Planetaki Planet remexer

Unha aventura... entre mans

2012-02-11T00:16:39Z

NSPCC Handscape from No Hype Here on Vimeo.

unha anécdota valleinclanesca

2012-02-11T02:13:22Z

-O meu mellor amigo. El foi o que mo presentou. Os últimos anos de don Ramón foran un pequeno calvario. Estivemos con el no verán e morreu a primeiros de xaneiro. Máximo chamoume por teléfono a Barcelona e contoume que asistira ao enterro nos arredores da cidade. Seica veu unha carga de auga e deu en chover ás cuncas. E, cando a caixa xa estaba no foso, un dos asistentes protestou parque vira como lle colocaran un crucifixo dentro da caixa, algo que ía contra os desexos do escritor, e tiveran que a abrir para tirar a imaxe de Cristo. Ese mesmo home, que se prestou para o facer, esvarou e caeu sobre o corpo do defunto. Máximo estaba indignado con esa escena tan macabra e esperpéntica, propia dos libros de don Ramón

Transición

2012-02-10T16:02:15Z

Hoxe fixen a viaxe diaria a Forcarei moi ben acompañada por Fran Alonso e María Lado. E abofé que se me fixo ben curta! Foi un pracer escoitar algúns dos poemas deste libro de Fran Alonso, Transición, publicados pola editorial Franouren, nas súas voces. Un acerto que este CD acompañe o libro de poemas.
O certo é que non sei a quen lle debo agradecer o agasallo: moitas grazas polo envío!
Hai nalgúns poemas un contacto directo co seu último libro, Ninguén, ao igual que hai amor pola súa terra e a súa xente, a presenza constante de Vigo e os seus arredores, a denuncia da opresión e da inxustiza, a soidade do home na sociedade actual... e hai unha búsqueda poética. Creo que Fran Alonso preocúpase constantemente por ir cara adiante, por topar novas fórmulas para a súa escrita, para afastarse do que pode resultar obsoleto para achegar novos camiños polos que percorrer o camiño, un camiño que, coa súa lectura, permite ao lector avanzar con el ao seu carón.

A girafa come-fotos

2012-02-10T15:57:18Z

- Qual é o teu animal preferido?
- A girafa come fotos.
- E onde está?
- Nom sei.
- E que fotos come?
- Aquela foto.
- E onde está?
- Aqui, com as pitas e os gatos.
- E onde vive?
- Aqui. No monte.
- Por que come fotos?
- Porque é um animal que come fotos, nada mais.
- ...
- Nom come nenas.
-...
- Tamém há um lobo que come cojins.
- Por que come cojins?
- Tamém come mantas.
- Onde vive?
- Em África.
- A girafa come fotos como entrou na casa?
- Pola porta.
- Fala?
- Si.
- E que di?
- Di: Como te chamas?
- E que fotos lhe gusta mais?
- Aquela na que estás ti.
- ...
- Tamém come lápis.
- ...
- Tamém come livros.
- Que livros lhe gustam mais?
- Os que tenhem fotos.
- ...
- Sssshhh, nom fales. Fala baixinho.
- Por que?
- Porque está aquela vaca durmindo.
- Quando podemos falar normalmente?
- Quando esperte a vaca.
- ...
- A girafa caga fotos.
- E nada mais?
- Nada mais. Come fotos e caga fotos.

O galego na rede: gústanos (II)

2012-02-10T15:57:23Z

Segunda entrega na que respondo ao pedimento dos amigos de Irimia (blogue da asociación) que me solicitaban unha escolma de sitios web en galego de interese. O artigo sae publicado no número 848 (do 6 ao 26 de febreiro de 2012) deste veterana publicación.

Agardo propostas, que caeu moito peixe fóra da rede!

View this document on Scribd

O idioma ante un novo paradigma sociocultural

Na entrega anterior formulamos a necesidade de considerar a rede como un espazo que se debe conquistar para o idioma, mais non só como un ámbito de actuación máis da política lingüística coma outros (empresa, administración, medios, etc.), senón como unha oportunidade para a normalización lingüística. Isto é: no canto de preguntármonos se a súa presenza na internet reflicte a saúde da lingua na sociedade, afrontemos o reto de ver na rede unha plataforma para ir por diante da sociedade e tirando dos usos idiomáticos. Por que? Porque xa diciamos que as TIC lle conferen un valor engadido ao galego (prestixio, utilidade e visibilización). E máis que? Porque vivimos inseridos nunha sociedade en plena transformación na que a tecnoloxía dixital e as novas canles de comunicación invaden as moi variadas parcelas do noso cotián, até o punto de afectaren aos nosos hábitos sociais e culturais. Neste novo paradigma, a creación, a transmisión e o consumo do coñecemento e a información están mediatizados por unha infinidade de ferramentas e servizos que nos converteron en consumidores e produtores a un tempo nunha fase máis participativa e horizontal da rede.

Información en galego

No camiño da normalización é preciso atinxir todos os ámbitos, mais os medios sempre foron obxecto dunha atención especial pola súa relevancia social. Era e é preciso contarmos con medios informativos en lingua galega e se botamos a vista atrás, non moito, comprobamos que saímos dun bienio horribilis coa desaparición de medios de referencia, dixitais como Vieiros, ou en papel como Galicia Hoxe, A Nosa Terra ou A Peneira (con edicións tamén na rede). Mesmo nos vimos privados de medios que foron máis alá da raquítica porcentaxe en que usan o idioma as cabeceiras tradicionais. Foi o caso de Xornal de Galicia.

Como diciamos no número anterior, ante a falta dunha política lingüística para as TIC, e (engadimos) para os medios, xorden iniciativas que, partindo de proxectos de base social, abren camiños á pluralidade informativa e á lingua. Praza Pública naceu hai uns días pensada e deseñada para internet e para “evitar o silencio que encore a Galicia”. Canda este medio, a iniciativa Vitaminas para o galego vén de darlles visibilidade a máis dunha ducia de medios de alcance nacional (De Luns a Venres, Galicia Confidencial, Tempos Dixital, Novas da Galiza ou RadioFusión), comarcal (Certo, Crónica3 A Mariña, Que pasa na Costa, Val Miñor.info, Terra Chá e O Sil) ou temáticos (Disquecool e Surf GZ), todos eles pequenos (grandes) proxectos que vehiculan información e contidos variados en galego. Nas próximas semanas uniranse a este esperanzador panorama Sermos Galiza e Diovio, empresas colectivas que fan posíbel esa rede democratizadora.

+ Internet + Galego + Futuro

Este non é só o lema dunha campaña institucional -xa vencida no tempo e nas urnas- para a tripla festividade do 17 de maio, Día da Internet, das Telecomunicacións e da Sociedade da Información e das Letras Galegas. É a aposta por unha estratexia creadora, en positivo e dinamizadora da rede da que fan gala moitos sitios web que achegan contidos no noso idioma.

Na listaxe das 100 páxinas web galegas máis populares en decembro, o galego, máis alá das páxinas institucionais e de organizacións políticas e sindicais, é a lingua -ou opción preferencial- do portal informativo Galiciaé, a rede de promoción de novas Chuza, culturagalega.org, a páxina da empresa R (mundo-r) e Código Cero, o recomendábel “Diario das novas tecnolóxicas de Galicia” que publica este ránking mensual.

Se non atendemos a clasificacións, os contidos flúen en galego pola rede en milleiros de sitios web, blogues e nas redes sociais. Hai tantos como intereses diversos pode haber nos lectores de Irimia, que tamén se asoma ao internet. Recomendemos uns cantos pola súa calidade no deseño e no tratamento dos contidos. Xa citados: Disquecool e SurfGz. A primeira é unha fiestra para estar ao tanto das últimas tendencias en Galicia, para descubrir o máis in da moda, as novas tecnoloxías, a arte e o deseño ou a publicidade feita aquí. E a segunda páxina tráenos “as novas da praia” para os amantes dunha práctica deportiva na que Galiza é unha potencia.

Seguindo na senda deportiva, ofrece versión en galego Curuxarallye, a revista mensual dese mundo do motor que arrastra milleiros de seguidores ás pistas do rural semana tras semana. Para a música hai unha oferta variada, para seguir a actualidade e tamén para descargar discos e temas, comezando por Komunikando e seguindo por Ghastas Pista, A Regueifa, Malmequer, Música en Galego e O Toxo Rabudo. O cinema ten o seu espazo en A Cuarta Parede, a “primeira revista dixital en galego de crítica cinematográfica”, e Cinema Galego, un proxecto colaborativo para difundir a nosa creación audiovisual; e os videoxogos coméntanse en Memoria Pixelada.

Os amantes da gastronomía catarán as receitas máis saborosas e os viños máis exquisitos en Código Cociña, porta de entrada de ducias de bloggastrónomos, moitos tamén en galego. Un dos país da criatura é Manuel Gago, autor do popular Capítulo Cero, no que transmite paixón en todo o que conta: deseño, TIC, roteiros ou patrimonio e arqueoloxía, campo no que tamén impulsa o web Patrimonio Galego.

Moitos contidos en galego, de calidade e sustentados na implicación de moitas persoas: a rede constrúea a sociedade, aínda que non haxa unha planificación de quen debera potenciar o idioma na arañeira. O futuro escríbese no noso teclado, ten os pés nas orixes e a esperanza nos que deixan o berce. Para eses cativos, a Orella Pendella, para que lles transmitamos na lingua do corazón “ditos, recitados e cancións infantís”. E, para non esquecer as palabras coas que o pobo armou historias, Galicia Encantada, a “Enciclopedia da fantasía popular galega”. Outros dous proxectos colaborativos, diso viñemos falando, de partillar.

A orde criminal do mundo

2012-02-10T16:02:15Z

Onte 155: Con Carlos Callón

2012-02-10T09:26:55Z

Admiro o traballo teimundo e incansable de Carlos Callón, presidente da Mesa pola Normalización Lingüística, compañeiro de Prolingua e autor moi querido de Xerais, a prol da lingua galega, a súa defensa e o fomento do seu uso en todos os ámbitos da vida social. Indígname que hoxe vaia ser xulgado, tras ser denunciado polo xuíz decano da Coruña, Antonio Fraga Mandián, a raíz das súas críticas polo reiterado incumprimento deste xuíz da Lei de Normalización Lingüística, sobre todo no que atinxe ao emprego do topónimo a Coruña. É incrible que un cidadán sexa procesado por defender o cumprimento da lei e por promover a defensa do noso idioma, unha obriga que teñen todos os servidores públicos, tamén este funcionario da administración de xustiza. Amoso toda a miña solidariedade e apoio a Carlos Callón. Animo a asinar o manifesto da Mesa pola Normalización Lingüística «Queremos xustiza para a nosa lingua. Non á criminalización da súa defensa!» A defensa do cumprimento da Lei de Normalización Lingüística é hoxe unha causa cívica primeira.

Os poemas-tótem de Ted Hughes

2012-02-10T07:41:12Z

Nunca tiña lido a poesía de Ted Hudhes até agora, non me importa recoñecer unha ignorancia que me acompañará sempre. Non o digo coa fachenda de quen sabe que le moito e só quere sinalar que sabe moitísimo máis do que aparenta, até o punto en que a limitada humanidade impide cultivarse máis intensamente. Non teño, é a realidade, a satisfacción de ler tanto como quixese, no entanto as miñas tristes carencias literarias marcan outras alegrías valiosas para min, dispersas nas praias de inverno, nos montes ao entardecer, na bicicleta acarón do río, na chuvia que cae polo parabrisas do carro mentres tomo notas para un proxecto que se malogrará, nas compras de hortalizas na feira de Arteixo… Que algúns produtores locais deitan nas patacas pós brancos para que non xorumelen é algo que se aprende despois de converterse nun cliente habitual, se se é tan ignorante coma min.

Digo que a miña ignorancia me acompañará sempre, para logo advertir que batallar contra ela será sen remedio o sentido intelectual da miña vida. Saber que máis outro día atoparei un bon poeta que non coñecía, por exemplo, é en si mesmo un facto que me axuda a ter esperanza permanente. Foi o caso deste que recentemente traduciu o amigo Xoán Abeleira para Bartleby, e que chega a min nunha edición de bolso de gabán: máis de 400 páxinas en bilíngüe inglés-castelán, cunha documentadísima introdución de 60 páxinas onde o Xoán nos conta o constrastado périplo de Hudges polo sistema literario e 40 páxinas máis de imprescindíbeis explicacións dos poemas. Semella ter sido un poeta mensaxeiro, un hermíneo escritor que utilizou a súa poesía como ponte entre a tradición ancestral e a moderna poesía do século XX, chegando a constituírse nunha arteria principal que rega con glóbulos poéticos o corpo literario da modernidade. Nos seus poemas, en que semella vestirse (non disfrazarse) ritualmente como un xamán, invoca os espíritos naturais; estes, rendidos perante un verdadeiro vidente, acoden mansos a el e ofrécenlle os seus espíritos para encarnaren os poemas. Son poemas-tótem, erguidos e sólidos, esculpidos sobre o papel do libro con materia viva:

“Cuervo vio las montañas amajadadas, resollando al amanecer.
Y vio el mar
De oscuro espinazo, apresando con sus anillos toda la tierra.
Vio los astros lejanos, humeando en lo oscuro, setas del bosque de la nada, condensando sus esporas, el virus de Dios.
Y el horror de la Creación lo estremeció. [...]“

Non podo valorar a tradución de Abeleira, pois tamén descoñezo os segredos da lingua inglesa. Do que podo dar noticia sincera é de que os poemas en castelán son traballos sen tacha, obras de ourive que sabe harmonizar a imaxe complexa de Hudges coa lingua diamantina dun poema disparado ao corazón.

Garzón podia estar tranquilo

2012-02-10T01:40:35Z

Mentres era julgado polas escutas ilegais na trama Gurtell Baltasar Garzón Real podia estar tranquilo, sabia que ninguém se atreveria a espiar sem umha justificaçom prévia as conversas que mantivesse com a equipa da sua defesa. As pessoas incausadas na própria Gurtell -por mui más e corruptas que fossem- nom tiveram esse luxo.

Baltasar Garzón Real podia estar tranquilo quando preparava a sua defesa, pois sabia com claridade quais eram os cargos polos que estava acusado. As pessoas detidas de maneira «preventiva» por ordem do juiz durante as olimpíadas de Barcelona 92 nom tiverom essa sorte.

Garzón podia estar tranquilo quando começaram a falar dos seus futuros juízos, sabia que ninguém entraria na sua casa com violência e carapucha ocultando a face para aterrar para o prender. As dúzias e dúzias de pessoas bascas, galegas e catalãs perseguidas polo juiz às ordens dos poderes políticos espanhóis nom tiveram essa licença.

Garzón podia estar tranquilo pois sabia que os seus companheiros juízes encarregados de levar adiante o seu juízo trabalhariam com cuidado para construir um caso real, defendível e com provas e acussaçons claras que ele tivesse oportunidade de rebatir. As famílias das vítimas das drogas ilegalmente traficadas polos capos da Operaçom Nécora e outras nom estavam na mesma situaçom, viram como os envenenadores da sociedade marchavam incólumes por erros de manual.

Garzón podia estar tranquilo pola sua família, eles nom sofreriam de maneira desnecessária o processo judicial e penal, fora da dor emocional de ter um familiar acusado. Os milheiros de familiares de pressos políticos bascos e de tantos outros «dispersados» por ordem do juiz tiveram que peregrinar por todo o estado espanhol por estar uns momentos do lado das suas pessoas queridas.

Garzón podia estar tranquilo de facto porque sabia que os seus pés nom tocariam o chão do cárcere, nom sofreria abusos nem privaçom de liberdade durante a duraçom do processo por mui graves que fossem os cargos. Centos de pessoas presas à espera de ser julgados por ele, tam atarefado sempre com tantos casos importantes, apodreceram ser essa oportunidade.

Garzón podia estar tranquilo se por mor dalgumha terrível combinaçom de feitos inimagináveis remata por sofrer violência da policia ou das pessoas encarregadas de o custodiar podia estar seguro de que tanto os seus julgadores como todos os medias espanhóis denunciariam o seu caso. Os centos e centos de pessoas torturadas e maltratadas durante os processo desse mesmo juiz que denunciaram os feitos ante ele forom ignoradas e voltaram às mãos dos sádicos.

Garzón podia estar tranquilo pois os médios de comunicaçom que lhe eram favoráveis, que defendiam a sua inocência e a sua ideologia ante a sociedade. poderiam realizar a sua labor de defesa sem medo a ser fechados sem mais delito que pensar o que pensavam. As redaçons dos jornais bascos fechados sem provas e sem caso polo juiz nom desfrutaram da liberdade de palavra.

Garzón podia estar tranquilo pois as pessoas públicas que confiavam e o apreçavam poderiam exprimir em total liberdade as suas posturas e argumentos, organizar campanhas e mesas de suporte, criar organizaçons a prol da sua liberdade. Um número incontável de grupos, entre eles Gestoras Pro-Amnistia por exemplo, tiveram que calar a boca e desistir dos seus atos.

Garzón hoje já nom está tranquilo, foi condenado a 11 anos de inabilitaçom por só umha pequena parte do mal que fixo.

Hoje nós podemos estar mais tranquilos.

Amor en Stop Motion

2012-02-09T23:19:04Z

Xustiza

2012-02-10T00:12:19Z

Varios dos apoiantes do manifesto "Queremos xustiza para a nosa lingua" presentárono esta mañá na Coruña. Clamaron contra a criminalización da defensa do galego; reclamaron o pleno cumprimento da Lei de normalización lingüística, e animaron a participar mañá ás 12 h na concentración que se vai desenvolver xusto antes do comezo do xuízo, no Xulgado de Instrución Nº 2 da Coruña.

Por moito que haxa quen nos quixer silenciar ou meter medo, non calaremos perante as inxustizas contra o noso idioma!

Continuamos!

ananos na terra da impunidade

2012-02-10T01:25:00Z

Non hai dúbida de que se está aproducir unha involución social tremenda. Os valores de xustiza e liberdade polos que loitou, entre outras, a miña xeración, están sendo tolleitos dun xeito absolutamente vergoñento para unha sociedade que se queira chamar democrática. Só dous botóns de mostra.

As homenaxes, en nome de rúas co seu nome, a Fraga, nas que participa activamente o BNG cando as fai posíbeis, acoutan o alcance da revisión da Memoria Histórica até deixalo nun chiste macabro. E era a única posibilidade de que as vítimas do franquismo acadaran algún tipo de xustiza ou reparación…E hai tantas! Porque en realidade somos vítimas todas as persoas de ben e bon corazón. Todos os que aturamos que se denominara Juan Canalejo o principal hospital coruñés, Juan Canalejo…cantos asasinatos, vexacións físicas e morais, roubos e demais tinxirán a alma que nunca tivo este indivíduo? Pois velaí teñenos seus méritos para tan alto honor, que outros non soubo colleitar…

A isto vén engadirse a sentenza mediante a cal os xuíces de desfán de Garzón. Primeiro deron oídos a unha denuncia plantexada por Manos Limpias, un tubérculo ultadereitista ben coñecido. E, despois, non dubidaron nin medio segundo en desfacerse do único que lle botou collóns e tratou de enmendar, no posíbel, unha transición que en realidade só foi unha baixada de pantalóns diante dos poderes (fácticos e non só fácticos) que mantiveran vivo o franquismo.

Logo disto, a impunidade do totalitarismo, a impunidade do herdeiros do franquismo, nucleados a redor do PP, ameaza con facernos a vida imposíbel a todos os que temos o corazón puro e pensamos que palabras como liberdade e dignidade e xustiza deben rexer calquera sociedade demócrata, igualitaria e libre.

E xa non temos nin o BNG. Teremos EI?

do desexo en corpo e sombra

2012-02-09T14:39:26Z

Na procura de máis poemas de amor para o próximo 14 batín con este libro que non coñecía de Miguel Anxo Fernán-Vello: do desexo en corpo e sombra publicado no ano 84 polo Concello de Vigo con ilustracións de F. Mantecon e que foi merecente do premio Celso Emilio Ferreiro no ano 83.
Gustoume o poemario, onde amor e erotismo van da man, sen grandes espaventos pero con moita fondura.

Ás veces un non sabe que o desexo é un silencio
que nos medra na boca
como unha sede lenta e amorosa de beixos

Ás veces um non sabe por que nos doen as cousas
que queremos co corpo
coa pel
coa soidade dos dedos
coa palabra caída

dentro da voz calada

Morremos lentamente desde o desexo íntimo
de amar

Morremos desde os ollos
desde a carne sen céu
como as nubes da tarde que se morren sen luz

Morremos en silencio
e só fica o amor
e o desexo

Gran Marcha Nacional por el Agua

2012-02-09T14:39:26Z

Salvar a auga para seguir vivindo: isto é o que esixen miles de persoas na Gran Marcha Nacional pola Auga que percorre Perú estes días camiño de Lima.
A instalación de industrias mineiras está envelenando os acuíferos de diversas zonas do país andino, o que xerou protestas entre a cidadanía. A marcha chegará esta fin de semana á capial peruana, onde se celebrará unhas xornadas sobre este problema.

Vía

Onte 154: Villares gaba a Isacc

2012-02-09T08:10:47Z

Na primeira das homenaxes a Isaac Díaz Pardo, celebrada na Cidade da Cultura e organizada pola Xunta de Galicia, Ramón Villares realizou unha intervención extraordinaria, probablemente a mellor que lle teño escoitado. O presidente do Consello da Cultura Galga falou con absoluta liberdade, claridade e beleza expresiva para facer un retrato axeitadísimo da figura poliédrica de Isaac ao longo dunha vida que careceu de tempos mortos. Anotei dúas frases memorables sobre Isaac, que poden servirnos de guieiro: «Díaz Pardo combinou a beleza das formas co rigor das condutas». «Tivo unha idea ao longo de toda a vida: construír un futuro para Galicia con memoria e sen divisións sectarias». É difícil poder resumir con menos palabras a vida enteira dun artista patriota. A vindeira homenaxe será o mércores, 15 de febreiro, ás 19:30 horas, organizada polo Museo do Pobo Galego.

Amor nos tempos do meme

2012-02-08T22:22:03Z

Meme Proposal | Tim * Audrey from Crazy Monkey Studio on Vimeo.

http://mangasverdes.es/2011/12/22/amor-tiempos-del-meme/

diálogos literarios: Gonzalo Hermo e María Xosé Queizán

2012-02-09T00:28:02Z

De Gonzalo Hermo (Crac, pax. 43-44):

Dicir les enfants terribles é comezar falando dos nenos

que sangran polo nariz

dos nenas que fuman. De

eses, os que adiviñas ofrecéndome un revólver para pórcho

na boca e que apertes o gatillo

nenos do opio

da anestesia

coa enxiva no anzol

plaxian as damas do lugar cando se empoan as fazulas

e saben dobregarse

neniños Withman

enfants cara B

vinos vingarse do idilio de mami coa vasoira

do seu propio idilio coa nai

bebés de plástico

ficticios

algún deles me contou o segredo da túa morte faloume do crac.

Dicir les enfants terribles é comezar falando

da memoria e do crac

de como dei en enterrar os teus dedos na gorxa

antes de morreres, antes de matarte

dos irmáns que matan

dos irmáns que matan e te ollan contentos

mentres morres de febre na bañeira

eu te miro morrer

tamén contento

dos nenos cité

dos nenos Cocteau

asasinando

De María Xosé Queizán, en Meu pai vaite matar ( pax. 31):

-Coa miña nai equivócaste. Era máis radical que o meu pai. Coñecéronse nas manifestacións obreiras. Non é necesario pertencer á clase explotada para reivindicala. Pasa e pasou en todas as revolucións, sempre hai persoas que loitan contra a súa propia clase. Nobres que defenderon a masa popular; burgueses que se expuxeron polo proletariado. Sucedeu ao longo da historia. É máis, dada a ampla cultura que estes insurrectos adoitaban ter, as súas achegas foron moi valiosas. Os mineiros non podían elaborar os principios ilustrados, nin as plebeas da Comuna de París os fundamentos da Revolución Francesa; nin o proletariado era quen de elaborar o Capital de Marx nin os postulados comunistas de Engels, burgués el mesmo. Simplificar sempre é erróneo, Mario. Para min, xa ves, ten máis valor a miña nai, que fora educada na ideoloxÍa relixiosa e carca, que o meu pai, que lle viña de seu.

Sonetos de Shakespeare

2012-02-08T22:18:13Z

Catrocentos anos despois das edicións londinienses, por fin desfrutamos dunha edición en galego á altura do clásico universal: 154 poemas en versións orixinal e máis galega, acompañadas de 435 páxinas de notas sobre os textos do tradutor Ramón Gutiérrez Izquierdo. Un presente que debemos agradecer a Edicións Xerais, editora que máis unha vez demostra o seu esforzo por construír o mercado literario que unha cultura como a nosa precisa, por moitas dificultades económicas e moitas insensibilidades políticas nos acosen. Que podan frearnos non quere dicir que podan deternos.

«Os Sonetos de Shakespeare son un dos cumios da poesía lírica de todos os tempos. As circunstancias que rodearon a súa publicación e a ambigüidade no relativo á identidade e ao sexo dos destinatarios teñen servido de escusa a múltiples conxecturas que, se ben non contribúen á comprensión dos sonetos, proban non obstante o continuo interese que desperta esta obra. Catrocentos anos despois de ver a luz, a modernidade destes textos segue resultando sorprendente, e o enfoque singular do bardo de Stratford fai que fique neles para sempre un halo de misterio. Nos sonetos asistimos a unha sorte de representación dramática onde unha voz meditativa vai debullando, en loita contra o tempo, os vaivéns do afecto e da paixón, da amizade e do amor, do anhelo e do desengano. Nesa percepción múltiple do teatro dos sentimentos danse cita os motivos máis diversos, desde a visión da natureza até a denuncia social ou a procura dunha trascendencia alén da morte. Ramón Gutiérrez Izquierdo presenta esta versión exemplar dos Shakespeare´s Sonnets acompañada de comentarios e notas sobre todos e cada un destes poemas, máscaras diversas do home das mil caras que foi William Shakespeare.» {Edicións Xerais}

Dentro de mí

2012-02-08T22:22:03Z

Ana Tortosa con ilustracións de Mónica Gutiérrez-Serna publica en ThuleDentro de mí, un álbum sensible e metafórico onde texto e ilustración se funden nunha aperta serea e delicada, como a bolboreta protagonista que desenvolve tantas emocións na nena. Un álbum poético que canta o descobremento de todo aquilo que levamos dentro, que vai aflorando pouco a pouco, dunhas emocións que somos quen de sentir e que ás veces mesmo esquecemos. E o mellor de todo é compartilas, buscar a outros para sorrir en compañía.
Un álbum cheo de tenrura.

"Me costó darme cuenta

de que siempre

la he llevado dentro de mí..."

Entrevista en Galicia Confidencial

2012-02-08T14:36:32Z

Este xornal electrónico en galego realizoume unha entrevista que publica hoxe en portada. Nela interésanse sobre todo polo xuízo desta sexta feira, mais tamén dan espazo para outras cuestións de actualidade.

Podedes consultala aquí.

Pontevedra: presentación de Acuática alma, de Marta Dacosta

2012-02-08T13:42:32Z

Onte 153: A proeza da Editorial Cíes

2012-02-08T15:33:15Z

José Ballesta, director e guionista dunha longometraxe documental de próxima estrea sobre Marcial Lafuente Estefanía, achegoume novos datos sobre a proeza da viguesa editorial Cíes. A editora de Eugenio Barrientos López, situada na Libraría Tetilla da rúa Elduayen, entre 1941 e 1958 desenvolveu un catálogo de arredor 1.500 títulos, estimándose que puido chegar a publicar SEIS MILLÓNS de exemplares das súas novelas populares de xénero romántico e de vaqueiros. Barrientos, un auténtico xenio da edición, aínda non recoñecido, foi o inventor en España, en 1945, do formato da novela de peto («bolsilibro») e dun curioso sistema de distribución por kioscos, no que tanto se vendían como se prestaban os libros. Foron as dúas coleccións de novelas de «pulp fiction» as de maior éxito de Cíes, tanto a primeira, «Biblioteca X» (200 títulos), como a segunda, «Rodeo» (800 títulos), nas que publicaron os seus dous principais novelistas : Marcial Lafuente Estefanía e Fidel Prado (un letrista notable de cuplés). Os libros de Cíes concebíanse en Vigo (onde MLE viviu e escribiu de 1943 a 1951), as xeitosas portadas a cor preparábanas en Barcelona os ilustradores Moreno e Tomás Porto, eran impresos en Bilbao por Artes Gráficas Grijelmo e, finalmente, distribuídos para toda a España dende o almaceniño de Elduayen onde un encargado e dúas rapazas facían os paquetes que se envían por correos. Un incrible modelo de edición popular periférica en tempos de dura posguerra. Cíes solicitaba escritores en anuncios nos principais xornais de España e anunciábase baixo o lema: «Editorial Cíes. Creadores de rotundos éxitos». Sobre a experiencia de Cíes e sobre a apaixonante biografía da súa estrela, Marcial Lafuente Estefanía, volverá Ballesta nun libro que está escribindo. A memoria de Barrientos e MLE debe ser recuperada.

En los zapatos del Otro

2012-02-08T13:46:23Z

Vin en Cabrafanada este impactante vídeo e andei a buscar algo máis de información.

Presentouse en México a campaña "En Los Zapatos del Otro" do Colectivo "El Grito Más Fuerte", grupo de máis de 280 artistas que se xuntaron para difundir a voz dos familiares das vítimas da violencia en México. O Colectivo traballa en conxunto co Movemento pola Paz con Xustiza e Digniidade que encabeza o poeta Javier Sicilia, quen busca un cambio de estratexia do Goberno mexicano contra a delincuencia organizada.
A campaña consiste nunha serie de spots televisivos e de radio nos que os artistas involucrados representan un testemuño real de vítimas da violencia ou dos seus familiares coma se fose propio.

"Yo hago esto para que lo que me pasó a mí no te pase a ti".

Aveiro: Congresso Internacional As línguas não estatais e as novas tecnologias da informação e da comunicação, o 8 de marzo

2012-02-08T13:42:32Z

A quinta feira 8 de marzo, na Universidade de Aveiro, terá lugar o Congresso Internacional As línguas não estatais e as novas tecnologias da informação e da comunicação, onde participan os seguintes autores galegos (toda a información pode ser consultada aquí: Programa Congresso Internacional As línguas não estatais e as novas tecnologias):

- 10:00 / 10:30 h. Os blogues e as línguas não-estatais: a presença das línguas ibéricas ameaçadas na net, por Xavier Frias Conde, Professor de galegoportuguês na UNED.
- 12:00 / 12:30 h. Galiza: O País virtual é o país ideal, por Francisco Castro, escritor, editor, blogueiro.
- 15:00 a 16:15 h. Mesa redonda, moderada por Alberto Gómez, com Amadeu Ferreira, Alcides Meirinhos, Xavier Frías Conde, Francisco Castro, Inaciu Galán, Anna Cortils e Sebastià Bennasar.

No es país para filólogos…

2012-02-08T13:17:07Z

Crédito de la imagen

He tenido durante mucho tiempo este artículo rondándome por la cabeza pero no me decidía a publicarlo porque no encontraba ni el momento ni el lugar. Cuando el mes pasado leí un comentario en un blog amigo, Profesor en la Secundaria, se me volvió a remover algo en mi interior. Reproduzco de nuevo aquel comentario:

“La verdad es que no les interesa [la riqueza léxica del idioma] porque creen que saben de sobra para manejar sus maquinitas y encima tenemos al enemigo en casa, el bilingüismo. Hoy les he preguntado palabras relacionadas con la navegación y uno me ha dicho que el año pasado hizo un curso de vela y aprendió muchas palabras sobre el barco, las velas, los aparejos… en inglés, y que no sabe cómo se dicen en español. Sobran los comentarios.” (PELS, 10 de enero de 2012 )

Aunque esta profesora se refiere a la convivencia o la interferencia entre el inglés y el español, no pude sino hacer un gesto de extrañeza cuando lo leí y lo releo nuevamente: “y encima tenemos al enemigo en casa, el bilingüismo…” No imagino ninguna situación de comunicación en el aula para poder pronunciar una frase como esta. “El enemigo en casa…” No lo entiendo.

He comprobado en numerosas ocasiones cuando he estado en Congresos, Jornadas y Seminarios por toda España. que no existe la misma sensibilidad lingüística en aquellas comunidades autónomas que son monolingües. Quizá en la comunidades bilingües (Euskadi, Cataluña, Galicia, Comunidad Valenciana, Islas Baleares), independientemente del nivel de diglosia o bilingüismo real que exista, hay una extraordinaria sensibilidad y respeto por todos los idiomas. Y no es una casualidad, que el profesor, filólogo y escritor, José María Romera, en uno de sus artículos periodísticos escribiera no hace mucho tiempo:

“Este país tiende a tratar las lenguas como banderas políticas con asta punzante y arrojadiza, en vez de velar por su conservación y su desarrollo como elementos valiosos del patrimonio cultural y herramientas vivas de comunicación o, lo que es lo mismo, de entendimiento.” (Las lenguas en el Senado en Juego de palabras en El Correo, 08-05-2010, pág. 7)

Esta situación se ha vivido en la Cámara Alta de las Cortes Generales de España, pero también se vive en nuestras calles. Todos conocemos a alguien que con disgusto y un cierto resquemor te cuenta cómo en tal pueblecito de Girona en una tienda solo le atendían en catalán; que en tal restaurante de otro pueblecito guipuzcoano solo le atendían en euskera… y no lo puedo negar, pero me extraña mucho porque vivo en Euskadi y veraneo en Catalunya. Me cuesta creerlo, pero siempre me he encontrado gente dispuesta a comunicarse, a ser amable, aunque de todo hay en la viña del señor…
Lo que más me llama la atención es que en determinados temas, todos somos filólogos, todos sabemos perfectamente qué hay que decir o escribir y no importa ni la Ortografía, ni la Nueva Gramática de la Lengua Española ni el Diccionario Panhispánico de dudas, ni la propia Real Academia Española… Y, claro, todas las opiniones no pueden ni tienen que tener el mismo valor. Recuerdo en un Congreso de Profesores de Español que en uno de los merecidos descansos surgió un tema de debate en la mesa: la convivencia de las lenguas como experiencia enriquecedora y necesaria. Sin embargo, no todos los profesores que allí estábamos pensábamos lo mismo. En concreto, yo citando de memoria a don Rafael Lapesa y su Historia de la Lengua Española -manual que todos los estudiantes de Filología deberían conocer- me atreví a afirmar que el castellano no era sino un latín vasconizado, y vaya la que se lió…

Quiero resarcirme ahora –por si mi interlocutor me leyese- y reproduzco unas palabras, no de Lapesa, sino de otro excelso filólogo, Emilio Alarcos Llorach:

El primer castellano, latín vasconizado

“No todas esas glosas están en romance; algunas se limitan a ofrecer un equivalente latino más o menos sinónimo de la palabra dificultosa; pero, además, y esto es lo curioso, un par de ellas no están redactadas ni en latín ni en romance, sino en vasco. Con lo cual estamos celabrando un doble milenario: el de los primeros testimonios escritos del castellano y del vasco.
Es interesante saber que en esos siglos persistía vivo el bilingüismo que indudablemente existió largo tiempo, desde los primeros intentos de romanización, en todas estas tierras del alto curso del Ebro, y que en gran parte, es responsable de las especiales características que adoptó el romance castellano. De otro modo: el castellano es en el fondo un latín vasconizado, una lengua que fueron creando gentes eusquéricas romanizadas.
Podemos aceptar, con todas las dificultades que presenta la interpretación precisa de esas gloras emilianenses, que éstas constituyen el primer ejemplo histórico de nuestra lengua escrita, reflejo de un habla reducida a límites geográficos muy restringidos, una más entre las variadas que se desarrollaron a partir del latín en la península“.

[Extracto del discurso del catedrático y académico Emilio Alarcos Llorach en el acto de conmemoración del Milenario de la Lengua Española, celebrado en el Monasterio de San Millán de la Cogolla, Comunidad Autónoma de la Rioja, el 14 de noviembre de 1977]

Enlazando este con el post anterior de mi compañero Carlos, solo dos ideas finales para terminar:

•Qué importante es saber idiomas: Les Luthiers: Radio Tertulia.

•Solo los genios saben tocar así de bien las pelotas: Les Luthiers: Raphsody in Balls.

Lo dicho, no es país para filólogos…

Marcos Cadenato