOS CON HELADO DE QUESO FRESCO&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Tal como parece, es un men&#250; bastante largo. No estoy yo para consejos, pero a nosotros se nos hizo un poco de m&#225;s para una cena (bien es cierto que fuimos en mitad de cenas navide&#241;as).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;El men&#250; degustaci&#243;n para tres personas, m&#225;s una botella de vino albari&#241;o: &lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/2009/07/29/m-a/" target="_blank"&gt;CONTAAPAREDE del 2004&lt;/a&gt;, dos botellas de agua, un par de caf&#233;s vinieron siendo unos 60&#8364; por persona.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&#191;Y que tal fue la cena?&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;Mis dos platos favoritos fueron los mejillones en tempura (impresionante lo ligero que es el rebozado) y la ternera gallega con las milojas de patata y bacon (me hizo mucha gracia el invento de la patata y el bacon).&lt;/li&gt;&lt;li&gt;Destaco por muy sorprendente (sorprendente a nivel personal - no quiero decir que nadie m&#225;s haga este plato en todo el mundo ni nada de esto) el cocktail de albari&#241;o. Es extra&#241;o (y agradable) comenzar la comida con un aperitivo de vino que casi parece un postre. Tambien me gust&#243; mucho la sopa de caldo gallego: todo el sabor del caldo en una presentaci&#243;n diferente.&lt;br /&gt;&lt;/li&gt;&lt;li&gt;Un poco decepcionado qued&#233; de los dos platos de pescado (era de lo que m&#225;s ganas ten&#237;a pues la anterior vez los dos platos de pescado fueran mis favoritos): El plato de bacalao tambien me pareci&#243; muy original, pero no me entusiasm&#243;. El que me gust&#243; menos fue el de las cocochas de merluza con alubias. Me pareci&#243; que el sabor del pescado desparec&#237;a entre el pilpil y las alubias. (Por cierto que la combinaci&#243;n de pescado y alubias no me hab&#237;a convencido mucho en &lt;a href="http://www.laconada.com/2008/06/barcelona-limbo.html" target="_blank"&gt;otra ocasi&#243;n&lt;/a&gt;).&lt;br /&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;La valoraci&#243;n de la cocinera parisina:&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Me gusto mucho la cena.&lt;br /&gt;El menu degustacion fue ideal. Tiene ingredientes "sencillos" (mejillones en lugar de vieiras o centollo, nada de foies gras y si caldo gallego por ejemplo) y creo que es asi que se aprecia el arte de un buen cocinero: cuando un alimento que conoces bien te sorprende de tal manera.&lt;br /&gt;La sala es muy agradable, intima, las mesas separadas, se puede conversar sin sentirse invadido (incluso cuando los de la mesa mas proxima discuten muy animadamente los pros y contra del hard discount aleman).&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;Me gusto mucho el aperitivo de Albari&#241;o. Era original, con muy buen sabor, muy agradable. &lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;Me entusiasmo la tempura de mejillon. Habia tenido la ocasion de probar tempura en un restaurante japones gastronomico en paris (menu degustacion a 120 euros) y mecachis, el tempura de Monsieur Yayo es mil veces mas aereo y sabroso!&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;El Caldo, delicioso, en una cucharada tuve la impresion de haberme comido todo un lacon con grelos, caldo y cocido. Menuda explosion de sabor en el paladar. Riquisimo. La concentracion de sabores que consigue el se&#241;or Daporta en sus salsas son a revolcarse de gusto. Lo mismo senti con el pil pil y la salsa de callos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Quizas no me convencion tampoco la mezcla de esta ultima salsa y el pescado porque me quedaron ganas de zamparme un plato de tripas mas que de pescado. Vamos, que la salsa esta riquisima pero le quita el protagonismo al pescado.&lt;br /&gt;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;Lo que no me gusto: la salsa de foie gras. Me gusta el foie muchisimo pero creo que al plato de carne no le hace falta. El sabor concentrado es demasiado fuerte y no la acompa&#241;a bien. Hubiese cocido un pelin mas la carne. Me encanta la carne de buey casi cruda pero creo que a la ternera gallega la favorece realmente un punto rosado. &lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;Me decepciono muchisimo la textura de los pures de patata: en el aperitivo de huevo de codorniz y en la guarnicion del bacalao. Los pures eran demasiado liquidos, recordaban los pures instantaneos y la "pommes noissettes findus". Una pena en una cena tan rica. &lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;PAra finalizar, &#241;am &#241;am, y eso que ya no tenia hambre, delicioso postre: fresco, de nuevo un concentrado de sabor y oportunisimo. Volveremos a por el menu estrella.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;small&gt;View &lt;a href="http://maps.google.com/maps/ms?ie=UTF8&amp;msa=0&amp;msid=102500119371382595149.00045914636a033ace120&amp;ll=42.514879,-8.810005&amp;spn=0.075919,0.102997&amp;z=12&amp;source=embed" target="_blank"&gt;Laconada&lt;/a&gt; in a larger map&lt;/small&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img src="https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7373604395640814987-8528379111062000176?l=www.laconada.com" height="1" onload="resizeImage( this )" alt="" width="1" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/laconada/~4/mfmN1saXbGg" height="1" onload="resizeImage( this )" width="1" /&gt;</content>
    <source>
      <id>tag:blogger.com,1999:blog-7373604395640814987.post-8528379111062000176</id>
      <link href="http://feedproxy.google.com/~r/laconada/~3/mfmN1saXbGg/yayo-daporta-para-arrancar-el-2010.html" rel="alternate"/>
      <title>Yayo Daporta para arrancar el 2010</title>
      <updated>2010-02-04T01:30:57+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>XI Xantanza. Turismo gastron&#243;mico por Santiago de Compostela (I). Abastos 2.0</title>
    <updated>2010-01-29T00:40:13+00:00</updated>
    <published>2010-01-29T00:36:44+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:60970764</id>
    <link href="http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/60970764" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;Chegou e pasou a XI Xantanza. O noso particular xubileo gastron&#243;mico pola cidade vella Compostelana, comezou no&lt;a href="http://www.abastosdouspuntocero.es/" target="_blank"&gt; Abastos 2.0 &lt;/a&gt; un novo local aberto no espazo ocupado por 6 postos da &lt;a href="http://www.tagzania.com/pt/abastos-20x/" target="_blank"&gt;Praza de Abastos de Santiago&lt;/a&gt;. Disque &#233; o segundo lugar m&#225;is visitado de Compostela, e con este novo reclamo leva cami&#241;o de converterse no primeiro.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Como te&#241;o un terminal novo, e animado polo v&#237;deo da cata de gasosas, lanceime a&#160; experiencia de condensar nun pequeno v&#237;deo toda a experiencia.&#160; Sabedor de que me &#237;a consumir moito tempo, nunca pensei que fora ser tant&#237;simo m&#225;is. Coma sempre PI foi o factor corrector entre o mi&#241;a estimaci&#243;n  e o real. Cun m&#243;bil, nula planificaci&#243;n e uns vi&#241;os&#160; isto foi o que saliu.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;code&gt;
&lt;object type="application/x-shockwave-flash" height="350" width="425" data="http://www.youtube.com/v/BcWiU66n4Vs"&gt;
	&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BcWiU66n4Vs"/&gt;&lt;param name="wmode"/&gt;&lt;/object&gt;&lt;/code&gt;&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;Chegou e pasou a XI Xantanza. O noso particular xubileo gastron&#243;mico pola cidade vella Compostelana, comezou no&lt;a href="http://www.abastosdouspuntocero.es/" target="_blank"&gt; Abastos 2.0 &lt;/a&gt; un novo local aberto no espazo ocupado por 6 postos da &lt;a href="http://www.tagzania.com/pt/abastos-20x/" target="_blank"&gt;Praza de Abastos de Santiago&lt;/a&gt;. Disque &#233; o segundo lugar m&#225;is visitado de Compostela, e con este novo reclamo leva cami&#241;o de converterse no primeiro.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Como te&#241;o un terminal novo, e animado polo v&#237;deo da cata de gasosas, lanceime a&#160; experiencia de condensar nun pequeno v&#237;deo toda a experiencia.&#160; Sabedor de que me &#237;a consumir moito tempo, nunca pensei que fora ser tant&#237;simo m&#225;is. Coma sempre PI foi o factor corrector entre o mi&#241;a estimaci&#243;n  e o real. Cun m&#243;bil, nula planificaci&#243;n e uns vi&#241;os&#160; isto foi o que saliu.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;code&gt;
&lt;object type="application/x-shockwave-flash" height="350" width="425" data="http://www.youtube.com/v/BcWiU66n4Vs"&gt;
	&lt;param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BcWiU66n4Vs" /&gt;
	&lt;param name="wmode" /&gt;
&lt;/object&gt;&lt;/code&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Tam&#233;n lle adicaron  unha entrada &lt;a href="http://www.pantagruelsupongo.com/2010/01/la-cocina-miuda-de-abastos-20-santiago.html" target="_blank"&gt;Manoel Foucellas o viaxeiro&lt;/a&gt; e&#160; &lt;a href="http://soledadfelloza.com/la-caja/?p=2516" target="_blank"&gt;Sole na s&#250;a caixa&lt;/a&gt;, e os propios implicados comentan a experiencia &lt;a href="http://www.abastosdouspuntocero.es/2010/01/abastos-20-lugar-de-aperitivo-para-os.html" target="_blank"&gt;no seu blog&lt;/a&gt;.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Recuperamos desta volta a figura do BGG invitado. &lt;a href="http://berta-postres.blogspot.com/" target="_blank"&gt;Berta&lt;/a&gt;, unha blogueira compostelana acompa&#241;ounos nesta xornada. &lt;a href="http://berta-salado.blogspot.com/2010/01/xi-xantanza-de-los-blogastronomos.html" target="_blank"&gt;As&#237; o viviu&lt;/a&gt;.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Alg&#250;n d&#237;a farei a segunda parte&amp;#8230; pero non sei cando&amp;#8230; non o sei&amp;#8230; non&amp;#8230;&lt;/p&gt;
&lt;a href="http://chuza.org/submit.php?url= http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/" target="_blank"&gt;&lt;img title="Ch&amp;uacute;zame!" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/chuza.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="Chuzame!" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://www.facebook.com/share.php?u=http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Facebook" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/facebook.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Facebook" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://del.icio.us/post?title=&amp;url=http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A del.icio.us" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/delicious.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A del.icio.us" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://www.technorati.com/search/http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Technorati" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/technorati.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Technorati" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://tec.fresqui.com/post?url=http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Fresqui" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/fresqui.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Fresqui" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://meneame.net/login.php?return=/submit.php?url=http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Men&amp;eacute;ame" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/meneame.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Men&amp;eacute;ame" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://digg.com/submit?phase=2&amp;url=http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Digg" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/digg.jpg" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Digg" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://reddit.com/submit?url=http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Reddit" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/reddit.png" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Reddit" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://twitter.com/home?status=http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Twitter" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/twitter.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Twitter" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://www.myspace.com/Modules/PostTo/Pages/?u=http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A MySpace" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/myspace.png" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A MySpace" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://barrapunto.com/submit.pl?href=http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Barrapunto" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/barrapunto.png" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Barrapunto" /&gt;&lt;/a&gt;  &lt;a href="http://www.google.com/bookmarks/mark?op=edit&amp;output=popup&amp;bkmk=http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/ " target="_blank"&gt;&lt;img title="A Google" src="http://acitc.blogaliza.org/wp-content/plugins/chuzame/img/google.gif" border="0" onload="resizeImage( this )" alt="A Google" /&gt;&lt;/a&gt;</content>
    <source>
      <id>http://acitc.blogaliza.org/?p=784</id>
      <link href="http://acitc.blogaliza.org/2010/01/29/xi-xantanza-turismo-gastronomico-por-santiago-de-compostela-i-abastos-2-0/" rel="alternate"/>
      <title>XI Xantanza. Turismo gastron&#243;mico por Santiago de Compostela (I). Abastos 2.0</title>
      <updated>2010-01-29T00:40:13+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Brocoli o brecol con spaguettis</title>
    <updated>2010-01-29T21:00:51+00:00</updated>
    <published>2010-01-27T21:26:00+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:60789535</id>
    <link href="http://feedproxy.google.com/~r/laconada/~3/G24n8dphN_g/brocoli-o-brecol-con-spaguettis.html" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/60789535" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;A comer verdura!&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Receta siciliana, super facil y rapida, pero que tiene su peque&#241;o truco que hace toda la diferencia. Es una de las clasicas de mis menus y la recomiendo.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;-Lavar, cortar un brecol en ramilletes. Cocerlo en abundante agua hirviendo salada con una gota de aceite de oliva.&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">A comer verdura!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;Receta siciliana, super facil y rapida, pero que tiene su peque&#241;o truco que hace toda la diferencia. Es una de las clasicas de mis menus y la recomiendo.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;-Lavar, cortar un brecol en ramilletes. Cocerlo en abundante agua hirviendo salada con una gota de aceite de oliva.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;-Retirar con una espumadera el brecol cocido y GUARDAR el agua de cocion. Utilizar este agua para cocer la pasta. Reservar.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;-Y ahora lo interesante: en una sarten con un poco de aceite de oliva dorar rapidamente un diente de ajo en laminas, un pu&#241;ado de perejil y un vaso de pan rallado. El pan rallado se quema muy facilmente, estad muy atentos.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;-Mezclar los spaguettis y el brecol, un chorrito de aceite de oliva y cubrir con el pan rallado.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;La textura de los spaguettis cambia y el sabor resulta muy agradable.&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img src="https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7373604395640814987-2502135900046250352?l=www.laconada.com" height="1" onload="resizeImage( this )" alt="" width="1" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/laconada/~4/G24n8dphN_g" height="1" onload="resizeImage( this )" width="1" /&gt;</content>
    <source>
      <id>tag:blogger.com,1999:blog-7373604395640814987.post-2502135900046250352</id>
      <link href="http://feedproxy.google.com/~r/laconada/~3/G24n8dphN_g/brocoli-o-brecol-con-spaguettis.html" rel="alternate"/>
      <title>Brocoli o brecol con spaguettis</title>
      <updated>2010-01-29T21:00:51+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>O men&#250; da Xantanza en Casa Marcelo</title>
    <updated>2010-01-27T00:07:29+00:00</updated>
    <published>2010-01-26T22:09:00+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:60622077</id>
    <link href="http://feedproxy.google.com/~r/laconada/~3/MsaxmyFd0DU/o-menu-da-xantanza-en-casa-marcelo.html" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/60622077" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;&lt;a href="http://docs.google.com/fileview?id=0B1TBkbHq4AZbMTliMjhjNzItZGY5Ni00MTQ1LTk1MmMtNTlmNjM0YmU3YjBi&amp;amp;hl=es" target="_blank"&gt;
      &lt;img src="http://1.bp.blogspot.com/_rRXeI7tcDAk/S19aKBpjGPI/AAAAAAAAC30/VFlEE1wkPN8/s400/marcelo.png" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431158803920001266" onload="resizeImage( this )" alt="Menu da XI Xantanza en Casa Marcelo"/&gt;
    &lt;/a&gt;&lt;br/&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;O domingo pasado relatei de memoria o men&#250; que tivemos na &lt;a href="http://www.laconada.com/2010/01/casa-marcelo-acolle-xi-xantanza.html" target="_blank"&gt;XI Xantanza en Casa Marcelo&lt;/a&gt;. Tal coma me imaxinaba a mi&#241;a memoria fallou bastante.&#160;&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;&lt;a href="http://docs.google.com/fileview?id=0B1TBkbHq4AZbMTliMjhjNzItZGY5Ni00MTQ1LTk1MmMtNTlmNjM0YmU3YjBi&amp;hl=es" target="_blank"&gt;&lt;img src="http://1.bp.blogspot.com/_rRXeI7tcDAk/S19aKBpjGPI/AAAAAAAAC30/VFlEE1wkPN8/s400/marcelo.png" border="0" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5431158803920001266" onload="resizeImage( this )" alt="Menu da XI Xantanza en Casa Marcelo" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;O domingo pasado relatei de memoria o men&#250; que tivemos na &lt;a href="http://www.laconada.com/2010/01/casa-marcelo-acolle-xi-xantanza.html" target="_blank"&gt;XI Xantanza en Casa Marcelo&lt;/a&gt;. Tal coma me imaxinaba a mi&#241;a memoria fallou bastante.&#160;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Antes de nada, non me din conta para nada (non son tan listo coma eu creo) que o prato de foie era en parte &lt;em&gt;crema de foie&lt;/em&gt; (entendo que fresco) e en parte un &lt;em&gt;mi-cuit&#160;&lt;/em&gt;(coci&#241;ado a baixa temperatura).&#160;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Pero bueno, a peor cousa &#233; que me deixei fora 2 pratos do men&#250; (se xa vos parec&#237;a amplio o men&#250;, agora veredes que o era ainda m&#225;is):&lt;/p&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;A empanadilla de morcilla con caldo de fabada: era unha empanadilla pero de querencias asi&#225;ticas (emparentada cos dim-sums cantoneses). Unha maneira moi orixinal de presentar os sabores t&#237;picos da fabada, sen que fabada fose.&lt;/li&gt;&lt;li&gt;A pannacotta (nata cocida) con trufa &#243; xeito de La Tasquita de Enfrente. (Imaxino que esta &lt;a href="http://latasquitadeenfrente.com/" target="_blank"&gt;Tasquita de Enfrente&lt;/a&gt;)&#160;&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;br /&gt;&lt;img src="http://2.bp.blogspot.com/_obP3DvEo2E4/S14Z40HAjaI/AAAAAAAALcY/4uRqDxutJyQ/s288/Marcelo%2010.jpg" border="0" onload="resizeImage( this )" /&gt;&lt;br /&gt;&lt;p&gt;Empanadilla de morcilla, &lt;a href="http://www.pantagruelsupongo.com/2010/01/casa-marcelo-santiago-la-ansiada-sede.html" target="_blank"&gt;foto de Pantagruel Supongo&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Antes de me despedir destacar que os vi&#241;os estiveron moi &#225; altura de esta fantastica comida que prepararon &lt;a href="http://www.nove.biz/ga/casa-marcelo/chef" target="_blank"&gt;Marcelo&lt;/a&gt; e o seu equipo:&lt;/p&gt;&lt;ul&gt;&lt;li&gt;Tric&#243; - un Rias Baixas que acompa&#241;ou a gran parte da nosa comida (dende os entrantes ata os pescados)&lt;/li&gt;&lt;li&gt;Alan de Val - un tinto de Valdeorras que apareceu &#243; tempo que apareceron os pratos con sabores m&#225;is fortes&lt;/li&gt;&lt;li&gt;Jorge Ordo&#241;ez N&#186;2 - un vi&#241;o moscatel malague&#241;o que resaltou ainda m&#225;is (se cabe) os postres&lt;/li&gt;&lt;/ul&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img src="https://blogger.googleusercontent.com/tracker/7373604395640814987-806422276096143263?l=www.laconada.com" height="1" onload="resizeImage( this )" alt="" width="1" /&gt;&lt;/div&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/laconada/~4/MsaxmyFd0DU" height="1" onload="resizeImage( this )" width="1" /&gt;</content>
    <source>
      <id>tag:blogger.com,1999:blog-7373604395640814987.post-806422276096143263</id>
      <link href="http://feedproxy.google.com/~r/laconada/~3/MsaxmyFd0DU/o-menu-da-xantanza-en-casa-marcelo.html" rel="alternate"/>
      <title>O men&#250; da Xantanza en Casa Marcelo</title>
      <updated>2010-01-27T00:07:29+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Xantanza, Compostela, Marcelo</title>
    <updated>2010-01-26T20:46:54+00:00</updated>
    <published>2010-01-26T13:57:43+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:60555293</id>
    <link href="http://viticulturista.blogaliza.org/2010/01/26/xantanza-compostela-marcelo/" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/60555293" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;Levaba tempo con ganas de comer en Casa Marcelo e cando&#160;se decidiu que a seguinte Xantanza&#160;blogastron&#243;mica ser&#237;a en Compostela, non tuven d&#250;bidas&#160;en que&#160;por al&#237; acabariamos emocionando &#243; padal, e deseguido enchendo o bandullo.&#160;O&#160;desexo acumulado era moito,&#160;e&#160;non fiquei mal,&#160;quero dicir desconsolado, ou coas espectativan diluidas na copa de vi&#241;o, ou cunha pinga de non sei que, unha coma que engadir ou un acento que quitar&#8230; non, segundo iban pasando os pratos os sentidos reco&#241;ec&#237;an un algo m&#225;is ou un algo m&#225;is al&#225;, e sen&#160;esperar&#160;comenzaron a transmitir as informaci&#243;ns que sen remedio acaban por emocionar, a conxunci&#243;n de sensaci&#243;ns que fican gravadas na memoria, a sorte de ecuaci&#243;n mental que con diferentes factores sempre da como resultado Pracer.&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/01/xantanza_2b.jpg" target="_blank"&gt;
      &lt;img class="alignnone size-medium wp-image-2233" title="xantanza_2b" src="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/01/xantanza_2b-300x199.jpg" height="199" onload="resizeImage( this )" alt="" width="300"/&gt;
    &lt;/a&gt;&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;Levaba tempo con ganas de comer en Casa Marcelo e cando&#160;se decidiu que a seguinte Xantanza&#160;blogastron&#243;mica ser&#237;a en Compostela, non tuven d&#250;bidas&#160;en que&#160;por al&#237; acabariamos emocionando &#243; padal, e deseguido enchendo o bandullo.&#160;O&#160;desexo acumulado era moito,&#160;e&#160;non fiquei mal,&#160;quero dicir desconsolado, ou coas espectativan diluidas na copa de vi&#241;o, ou cunha pinga de non sei que, unha coma que engadir ou un acento que quitar&amp;#8230; non, segundo iban pasando os pratos os sentidos reco&#241;ec&#237;an un algo m&#225;is ou un algo m&#225;is al&#225;, e sen&#160;esperar&#160;comenzaron a transmitir as informaci&#243;ns que sen remedio acaban por emocionar, a conxunci&#243;n de sensaci&#243;ns que fican gravadas na memoria, a sorte de ecuaci&#243;n mental que con diferentes factores sempre da como resultado Pracer.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/01/xantanza_2b.jpg" target="_blank"&gt;&lt;img class="alignnone size-medium wp-image-2233" title="xantanza_2b" src="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/01/xantanza_2b-300x199.jpg" height="199" onload="resizeImage( this )" alt="" width="300" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Os vi&#241;os que nos acompa&#241;aron foron o &lt;em&gt;Tric&#243;&lt;/em&gt; 07,&#160;ven sendo&#160;o mellor vi&#241;o do Condado&#160;que te&#241;a probado ultimamente, de feito, eu que estes meses ando na procura dos vi&#241;os que representen o que para min ser&#237;a a esencia do Saln&#233;s, ou dalgunha das s&#250;as terri&#241;as, se fixera o mesmo no Condado ter&#237;a no Tric&#243; o meu modelo, e na parte&#160;coloreada o &lt;em&gt;Alan de Val Escada&lt;/em&gt; 06 (garnacha tintureira), vi&#241;os densos e&#160;con forte personalidade&#160;os que orixinan as vi&#241;as vellas desta variedade en Valdeorras, nesta anada un chisco maduro.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Muito m&#225;is e mellor en: &lt;a href="http://www.manuelgago.org/blog/index.php/2010/01/24/xi-xantanza-compostelaneando-entre-a-praza-de-abastos-e-a-rua-das-hortas/" target="_blank"&gt;Capitulo cero&lt;/a&gt;, &lt;a href="http://www.laconada.com/2010/01/casa-marcelo-acolle-xi-xantanza.html" target="_blank"&gt;laconada&lt;/a&gt;, &lt;a href="http://soledadfelloza.com/la-caja/?p=2516" target="_blank"&gt;La caja de hilos&lt;/a&gt;, &lt;a href="http://www.pantagruelsupongo.com/2010/01/la-cocina-miuda-de-abastos-20-santiago.html" target="_blank"&gt;Pantagruel&lt;/a&gt;, &lt;a href="http://berta-postres.blogspot.com/2010/01/xi-xantanza-blogastronomos-galegos-el.html" target="_blank"&gt;Berta&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;&lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/01/blogastronomos_marcelo.jpg" target="_blank"&gt;&lt;img class="alignnone size-medium wp-image-2234" title="blogastronomos_marcelo" src="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/01/blogastronomos_marcelo-300x163.jpg" height="163" onload="resizeImage( this )" alt="" width="300" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href="http://viticulturista.blogaliza.org/files/2010/01/xantanza_2b.jpg" target="_blank"&gt;&lt;/a&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Marcelo chega al&#225; onde a emoci&#243;n nos espera, o que&#160;sempre buscamos, onde queremos rematar.&lt;/p&gt;</content>
    <source>
      <id>http://viticulturista.blogaliza.org/?p=2232</id>
      <link href="http://viticulturista.blogaliza.org/2010/01/26/xantanza-compostela-marcelo/" rel="alternate"/>
      <title>Xantanza, Compostela, Marcelo</title>
      <updated>2010-01-26T20:46:54+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Casa Marcelo (Santiago): la ansiada sede de la XI Xantanza</title>
    <updated>2010-01-26T12:40:06+00:00</updated>
    <published>2010-01-25T23:59:00+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:60455206</id>
    <link href="http://feedproxy.google.com/~r/PantagruelSupongo/~3/I_hlksZHcCI/casa-marcelo-santiago-la-ansiada-sede.html" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/60455206" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;No s&#233; por qu&#233; ha tardado tanto, pero la xantanza en Casa Marcelo se ha hecho de rogar: a la decimoprimera hemos decidido acercarnos por Compostela para probar uno de los restaurantes de referencia en Galicia (s&#237;, para probar: por raro que parezca,...&lt;/p&gt;&lt;p&gt;[...] Puedes leer el post completo en http://www.pantagruelsupongo.com&lt;/p&gt;&lt;p&gt;&lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=I_hlksZHcCI:JA0rocKjo38:yIl2AUoC8zA" target="_blank"&gt;
      &lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=yIl2AUoC8zA" border="0" onload="resizeImage( this )"/&gt;
    &lt;/a&gt;&lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=I_hlksZHcCI:JA0rocKjo38:63t7Ie-LG7Y" target="_blank"&gt;
      &lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=63t7Ie-LG7Y" border="0" onload="resizeImage( this )"/&gt;
    &lt;/a&gt;&lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=I_hlksZHcCI:JA0rocKjo38:7Q72WNTAKBA" target="_blank"&gt;
      &lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=7Q72WNTAKBA" border="0" onload="resizeImage( this )"/&gt;
    &lt;/a&gt;&lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=I_hlksZHcCI:JA0rocKjo38:V_sGLiPBpWU" target="_blank"&gt;
      &lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?i=I_hlksZHcCI:JA0rocKjo38:V_sGLiPBpWU" border="0" onload="resizeImage( this )"/&gt;
    &lt;/a&gt;&lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=I_hlksZHcCI:JA0rocKjo38:qj6IDK7rITs" target="_blank"&gt;
      &lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=qj6IDK7rITs" border="0" onload="resizeImage( this )"/&gt;
    &lt;/a&gt;&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">No s&#233; por qu&#233; ha tardado tanto, pero la xantanza en Casa Marcelo se ha hecho de rogar: a la decimoprimera hemos decidido acercarnos por Compostela para probar uno de los restaurantes de referencia en Galicia (s&#237;, para probar: por raro que parezca,...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[...] Puedes leer el post completo en http://www.pantagruelsupongo.com&lt;div class="feedflare"&gt;
&lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=I_hlksZHcCI:JA0rocKjo38:yIl2AUoC8zA" target="_blank"&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=yIl2AUoC8zA" border="0" onload="resizeImage( this )" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=I_hlksZHcCI:JA0rocKjo38:63t7Ie-LG7Y" target="_blank"&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=63t7Ie-LG7Y" border="0" onload="resizeImage( this )" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=I_hlksZHcCI:JA0rocKjo38:7Q72WNTAKBA" target="_blank"&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=7Q72WNTAKBA" border="0" onload="resizeImage( this )" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=I_hlksZHcCI:JA0rocKjo38:V_sGLiPBpWU" target="_blank"&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?i=I_hlksZHcCI:JA0rocKjo38:V_sGLiPBpWU" border="0" onload="resizeImage( this )" /&gt;&lt;/a&gt; &lt;a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?a=I_hlksZHcCI:JA0rocKjo38:qj6IDK7rITs" target="_blank"&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~ff/PantagruelSupongo?d=qj6IDK7rITs" border="0" onload="resizeImage( this )" /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;/div&gt;&lt;img src="http://feeds.feedburner.com/~r/PantagruelSupongo/~4/I_hlksZHcCI" height="1" onload="resizeImage( this )" width="1" /&gt;</content>
    <source>
      <id>tag:blogger.com,1999:blog-31584961.post-6406393985143236380</id>
      <link href="http://feedproxy.google.com/~r/PantagruelSupongo/~3/I_hlksZHcCI/casa-marcelo-santiago-la-ansiada-sede.html" rel="alternate"/>
      <title>Casa Marcelo (Santiago): la ansiada sede de la XI Xantanza</title>
      <updated>2010-01-26T12:40:06+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
  <entry>
    <title>Pa&#8217; lo que guste mandar</title>
    <updated>2010-01-26T00:02:19+00:00</updated>
    <published>2010-01-25T23:49:28+00:00</published>
    <id>planetaki.com:2210:post:60438116</id>
    <link href="http://soledadfelloza.com/la-caja/?p=2523" rel="alternate"/>
    <link href="http://www.planetaki.com/bgg/posts/60438116" rel="full"/>
    <summary type="html">&lt;p&gt;&lt;img src="http://soledadfelloza.com/la-caja/wp-content/uploads/2010/01/howard509.jpg" onload="resizeImage( this )" alt=""/&gt;&lt;/p&gt;&lt;p&gt;Me encantan los recuerdos que asaltan sin ton ni son. Me gusta ver un trozo de tela en medio del gent&#237;o y sentir el clic de mi cerebro.&lt;br/&gt;
Da igual si la historia sucedi&#243; en la misma calle o en mundos diferentes, los recuerdos tienen un hilo invisible que los ata a otra circunstancia en cualquier lugar del mundo. Algunos le llaman azar, los peripat&#233;ticos, destino, los sin suerte, esperanza.&lt;br/&gt;
Cierta vez que el dolor me destroz&#243; el h&#237;gado y tuve que llorar mas de lo que cre&#237;a, encauc&#233; mis penas, como suelo hacerlo, escribiendo.&lt;br/&gt;
En mis 15 a&#241;os latinoam&#233;ricanos no hab&#237;a correos electr&#243;nicos (ni computadoras) solo un anuncio de revista semanal que brindaba una &#8220;Alianza para los amigos&#8221;.&lt;br/&gt;
Alli dej&#233; mi botella en el mar, mis letras llenas de dolor que contaban la injusta muerte de mi amiga del alma en un est&#250;pido accidente de tr&#225;fico.&lt;br/&gt;
A poco el cartero comenz&#243; a dejar en mi puerta, decenas de sobres, casi todos chicos y chicas de mi edad, algunos mormones, un novelista y un misterio.&lt;br/&gt;
Con algunos de esos chicos me escrib&#237; durante a&#241;os y con uno de ellos mantengo amistad, aun hoy, a los mormones ni les contest&#233; y con el novelista me perd&#237; en los laberintos de sus textos oscuros y siniestros. Ten&#237;a un estilo &lt;a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Juan_Jos%C3%A9_Morosoli" target="_blank"&gt;morosoliano&lt;/a&gt;, angustiante, solo escrib&#237;a a mano y sus sobres eran gordos, repletos de hojas de cuaderno, llenos de letra menuda de l&#225;piz negro. Escuchaba mis sugerencias, reescrib&#237;a y me volv&#237;a a mandar una y otra vez historias tremendas, suelo contar una de ellas en las sesiones de adolescentes descre&#237;dos a la hora del miedo y los dejo en silencio.&lt;br/&gt;
El final de &#233;sta historia ya lo contar&#233; en su d&#237;a.&lt;br/&gt;
Porque la que me vino a la cabeza, fue la que comenz&#243; el d&#237;a que me lleg&#243; un sobre alargado, de papel grueso y caligraf&#237;a contundente.&lt;br/&gt;
Dentro, hoja de las de carta, nada de cuadernos recortados o folios de oficina. Margen rojo. Fecha a la derecha, encabezado a la izquierda:&lt;br/&gt;&lt;em&gt;&#8220;Mi querida amiga (parece que aun leo) aunque soy algunos a&#241;os mayor que usted, las circunstancias que atraviesa, me son totalmente conocidas. Leer su mensaje en la revista y querer ser de entre sus preciados el primero, ha sido todo uno.&lt;br/&gt;
Veo que es usted del signo de escorpio y siendo yo de acuario, el cruce de nuestros caminos solo puede estar protegido por buenas estrellas&#8221;&lt;/em&gt;&lt;br/&gt;
Segu&#237;an una serie de frases sobre generalidades que no me permit&#237;an ubicar en ningun sitio a quien me escrib&#237;a.Dos carillas de letra hermosa, de caligraf&#237;a de colegio bueno, hilaban una serie de frases de construcci&#243;n perfecta y de informaci&#243;n nula. El final de la carta era de cine: -A sus pies esperando respuesta. Baldomero Da Silveira.&lt;br/&gt;
Contest&#233; rauda y a vuelta de correos, junto con una carta donde se hablaba del tiempo, la vida y sus quehaceres, preguntas sobre historia y literatura y deseos de bonanza para mi se&#241;ora madre, ven&#237;a un cheque del banco rep&#250;blica por 100 pesos, para que no gastara en estampillas y le escribiera todas las veces que el coraz&#243;n me sangrara. (Un sello sal&#237;a 30 c&#233;ntimos)&lt;br/&gt;
Aun hoy recuerdo la mezcla de emoci&#243;n y miedo conque fui al banco a cobrar el primer cheque de mi vida.&lt;br/&gt;
Las cartas se sucedieron durante algunos meses.Intercambiamos t&#237;tulos de libros, gustos musicales, de cine, de arte.&lt;br/&gt;
Elogiaba mis conocimientos, me hablaba de la importancia del estudio, del futuro,etc,etc.&lt;br/&gt;
Evidentemente mas de una vez intent&#233; saber cuantos a&#241;os ten&#237;a, pero jam&#225;s me dio respuesta.Para que me imaginara como era, me dijo que se parec&#237;a a Leslie Howard&lt;br/&gt;
Cierto d&#237;a de primavera, est&#225;bamos en mi casa mi hermana y yo, limpiando y tonteando, cuando de repente llamaron a la puerta. Al abrir, qued&#233; de piedra.&lt;br/&gt;
Frente a mi hab&#237;a una versi&#243;n de Elliot Ness, aunque de era cuaternaria.&lt;br/&gt;
Traje negro a rayitas, sombrero, chaleco blanco hueso con una cadena de oro desde el bolsillo del pantal&#243;n al del chaleco.&lt;br/&gt;
Una cara sonrosada y dos ojos enormes, de un azul cielo, sobresal&#237;an, como huevos, mirando en distintas direcciones.&lt;br/&gt;
Detr&#225;s, en la calle reci&#233;n asfaltada, un coche de museo.&lt;br/&gt;
Su brazo izquierdo se perd&#237;a detr&#225;s de una gabardina impecablemente plegada, su mano derecha se transform&#243; en reverencia mientras sombrero y cabeza se me inclinaban y una voz saludaba:&lt;br/&gt;
-Baldomero da Silveira para lo que guste mandar!&lt;br/&gt;
Pregunt&#243; por mi madre, y cuando supo que estaba trabajando, pregunt&#243; por mi hermana, y solo cuando se cercior&#243; de que no estaba sola en casa, accedi&#243; a sentarse en los sof&#225;s de nuestro sal&#243;n.&lt;br/&gt;
No estaba bien que una se&#241;orita recibiera un hombre en casa, si estaba sola.&lt;br/&gt;
No pude evitar la risa, ese se&#241;or que yo ten&#237;a delante, para mi era cualquier cosa, menos un hombre.&lt;br/&gt;
Yo aun ten&#237;a la suerte de ser estupidamente j&#243;ven y sent&#237;a que cualquiera de mas de 25 era un viejo, asi que cuando a fuerza de insistir, logr&#233; saber que &#8220;los algunos a&#241;os mas que usted&#8221; eran 65, me qued&#233; helada, escuchando a &#233;ste se&#241;or que me promet&#237;a volver&#237;a a las tarde, cuando estuviera mi madre &#8220;porque todo lo que se ven&#237;a era algo que deb&#237;a ser tratado con seriedad&#8221;&lt;br/&gt;
Que me quedara tranquila, que ni bien nos cas&#225;ramos, sus propiedades en el campo, sus casas en la ciudad y en la capital y dem&#225;s bienes, estar&#237;an a mi nombre. Que no hab&#237;a de que preocuparse, porque ten&#237;a dos hermanas, una monja y otra ya fallecida, de la que hab&#237;a sobrinos con los que no hab&#237;a relaci&#243;n.&lt;br/&gt;
Evidentemente yo seguir&#237;a estudiando, y mi madre y mi hermana podr&#237;an irse a vivir con &#8220;nosotros&#8221;&lt;br/&gt;
Pero bueno, los detalles ya se hablar&#237;an.&lt;br/&gt;
Pidi&#243; permiso para besar mi mano y march&#243;.&lt;br/&gt;
Medio barrio corri&#243;  a mi casa.&lt;br/&gt;
Cuando mi madre lleg&#243;, intent&#233; explicar lo que suced&#237;a, pero el hombre estar&#237;a pastoreando su llegada, porque ni cinco minutos hab&#237;an pasado que la `puerta son&#243;.&lt;br/&gt;
Detr&#225;s de un ramo de claveles, estaba &#233;l y su descabellada (para nosotras) propuesta.&lt;br/&gt;
Mi madre cerr&#243; la puerta y solo pod&#237;amos escuchar palabras como &#8220;viuda&#8221;, &#8220;respeto&#8221;, &#8220;tiempo&#8221;, &#8220;cuidados&#8221;, se mezclaban con planes de cambio de vida, seguridad, cari&#241;o.&lt;br/&gt;
Siempre me he preguntado por el or&#237;gen del extra&#241;o humor que tengo, pero al recordar la respuesta de mi madre, tengo atisbos:&lt;br/&gt;
-Usted quiere casar con mi hija? De &#233;sta familia, con la &#250;nica que ir&#237;a mas o menos bien, es con la abuela!&lt;br/&gt;
Y le sac&#243; con cajas destempladas.&lt;br/&gt;
A poco recib&#237; una carta breve, en la que me dec&#237;a con su sempiterna caligraf&#237;a, que era una pena que unos pocos a&#241;os separaran a dos almas que tanto ten&#237;an que hablar. Me hizo prometer (algo que no cumpl&#237;) que si un d&#237;a necesitaba algo le buscar&#237;a.&lt;br/&gt;
Muchos a&#241;os despu&#233;s, cuando andaba con la selecci&#243;n uruguaya de futbol por el mundo (eso es otra historia), conoc&#237;  a uno de sus sobrinos, c&#233;lebre comentarista de radio, inevitablemente le cont&#233; la historia. Se ri&#243; mientras dec&#237;a:-De mi t&#237;o Baldomero, espero cualquier cosa, pero si se puso a tus &#243;rdenes, ah&#237; seguir&#225;, porque no volvi&#243; a casarse.&lt;/p&gt;</summary>
    <content type="html">&lt;p&gt;&lt;img src="http://soledadfelloza.com/la-caja/wp-content/uploads/2010/01/howard509.jpg" onload="resizeImage( this )" alt="" /&gt;&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;Me encantan los recuerdos que asaltan sin ton ni son. Me gusta ver un trozo de tela en medio del gent&#237;o y sentir el clic de mi cerebro.&lt;br /&gt;
Da igual si la historia sucedi&#243; en la misma calle o en mundos diferentes, los recuerdos tienen un hilo invisible que los ata a otra circunstancia en cualquier lugar del mundo. Algunos le llaman azar, los peripat&#233;ticos, destino, los sin suerte, esperanza.&lt;br /&gt;
Cierta vez que el dolor me destroz&#243; el h&#237;gado y tuve que llorar mas de lo que cre&#237;a, encauc&#233; mis penas, como suelo hacerlo, escribiendo.&lt;br /&gt;
En mis 15 a&#241;os latinoam&#233;ricanos no hab&#237;a correos electr&#243;nicos (ni computadoras) solo un anuncio de revista semanal que brindaba una &amp;#8220;Alianza para los amigos&amp;#8221;.&lt;br /&gt;
Alli dej&#233; mi botella en el mar, mis letras llenas de dolor que contaban la injusta muerte de mi amiga del alma en un est&#250;pido accidente de tr&#225;fico.&lt;br /&gt;
A poco el cartero comenz&#243; a dejar en mi puerta, decenas de sobres, casi todos chicos y chicas de mi edad, algunos mormones, un novelista y un misterio.&lt;br /&gt;
Con algunos de esos chicos me escrib&#237; durante a&#241;os y con uno de ellos mantengo amistad, aun hoy, a los mormones ni les contest&#233; y con el novelista me perd&#237; en los laberintos de sus textos oscuros y siniestros. Ten&#237;a un estilo &lt;a href="http://es.wikipedia.org/wiki/Juan_Jos%C3%A9_Morosoli" target="_blank"&gt;morosoliano&lt;/a&gt;, angustiante, solo escrib&#237;a a mano y sus sobres eran gordos, repletos de hojas de cuaderno, llenos de letra menuda de l&#225;piz negro. Escuchaba mis sugerencias, reescrib&#237;a y me volv&#237;a a mandar una y otra vez historias tremendas, suelo contar una de ellas en las sesiones de adolescentes descre&#237;dos a la hora del miedo y los dejo en silencio.&lt;br /&gt;
El final de &#233;sta historia ya lo contar&#233; en su d&#237;a.&lt;br /&gt;
Porque la que me vino a la cabeza, fue la que comenz&#243; el d&#237;a que me lleg&#243; un sobre alargado, de papel grueso y caligraf&#237;a contundente.&lt;br /&gt;
Dentro, hoja de las de carta, nada de cuadernos recortados o folios de oficina. Margen rojo. Fecha a la derecha, encabezado a la izquierda:&lt;br /&gt;
&lt;em&gt;&amp;#8220;Mi querida amiga (parece que aun leo) aunque soy algunos a&#241;os mayor que usted, las circunstancias que atraviesa, me son totalmente conocidas. Leer su mensaje en la revista y querer ser de entre sus preciados el primero, ha sido todo uno.&lt;br /&gt;
Veo que es usted del signo de escorpio y siendo yo de acuario, el cruce de nuestros caminos solo puede estar protegido por buenas estrellas&amp;#8221;&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;
Segu&#237;an una serie de frases sobre generalidades que no me permit&#237;an ubicar en ningun sitio a quien me escrib&#237;a.Dos carillas de letra hermosa, de caligraf&#237;a de colegio bueno, hilaban una serie de frases de construcci&#243;n perfecta y de informaci&#243;n nula. El final de la carta era de cine: -A sus pies esperando respuesta. Baldomero Da Silveira.&lt;br /&gt;
Contest&#233; rauda y a vuelta de correos, junto con una carta donde se hablaba del tiempo, la vida y sus quehaceres, preguntas sobre historia y literatura y deseos de bonanza para mi se&#241;ora madre, ven&#237;a un cheque del banco rep&#250;blica por 100 pesos, para que no gastara en estampillas y le escribiera todas las veces que el coraz&#243;n me sangrara. (Un sello sal&#237;a 30 c&#233;ntimos)&lt;br /&gt;
Aun hoy recuerdo la mezcla de emoci&#243;n y miedo conque fui al banco a cobrar el primer cheque de mi vida.&lt;br /&gt;
Las cartas se sucedieron durante algunos meses.Intercambiamos t&#237;tulos de libros, gustos musicales, de cine, de arte.&lt;br /&gt;
Elogiaba mis conocimientos, me hablaba de la importancia del estudio, del futuro,etc,etc.&lt;br /&gt;
Evidentemente mas de una vez intent&#233; saber cuantos a&#241;os ten&#237;a, pero jam&#225;s me dio respuesta.Para que me imaginara como era, me dijo que se parec&#237;a a Leslie Howard&lt;br /&gt;
Cierto d&#237;a de primavera, est&#225;bamos en mi casa mi hermana y yo, limpiando y tonteando, cuando de repente llamaron a la puerta. Al abrir, qued&#233; de piedra.&lt;br /&gt;
Frente a mi hab&#237;a una versi&#243;n de Elliot Ness, aunque de era cuaternaria.&lt;br /&gt;
Traje negro a rayitas, sombrero, chaleco blanco hueso con una cadena de oro desde el bolsillo del pantal&#243;n al del chaleco.&lt;br /&gt;
Una cara sonrosada y dos ojos enormes, de un azul cielo, sobresal&#237;an, como huevos, mirando en distintas direcciones.&lt;br /&gt;
Detr&#225;s, en la calle reci&#233;n asfaltada, un coche de museo.&lt;br /&gt;
Su brazo izquierdo se perd&#237;a detr&#225;s de una gabardina impecablemente plegada, su mano derecha se transform&#243; en reverencia mientras sombrero y cabeza se me inclinaban y una voz saludaba:&lt;br /&gt;
-Baldomero da Silveira para lo que guste mandar!&lt;br /&gt;
Pregunt&#243; por mi madre, y cuando supo que estaba trabajando, pregunt&#243; por mi hermana, y solo cuando se cercior&#243; de que no estaba sola en casa, accedi&#243; a sentarse en los sof&#225;s de nuestro sal&#243;n.&lt;br /&gt;
No estaba bien que una se&#241;orita recibiera un hombre en casa, si estaba sola.&lt;br /&gt;
No pude evitar la risa, ese se&#241;or que yo ten&#237;a delante, para mi era cualquier cosa, menos un hombre.&lt;br /&gt;
Yo aun ten&#237;a la suerte de ser estupidamente j&#243;ven y sent&#237;a que cualquiera de mas de 25 era un viejo, asi que cuando a fuerza de insistir, logr&#233; saber que &amp;#8220;los algunos a&#241;os mas que usted&amp;#8221; eran 65, me qued&#233; helada, escuchando a &#233;ste se&#241;or que me promet&#237;a volver&#237;a a las tarde, cuando estuviera mi madre &amp;#8220;porque todo lo que se ven&#237;a era algo que deb&#237;a ser tratado con seriedad&amp;#8221;&lt;br /&gt;
Que me quedara tranquila, que ni bien nos cas&#225;ramos, sus propiedades en el campo, sus casas en la ciudad y en la capital y dem&#225;s bienes, estar&#237;an a mi nombre. Que no hab&#237;a de que preocuparse, porque ten&#237;a dos hermanas, una monja y otra ya fallecida, de la que hab&#237;a sobrinos con los que no hab&#237;a relaci&#243;n.&lt;br /&gt;
Evidentemente yo seguir&#237;a estudiando, y mi madre y mi hermana podr&#237;an irse a vivir con &amp;#8220;nosotros&amp;#8221;&lt;br /&gt;
Pero bueno, los detalles ya se hablar&#237;an.&lt;br /&gt;
Pidi&#243; permiso para besar mi mano y march&#243;.&lt;br /&gt;
Medio barrio corri&#243;  a mi casa.&lt;br /&gt;
Cuando mi madre lleg&#243;, intent&#233; explicar lo que suced&#237;a, pero el hombre estar&#237;a pastoreando su llegada, porque ni cinco minutos hab&#237;an pasado que la `puerta son&#243;.&lt;br /&gt;
Detr&#225;s de un ramo de claveles, estaba &#233;l y su descabellada (para nosotras) propuesta.&lt;br /&gt;
Mi madre cerr&#243; la puerta y solo pod&#237;amos escuchar palabras como &amp;#8220;viuda&amp;#8221;, &amp;#8220;respeto&amp;#8221;, &amp;#8220;tiempo&amp;#8221;, &amp;#8220;cuidados&amp;#8221;, se mezclaban con planes de cambio de vida, seguridad, cari&#241;o.&lt;br /&gt;
Siempre me he preguntado por el or&#237;gen del extra&#241;o humor que tengo, pero al recordar la respuesta de mi madre, tengo atisbos:&lt;br /&gt;
-Usted quiere casar con mi hija? De &#233;sta familia, con la &#250;nica que ir&#237;a mas o menos bien, es con la abuela!&lt;br /&gt;
Y le sac&#243; con cajas destempladas.&lt;br /&gt;
A poco recib&#237; una carta breve, en la que me dec&#237;a con su sempiterna caligraf&#237;a, que era una pena que unos pocos a&#241;os separaran a dos almas que tanto ten&#237;an que hablar. Me hizo prometer (algo que no cumpl&#237;) que si un d&#237;a necesitaba algo le buscar&#237;a.&lt;br /&gt;
Muchos a&#241;os despu&#233;s, cuando andaba con la selecci&#243;n uruguaya de futbol por el mundo (eso es otra historia), conoc&#237;  a uno de sus sobrinos, c&#233;lebre comentarista de radio, inevitablemente le cont&#233; la historia. Se ri&#243; mientras dec&#237;a:-De mi t&#237;o Baldomero, espero cualquier cosa, pero si se puso a tus &#243;rdenes, ah&#237; seguir&#225;, porque no volvi&#243; a casarse.&lt;/p&gt;
&lt;p&gt;No se que es de &#233;l hoy en d&#237;a, si es que es.Solo que al dar la vuelta en una calle, me tropec&#233; con un traje negro a rayas y el reflejo de una cadena de reloj y fue inevitable el recuerdo.&lt;br /&gt;
Aun hoy cuando vuelvo al barrio, alguan de las vecinas bromea, con el d&#237;a &amp;#8220;que pude salir de pobre y fui boba&amp;#8221;. O lo que ellas creen, que al fin y al cabo, no importa.&lt;/p&gt;</content>
    <source>
      <id>http://soledadfelloza.com/la-caja/?p=2523</id>
      <link href="http://soledadfelloza.com/la-caja/?p=2523" rel="alternate"/>
      <title>Pa&#8217; lo que guste mandar</title>
      <updated>2010-01-26T00:02:19+00:00</updated>
    </source>
  </entry>
</feed>
