Planetaki Planet Equipos de Normalización e Dinamización Lingüística

Robert Duif: “Díxenlle a Joan Baez que era o momento ideal para volver cantar en galego”

2010-03-22T00:59:39+00:00

A nova no Xornal:

Robert Duif axudou a cantora norteamericana a memorizar o poema de Rosalía de Castro que interpretou en Vigo o pasado 5 de marzo. Xa o fixera en 1983, no primeiro recital de Joan Baez en Galicia

“Xúroche que eu non tiven nada que ver, foi cousa súa”. O conselleiro de Cultura, escoltado por Corina Porro, parecía tan sorprendido coma os demais polo que acababa de presenciar. Foi o pasado 5 de marzo no teatro Caixanova, en Vigo. Tras interpretar ‘Suzanne’, de Leonard Cohen, os músicos deixaron soa a Joan Baez no centro do escenario coa súa guitarra, un atril e mil devotos roendo en silencio. Ventábase algo especial e algo especial aconteceu. A norteamericana rompeu a cantar ‘Adiós ríos, adiós fontes’, o poema de Rosalía, e moitas outras voces a seguiron dende o patio de butacas até o palco máis inhóspito do teatro. Non tería algo que ver a Xunta, sendo o concerto unha iniciativa do Xacobeo? Talvez unha chiscadela, un xesto dun Goberno acusado de ser hostil ao galego? Roberto Varela desmentiuno decontado, e dicía a verdade. A culpa desta vez non fora súa. O culpábel chámase Robert Duif.

Xa o advertira un dos que traballaban na produción do concerto mentres vixiaba o autobús da xira, aparcado nunha rúa desfigurada polas obras que os vigueses teiman en chamar Policarpo Sanz: “Creo que ten un amigo americano que vive aquí, porque está informadísima de todo o que está a pasar co galego. Mesmo preguntou quen era quen antes de recibir as autoridades no camerino”. O testemuño era certo, non preciso. O amigo americano existe, mais non é tal. Americano si, de Nova York, xeira de 1950, pero Duif non é exactamente amigo. “Ex intérprete, se acaso”.

Joan Baez e este neoiorquino de apelido holandés –significa “pomba”–, profesor asociado na Universidade de Vigo e catedrático da Escola Oficial de Idiomas, coñecéronse hai case vinte e sete anos. Duif estabelecérase en Galicia en 1978, onde traballaba como intérprete de maneira esporádica, e a matriarca da canción protesta visitaba por primeira vez o país. O alcalde, Manoel Soto, entón no PSOE, contratáraos aos dous: a ela, para cantar no pavillón das Travesas na xornada de reflexión das municipais de 1983, un 7 de maio; a el, para que non se despegase da norteamericana durante os dous días que ía estar aloxada na cidade.

Duif debía ocuparse dos actos públicos e dos xornalistas, máis interesados no caché da artista ou no mercedes que pedira para moverse por Vigo ca nas circunstancias políticas que arrodeaban o concerto. Do repertorio, a Robert ninguén lle dixera nada. “Foi ela quen quixo cantar algo en galego, eu limiteime a deixarlle o disco de Amancio Prada”. Joan Baez escoitou Rosalía de Castro, o traballo que o leonés lle dedicou á poeta en 1975, e acabou escollendo dúas cancións para cantar nas Travesas: ‘Adiós ríos, adiós fontes’ e outra que o profesor xa non recorda.

O seu compatriota axudouna a entender os textos e pronunciar os ditongos máis espiñentos. Explicoulle quen era Rosalía e por que escribira nese galego xa “antigo” na súa época. “Foi doado, porque ela estaba familizarizada co castelán e o portugués. De feito, aprendeuno todo nunha noite”. Duif empezou o traballo pero non o puido acabar. O último repaso deuno a cantante no seu hotel axudado pola muller do intérprete, “que é galega e canta moito mellor”. A el tocáballe termar do fillo, un cativo de apenas seis meses, e da súa avoa, que cruzara o Atlántico para coñecer a criatura.

Durante vinte e sete anos, Robert Duif non volveu falar con Joan Baez, agás a través dun alumno que viaxou a California. Até o pasado mes de febreiro. “Souben que ía volver por aquí e tratei de contactar con ela a través da súa xente. Contestoume cun correo dende Austria: quería verme. Cando chegou a Vigo, comenteille que era o momento ideal para cantar de novo en galego. Expliqueille cal é a situación actual, o que está a pasar coa lingua. De feito, esa foi a miña única motivación. Non teño fotos nin discos asinados. Non son nada mitómano”.

Joan Baez aceptou “encantada” o convite, pero quería unha canción con menos texto que ‘Adiós ríos, adiós fontes’, máis doada de recordar. Ten 69 anos e conserva mellor a voz que a memoria. En Vigo, de feito, o público tivo que botarlle unha man coa letra de ‘La llorona’. Primeiro pensaron en traducir ‘No nos moverán’, pero era “problemático”, e ‘Negra sombra’, unha das adaptacións de Rosalía que máis lle gustan á norteamericana, tanto na versión de Amancio Prada coma na de Luz Casal, resultaba “demasiado lenta” para o repertorio. Ao final, optaron por repasar de novo a mesma canción que cantara nas Travesas vinte e sete anos atrás.

“DEDICADA A CORINA PORRO"

“Pensei que non se ía atrever a cantala, pero ao final caeu”, confesa Duif satisfeito. “Para min, esa canción estaba dedicada a persoas como Corina Porro, a ex alcaldesa de Vigo. A cultura galega é coma as demais, non hai por que tratala con desprezo”. Joan Baez, polo que conta o seu ex intérprete –agora cómplice–, amosouse especialmente comprensiva. Talvez tivese algo que ver a súa escasa confianza nos políticos do Partido Popular, que expresou antes de atendelos nos camerinos. “É pacifista e non esquece que Aznar nos meteu na guerra de Iraq”.

A sensibilidade que amosou con Rosalía repítese alí onde Joan Baez ten un concerto. Combina temas de Cohen ou Dylan con cancións tiradas do seu repertorio dos anos sesenta, como ‘El preso número nueve’ ou ‘Gracias a la vida’, pero sempre procura facerlle un xesto, ou varios, á cultura que a acolle. En Vigo saudou cun “boas noites”, cantou a Rosalía e despediuse repartindo “bicos” para o público que ateigaba o teatro. En Portugal, seguinte parada na xira, cantou ‘Grândola, Vila Morena’, de José Afonso, por primeira vez na súa vida. O público quedou impresionado. Non sabían que tivese unha canción tan importante para o país no seu repertorio. Non a tiña. Aprendeulla uns días antes o fillo dun neoiorquino e unha galega que ten apelido holandés.

Este é o momento:

Día da Poesía

2010-03-22T00:59:39+00:00

Co gallo da celebración do Día da Poesía e como este ano adícase o Día das Letras Galegas a Uxío Noveneyra, poñemos este vídeo onde Emilio Cao musicaliza un poema do poeta do Courel.

Vía Biblioafonso

Ademais, este poema de Carballo Calero:

Vía

Día Internacional do Síndrome de Down

2010-03-21T22:55:54+00:00

Hoxe, ademais do Día Mundial da Poesía, tamén é o Día Internacional do Síndrome de Down. A data non é casual, xa que hoxe é o 21-3, o que lembra a triplicación do cromosoma 21.

"Podería ser a túa vida" é o título da campaña española deste ano: un spot elaborado por alumnado de Xornalismo da Universidade Complutense de Madrid.

21 Marzo 09 DíA Mundial Del SíNdrome De Down

View more presentations from Roberto Gutiérrez Herrero.

21 DE MARZO, DÍA MUNDIAl DA POESÍA

2010-03-21T22:29:38+00:00

Na medianoite deste 21 de marzo (concretamente ás 00.07) rematou o inverno e deu comezo a primavera. O equinocio dá paso á estación na que as prantas volven florecer, o tempo é máis cálido, e os días medran até o solsticio, a noite de San Xoán. Un día tan especial foi o escollido pola UNESCO, no ano 2000, para celebrar o Día Mundial da Poesía. O 'World Poetry Day' é celebrado por todas as nacións do planeta. En Galiza, Compostela converteuse tamén, no 2001 e por iniciativa do PEN Clube de Galicia e o patrocinio da UNESCO, nunha das capitais mundiais da poesía...

PREGUNTÓN DO LUNS 22

2010-03-21T21:41:05+00:00

Xoga co Bádminton

2010-03-22T00:47:38+00:00

21 de marzo, DÍA DA POESÍA.

2010-03-21T21:46:31+00:00

MARÍA SILENCIO

Cabeleira de chuvia, ollos de néboa.
María Silencio, esfarrapada, á espreita.

Sempre agardando, pola noite, as barcas.
A túa anguria fala con olladas.

María Nocturna: no peirán ¿que esperas?
¿polo día non vives?
¿Naces cada solpor? ¿Cais de primeira estrela?

María Silencio, sempre dura e muda...
¿Cal é a barca que agardas?

Das fontes dos teus ollos
flúen ríos de sono.
Pero ti sempre dura e desvelada,
batida polo vento, no peirán...

María Silencio, eu roubaría
no ceu
a estrela de mel,
na agua
a estrela de prata,
pra che mercar a fala.

Se queres ulir flores,
dareiche a flor da lúa.

María do Mar, ¿que barca agardas?

¿Queres o sol, carne de lúa fría?

O sol é un porco-espiño disfrazado.
No mar agora, ourizo de mar, dorme.

Pescado pola cana do abrente,
dareicho eu, raiolante e mollado.

¡María Silencio, Voz Dormida: fala!

¿A que afogado esperas,
María da Sombriza Espranza?

María Silencio, ¿agardas a túa voz?
¿As ondas do mar levado roubároncha?

De chuvia e vento vestida,
María Silencio, calada...

Carvalho Calero, Ricardo (1980) Pretérito Imperfeito (1927-1961)

Os directores rexeitan tamén o "Avance do Decreto"

2010-03-21T21:11:47+00:00

Os directores tamén rexeitan o avance do decreto do galego.

ADVIRTEN DUN 'FOCO DE TENSIÓNS'

A Federación Galega de Asociacións de Directivos de Colexios de Ensino Público (Fegadicep) vén de amosar o seu descontento co anteproxecto do decreto do galego presentado pola Xunta.

A federación de directores rexeitan nun comunicado o anteproxecto do decreto que regula o uso e promoción do galego no ensino. Os directivos

TRABALLAMOS O XORNAL.

2010-03-21T21:41:05+00:00

Os xornais son o principal medio de comunicación social impresa. A súa función máis importante é a de informar. Os contidos dun xornal aparecen en seccións dependendo do tema a tratar.

Nós estivemos a traballar as partes do xornal e fixemos un. Traballamos a portada e as distintas seccións: o tempo, os deportes, a sociedade, as noticias de Ares...

Mirade, aquí tedes como nos quedou. Ah!, fixémolo Laura, Andrea, Lucía, Ainhoa e Elisa.

Día da poesía

2010-03-21T22:55:54+00:00

Hoxe é o Día Mundial da Poesía.

Un percorrido por algúns habituais déixannos cousas tan interesantes como estas:

Poesía nipona contemporánea en pdf

Torneo de Poesía Blogs.

Desde Biblos estes motivos para Ler Poesía:

Nas Bibles Galegas:

Biblioteca do IES Poeta Díaz Castro de Guitiriz: poetas matemáticas.
No CEP Cespón: Pomas do mar.
En Coleteca, algunhas recomendacións.
En Raioteca, muller e poesía.
Glogster de Miguel Hernández en O Recanto de Mik.
Poemas e outros recursos na Biblioteca Mestres Goldar.
Caligramas dos nenos do CEIP Alexandre Bóveda.
Poemas para peques do cole de Quintela.
Poesía no IES San Paio. E no seu blogue.
Circuíto poético no IES Lamas de Castelo de Carnota.
Poemas con piruleta en LecTuro LiteraTuro.
Poemas das pequenas cousas en As Pontes.

Adelia lémbranos este fragmento: pedir esmola a cambio de poesía:

Xavier Blanco

2010-03-21T20:08:38+00:00

Esta semana poderemos visitar o Museo etnográfico de Instrumentos Musicais tradicionais de Moaña, ou Aula de catalogación de Instrumentos tradicionais como lle gusta chamala ao seu artífice o mestre gaiteiro, investigador e luthier Xavier Blanco.
Este estudioso da música tradicional moañesa leva recollido varios centos de instrumentos , investigando os orixes da nosa música,a chamada música de raíz.
Para coñecer un pouco a súa obra podedes lembrar o programa "ALALÁ" da TVG:

Bilingüismo amable

2010-03-22T01:11:33+00:00

Velaí está unha das caras do bilingüismo amable.
Hai algúns días Manola López Besteiro, quen fora responsable de educación do seu partido, o PP no parlamento autonómico, a ex-conselleira de familia e actual inspectora educativa en Lugo, obrigou moi amablemente a unha mestra a que, sen que se saiba, fixera unha excepción cunha alumna para que lle permitira obxectar do galego.
Non temos a outra cara do bilingüismo amable, a da nai que lle enviou un burofax a esta amable inspectora, á dirección do colexio privado concertado ao que acude a súa filla e á profesora que lle imparte clase. E moi amablemente o amable burofax acusaba á profesora de coaccionar á filla da amable nai que o enviou. E moi amablemente exixía o burofax que se lle respetara o amable dereito constitucional a falar en amable castelán, facer os exames en amable castelán, e todo en amable castelán. Moi amablemente a amable nai acusaba á profesora de provocar na filla o odio ao galego.
Claro, a profesora non fixera caso da amable nai nun primeiro momento cando moi amablemente lle exixira que a súa filla empregase o amable castelán nas materias en galego. Así calquera lle colle odio a esa lingua... Algúns tanto a queren que a acaban afogando.

Os directores tamén rexeitan o decreto do galego

2010-03-21T23:40:36+00:00

ADVIRTEN DUN 'FOCO DE TENSIÓNS'

Redacción A NOSA TERRA

A Federación Galega de Asociacións de Directivos de Colexios de Ensino Público (Fegadicep) vén de amosar o seu descontento co anteproxecto do decreto do galego presentado pola Xunta.

A federación de directores rexeitan nun comunicado o anteproxecto do decreto que regula o uso e promoción do galego no ensino. Os directivos

O único aspecto positivo do decreto.

2010-03-21T17:58:40+00:00

O único aspecto positivo do decreto do galego consistía (témolo que redactar en pasado) en que introducía a realización dunhas probas de competencia de galego e castelán ao remate de Primaria e Secundaria. Se as probas estivesen ben deseñadas poderían dar lugar a unha avaliación sobre como se manexa o alumnado en galego e en castelán, e se o resultado é como todos sabemos que é, Anxo Lorenzo tamén o sabe, é cínico pero non tonto; se o resultado indica que o nível das competencias en galego está moi por debaixo das competencias en castelán, teriamos na man unha xustificación máis para levar adiante políticas de inmersión lingüística. Mais, xa o podemos ter ben clariño, Anxo Lorenzo di que esas probas non van servir para nada pois A Xunta non mudará o seu decreto se baixa o coñecemento do galego. Entón para que servirá ese aspecto lexislativo? para que todo o esforzo de realización das probas?

Eu teño unha resposta que entra dentro da lóxica de todo este proceso. En todo o asunto da política lingüística deste goberno hai unha exposición continua aos medios, un intento de facer ver que o galego é un problema, que o galego é imposición, que o galego é monolingüismo empobrecedor, que o galego limita. Para divulgar estas mentiras e facer que callen na poboación precísase unha propaganda goebbeliana sistemática e continuada. Comenzouse polo funesto capítulo das enquisas, continuouse cos anuncios de presentación do decreto á RAG e ao CCG (total para o caso que lles fixeron), anuncios de presentación do decreto, presentación pública do decreto, rolda de contactos con pais, sindicatos, partidos, asociacións,...(total para o caso que lles fixeron). Anuncios de presentación do anteproxecto, presentación do anteproxecto, roldas de prensa, mesas sectoriais mediáticas, ... e no seu día, presentación do decreto, e despois presentación das ordes de desenvolvemento do decreto, e despois presentación dos documentos de consulta ás familias, e despois que? Pois veña coas probas, e presentación das probas, e rolda de prensa das probas, e presentación de resultados das probas. Aquí, un aparte sobre este punto. Alguén sabe dos resultados da consulta aos pais de xuño do ano pasado? Nin hai datos, nin os haberá. Galiña será, pero chéirame a can. Entón xa sabemos que vai pasar cos resultados das probas de competencia nas linguas, o que eles queiran para seguir a acompañar a campaña de desprezo ao galego, de identificación da nosa lingua con todo o negativo. En cada rolda de prensa, en cada presentación, identificamos galego con imposición, e explicamos que o importante é que o castelán teña asegurado, por duplicado, a súa presenza esmagadora en todos os ámbitos.

E todo isto faino un señor, Anxo Lorenzo, que, cando era alguén, facía presentacións con indicacións de política lingüística como a que deixamos aquí: falar e negociar moito fóra do alcance mediático.

Xusto o que estás a facer.

A Xunta non mudará o seu decreto se baixa o coñecemento do galego

2010-03-21T23:40:36+00:00

O secretario de Política Lingüística cre que a

Revista das Letras

2010-03-21T23:40:36+00:00

SUPLEMENTO DE GALICIA HOXE

MANUEL RIVAS: Galicia e o 'buraco in progress'

2010-03-21T23:40:36+00:00

El País 19/03/2010

Se tivese que escoller agora dúas viñetas de Castelao, unha sería a do gato cínico que recita a Bécquer: "Volverán las oscuras golondrinas en su balcón los nidos a colgar... Pero aquela que papei o ano pasado, esa non volverá." E a outra? A outra é aquela na que aparecen unha nai e un meniño e a muller pregunta: "Por que non queres ir á escola?" E o rapaciño di: "Porque sempre me preguntan o que non sei".

Cómpre a liberdade de circulación na estrada: esquerda ou dereita por votación dos condutores

Son dúas pequenas obras mestras de humor e humanidade que refulxen en todo tempo. E que deberían terse proxectado en power point no Parlamento autónomo mentres se debatía o "estado da nación".

O gato paródico ten hoxe o seu correspondente no cinismo político. Verbo do modelo lingüístico no ensino, o gato do Goberno papou unha boa andoriña e esa xa non volverá. A andoriña papada pódese ver como unha alegoría do que era un consenso básico laboriosamente construído. E perdido de golpe. O verdadeiro anarquismo quería ser a "máxima expresión de orde". En cambio, a anarco-dereita medra co caos.

Tamén a outra viñeta preséntase hoxe cun alto sentido paródico. Se falamos de "liberdade de escolla" ao xeito pueril e irresponsábel en que o emprega a neo-dereita, a primeira liberdade debería ser a que reclama o neno: a de ir ou non ir á escola. O rapaz desa viñeta é un pícaro entrañábel. Aí está a refinada intelixencia e a vontade de estilo popular. No decreto que o Goberno teima en aprobar, podemos ver o reverso caricaturesco desta viñeta. A desvalorización da función docente e a invitación a exercer "a liberdade de non saber". Agora o pícaro pode ir á escola tranquilo, coñecedor de que o seu "dereito a non saber" está por riba dos deberes escolares, e que o seu "non querer saber" está avaliado polos que mandan e por un fato de pais fronte aos sospeitosos valedores da función docente.

Non hai en todo o orbe mundial un decreto máis marxista. Por suposto estou a falar do que ocorre no disparatado Camarote dos Irmáns Marx. Podería darse a circunstanciamatemática, e non é broma, de que o voto dun só pai inclinase o modelo lingüístico dunha escola infantil perante catro anos. E en primaria e secundaria, tal como está feito este decreto, pode darse con toda normalidade este diálogo entre profesor e alumno.

-Desculpe por molestalo, prezado alumno, mais agradecería inmenso que vostede teña a amabilidade de responder a esta miña pregunta en galego xa que estamos en clase de Coñecemento do Medio. Podería dicirme, por favor, un nome en galego deste insecto coleóptero de nome científico Lampyris nocticula e en castelán coñecido comoluciérnaga?

-Ni entiendo lo que dices ni entiendo por que me preguntas lo que no sé. A mi no me vas a practicar tú la inmersión y hay un decreto que dice que en el aula puedo hablar la lengua que me sale de los huevos y escribir los exámenes en la que me salga de los cojones. Paso de ti, tío.

-Paso-de-ti. Magnífico! Xa temos un novo nome para o vagalume. Lucecú, vella, lucerna, corcoño... e Paso-de-ti!

A trapallada ten a súa propia lei, moi semellante á da gravidade. Ou perseveras na trapallada ou saes decididamente da trapallada. Non hai xeito de saír da trapallada tentando convertela en media trapallada, pois o que resulta é que media trapallada equivale ao final a trapallada e media.

Isto é o que está a pasar con este decreto sobre a lingua no ensino. E o encirrado debate vén ser unha grande metáfora do que está a pasar neste país.

Durante meses estiveron dándolle voltas á agulla de marear polos famosos tres terzos. Algúns avisamos que era unha trapallada, e ademais unha trapallada inviábel. Mais todos tivemos que andar nesa nora, a dar voltas como os cabaliños dun carrusel de feira. Agora, de súpeto, esquécese a xenial ocorrencia dos tres terzos e lánzase un discurso de recambio: o do presunto equilibrio. Que pasou co inglés? Outra "andoriña" no papo? Pois pasou que se xogaba de farol, o caso é que viraramos na nora, que viviramos na miraxe, mentres na realidade se estaban a recortar os orzamentos das escolas oficiais de idiomas en toda Galicia. En aparencia, hai correccións. Mais non son por vontade propia, autocrítica ou procura do consenso. É o test da realidade o que vai corrixindo o absurdo. Pero, claro, a realidade non dá feito con tanto absurdo. Quere que lle boten unha man. Por exemplo, o absurdo xira agora arredor de dous eixos que se asentan na falsidade: o das materias "troncais" e o poder determinante dos pais. No currículo educativo non existen materias "troncais". Non hai materias de primeira e outras de segunda. É un disparate! En que criterios pedagóxicos se fundamenta a decisión de que todos os estudantes de Galicia teñan que aprender á forza matemáticas en castelán?

¿E que dicir do poder discrecional dunha parte dos proxenitores para decidir sobre o ser ou non ser dunha lingua que é patrimonio común? Neste país, todos pagamos o ensino público (e o privado concertado!), é dicir, todos somos pais e nais. Mesmo o presidente e os conselleiros que non teñen fillos, tamén eles, nunha sociedade democrática, tamén eles son pais e nais. Non, non é a liberdade o que se instaura, senón o caos. Non é a cordialidade o que se implanta, senón a rifa permanente. Non sei se viñamos dun "bilingüismo cordial", mais si dunha "tranquilidade relacional" que agora pode estoupar. Dise que había un compromiso electoral, mais nunca se especificou o contido da reforma. E aínda que para afagar orellas fanáticas se fixese algunha promesa, o gobernante ten a obriga de revisala cando esa promesa vai contra o espírito do Estatuto, da Constitución e da Carta Europea das Linguas.

E se non se fai así, se non se volve á sensatez dun gran consenso lingüístico, que garanta a protección do galego, o que cómpre é espallar o modelo Camarote dos Irmáns Marx a todos os eidos da sociedade. Que se decrete a "liberdade" de pagar impostos, taxas e multas. A "liberdade" de circulación automobilística a esquerda ou dereita por votación dos condutores en cada estrada e cada catro anos. Que os clientes das caixas de aforro teñan dereito a votar en urnas e sucursal a sucursal (que menos!) se apoian ou non unha fusión. E que, dunha vez por todas, decidamos en votación se na catedral de Compostela está enterrado o apóstolo Santiago ou o herexe Prisciliano.

A educación é o núcleo de abastecemento de esperanza dun país. O que se fixo perante un ano enteiro non só foi perder o tempo senón espallar en todo o corpo docente, en mestres e profesores, a síndrome do burn-out, o queime, o chamado "infarto da alma". A relación dun bo gobernante co seu país debería semellarse a do artista coa súa obra. Velo como un work in progress. Unha obra aberta. Mais a forma que agora mesmo ten o país é a dun buraco in progress. Aborrecían a "inmersión" e, mira por onde, estamos todos mergullados nun Camarote absurdo, ocupados en facer buracos no baleiro.

Un vídeo presenta a cativos e cativas "Orgullosos do Galego"

2010-03-21T23:40:36+00:00

Galicia Nación - 18 de Marzo do 2010

O Ceip de Oroso vén de colgar no Youtube un vídeo que amosa a varias alumnas e alumnos "Orgullosos do Galego". Unha iniciativa do obradoiro "O recuncho da fala" convertiuse nun "sentimento de orgullo polo noso idioma, o galego" visíbel na rede.

Do obradoiro "O recuncho da fala" saiu un novo proxecto na rede. Desta volta, varias cativas e cativos de infantil do CEIP Sigüeiro participan nun vídeo no que se amosan "Orgullosos do galego". Falamos con Manel Rives, mestre do centro e persoa que se encargou da parte audiovisual deste traballo. Ademais, e como se pode ver na propia páxina do centro, a dita obra audiovisual amosa un"sentimento de orgullo polo noso idioma, o galego".

"Non pretendemos que chegue a Murcia nin a Nova Iorq", dixo o mestre, senón que neste centro queren expresarse na nosa lingua e defendela ao mesmo tempo. Ademais, o docente tamén nos fixo saber que "vendo a situación" do galego hoxendía lles pareceu oportuna a iniciativa.

Neste centro coruñés levan arredor de catro anos matendo un portal propio -aínda que aloxado na web da Xunta- "traballando coas novas tecnoloxías", un portal que emprega o galego para falar das actividades do centro. Tal e como explicou Manel Rives, desde esta web apoiaron a campaña en defensa do galego posta en marcha polo obradoiro anteriormente citado e de aí o resultado que hoxe se podía ver tamén na canle Youtube, ademais de no propio portal.

DNI contra o galego

2010-03-21T17:58:40+00:00

O portavoz do BNG no Congreso dos Deputados, Francisco Jorquera, denunciou que O galego non existe nas campañas sobre o carné electrónico, e así o podemos comprobar sen máis que ir á web do dni electrónico. Este non é máis que un dos múltiples casos no que o galego está desaparecido dos organismos oficiais, no entanto, o Faro de Vigo anda a se queixar de que as webs da Xunta veñen en galego. Podemos se temos que continuar na xeira normalizadora coa axuda de medios de comunicación como este, aviados estamos. A ninguén lle pode estrañar que o uso do galego por este medio ande por cifras tan altas como o 1,36%.
Para que o atentado resulte completo, e queredes facer uso dos servizos do DNI electrónico, podedes acudir a informarvos a lugares como La Coruña ou Orense.

Acusación

2010-03-21T15:47:25+00:00

Que mellor xeito de celebrar o Día da Poesía que lendo poesía?
Hoxe devorei este libro, Acusación, de Xiana Arias Rego. Un poemario sobre o eu, o eu como destino ou como desatino, a infancia pasada, o desexo de fuxir (cara a onde?), o desconcerto, en fin, que todo o abrangue e todo o percorre. Acusar é renunciar, acusar para falar de dor, de rabia, de incertidume:

VOUME,
quero volver.
Estou sempre
no lugar seguinte.
Cando me deito
quero volverme erguer.
Cando me ergo
quero volverme deitar.

de lingua, de palabra, do colectivo e do individual, de violencia...:

Quen foi a primeira en chorar?
A primeira en cortar a lingua?
Os gatos escapan,
perdemos o avión.
O autobús pasa cada vinte minutos.
Soubémolo polos ollos.
O verdadeiro teatro.
O que hai despois de comprender
e non transformar.
Soubémolo polas mans.

Xornal gratuito Galego: "De Luns a Venres"

2010-03-21T13:11:56+00:00

LV: "De Luns a Venres" é o primeiro xornal gratuíto galego. Podemos atopalo nas principais cidades da comunidade ou na rede onde mesmo podemos descargalo.

Preme na imaxe para acceder ao xornal.

"O decreto responde ao sentir maioritario da sociedade, que quere equilibrio entre o galego e o castelán", afirma Anxo Lorenzo

2010-03-21T13:55:09+00:00

21 / 03 / 2010

22 DE MARZO, DÍA MUNDIAL DA POESÍA

2010-03-21T13:11:33+00:00

O Centro PEN de Galicia e o Consello da Cultura Galega organizan o luns 22 de marzo ás 20:00 h. no Centro Social Caixanova, na Praza de Cervantes (Santiago de Compostela) a Celebración Mundial da Poesía 2010 (World Poetry Day). Nesta ocasión, recitarán Luisa Castro, Federica D

Non á violencia contra as mulleres (CXXXVIII)

2010-03-21T09:15:36+00:00

Nova campaña do Ministerio de Igualdade do goberno español: Tarxeta vermella ao maltratador.
Un símil afortunado???

Un decreto que se contralexisla

2010-03-21T04:57:19+00:00

por Xabier P. Docampo, no Xornal de Galicia

Imos ver. Os nosos gobernantes e os que os apoian espernexan cando algúns os alcumamos inimigos do galego ou glotocidas que lexislan para acadar a súa desaparición, cando menos, nalgúns ambientes sociais. E farían ben en se ofenderen se isto non fose algo que se pode demostrar sen dificultade. E a iso vou dedicar este espazo. Calquera o poderá entender, e se non é certo o que digo, desafío o señor conselleiro de Educación ou o señor presidente a que demostren o contrario.
Vexamos. Acaba de se facer público o chamado “Decreto para o plurilingüismo”, e no Capítulo III, dise:
“Artigo 4.- Principios. Os principios a partir dos que se elabora este decreto son os seguintes: 1. Garantía da adquisición dunha competencia semellante nas dúas linguas oficiais de Galicia”.
Para iso é para o que se fai o decreto e para o que se establece unha distribución das materias por linguas vehiculares, galego unhas, castelán outras. Pero no mesmo capítulo e no seu artigo 12, inclúen este punto:
“3. En todas as áreas, materias ou módulos, agás nas sinaladas no parágrafo anterior (Lingua castelá e Lingua galega) e nas materias de lingua(s) estranxeira(s), o alumnado poderá utilizar nas manifestacións oral e escrita a lingua oficial da súa preferencia. Non obstante o anterior, procurarase que o alumnado utilice a lingua en que se imparte a área, materia ou módulo.”
O que fai totalmente inútil o uso dunha lingua como vehicular na materia para o fin que se di perseguir, que era o de conseguir que os alumnos e alumnas teñan en galego unha competencia lingüística semellante á do castelán. Haberá unhas materias que se explicarán en galego, pero o alumnado non terá que facer uso oral nin escrito, se non quere, desa lingua (“procurarase” ten ben pouco valor normativo), e mesmo poderá ter os seus libros de texto en castelán. Por tanto, nada fará, nin falar nin ler nin escribir, para chegar a esa competencia. A non ser que a adquira por ciencia infusa. Vemos pois como o mesmo decreto lexisla en contra do que di, porque, se por un lado se poñen medidas para acadar esa competencia, por outro establece os mecanismos persoais para que se poidan incumprir legalmente esas medidas. Ao final o único que practicará o idioma no que se dá a materia será o profesorado, que se supón que xa non lle fai falla.
Sabemos ben que en realidade este decreto está feito para que os fillos e as fillas de certas familias galegófobas, os negacionistas aos que os nosos gobernantes entregaron a súa alma, non teñan nunca contacto coa lingua galega máis aló dun cativo coñecemento da súa gramática e da historia da súa literatura. Os que nos gobernan están presos dun neocentralismo que aborrece calquera diferenza e quere impoñer a uniformidade no Estado español.
Por iso eu afirmo que o señor conselleiro de Educación e, principalmente, o señor presidente da Xunta son dous declarados inimigos da lingua propia de Galicia. Isto non é máis que unha actuación inmoral de engano, de mentira, de proceder falsario. Saben que hai trampa, vémola todos, eles tamén. Saben que non ten sentido facer un decreto para meter dentro a posibilidade de incumprilo. Saben que os tribunais deixaron ben clara a improcedencia de reclamar para os alumnos a liberdade de usar nas aulas de forma oral e escrita a lingua da súa preferencia.
Coñecen perfectamente a sentenza 1084/2007 do TSXG e saben que o seu decreto será recorrido perante os tribunais, pero o seu cinismo chega a tal punto que non lles importa, só queren gañar tempo en facer dano ao galego, que eles identifican como o seu inimigo. Cando teñan que retirar ese apartado unha boa parte do dano estará feito.
Pódese advertir con claridade a malevolencia, no seu sentido etimolóxico –para seguir a moda de advertir en que sentido se usa cada palabra–, desta artimaña pensada co único obxecto de ir corroendo o futuro da nosa lingua. Como deixou escrito alguén, hai uns días, nun foro dos negacionistas, de facer do decreto o principio do final da normalización lingüística.